Αγαπητοί σύντροφοι/σες, φίλοι/ες,

Παίρνοντας υπόψη την απαίτηση ενός ολόκληρου κόσμου, του κόσμου της πολιτικής και κοινωνικής Αριστεράς, των κινημάτων και της οικολογίας, όλων εκείνων που δεν βολεύονται με τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων, και επιθυμούν την ενότητα δράσης και τη συνεργασία όλων των δυνάμεων της Αριστεράς.
Παίρνοντας υπόψη την όξυνση των προβλημάτων και την ολομέτωπη επίθεση των δυνάμεων του νεοφιλελεύθερου δικομματισμού στα θεμελιακά δικαιώματα των εργαζομένων.
Θεωρούμε αναγκαίο να εξετάσουμε τη μέχρι τώρα πορεία μας και να ξαναδούμε, σε άλλες βάσεις, την υπόθεση της κοινής δράσης και της συνεργασίας. Η πρόταση που καταθέτουμε σήμερα, με τον τίτλο ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ πιστεύουμε αντανακλά πλήθος κοινών θέσεων και απόψεων μας τόσο για τη γενικότερη κατάσταση στον κόσμο όσο και για τα προβλήματα των εργαζομένων, της νεολαίας και του μαζικού κινήματος της χώρας μας.
Έχουμε την πεποίθηση ότι η πρόταση μας θα αντιμετωπιστεί θετικά και με άμεση προοπτική.

Συντροφικά

Για το Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΕΔΑ

Γιάννης Θεωνάς, Μήτσος Κωστόπουλος.

Νοέμβρης 2006.

"Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πως την πραγματικότητα ν' αλλάξουμε".
Μπέρτολτ Μπρεχτ

ΟΙ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΤΟΧΟΙ

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ, ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ, ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ, ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ
ΠΡΟΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΠΟΥΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ

ΝΑ ΤΟΛΜΗΣΟΥΜΕ,
ΝΑ ΥΠΕΡΒΟΥΜΕ ΤΟ ΧΘΕΣ,
ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΣΕΛΙΔΑ

Α. ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ

Οι εκλογές για τα όργανα της αυτοδιοίκησης έστειλαν τα μηνύματά τους. Η επόμενη μέρα είναι μπροστά μας και όλα βεβαιώνουν ότι δεν θα είναι καλύτερη από την προηγούμενη. Η κυβέρνηση προετοιμάζεται να προχωρήσει σε νέες επιθέσεις στη λογική "δεν κάνω πίσω, θα συνεχίσω τις μεταρρυθμίσεις", δηλαδή την πολιτική του επιθετικού νεοφιλελευθερισμού. Οι τροχιοδεικτικές βολές για το ασφαλιστικό είναι ορατές δια γυμνού οφθαλμού, στην κατεύθυνση του λεγόμενου "κεφαλαιοποιητικού" συστήματος. Η ανεργία συνθλίβει όνειρα και ελπίδες χιλιάδων ανθρώπων, κυρίως νέων. Η ακρίβεια, οι ανεξέλεγκτοι κανόνες της διαβόητης "ελεύθερης αγοράς" εγκαθίστανται μόνιμα στην τσέπη των μισθωτών, των συνταξιούχων και ως τρωκτικά ροκανίζουν τα πενιχρά εισοδήματά τους. Στο χώρο της Παιδείας η κατάσταση οδηγείται σε χειρότερες εξελίξεις με τις στρατηγικές συμφωνίες των δυνάμεων του δικομματισμού. Στον τομέα της υγείας αλωνίζουν οι κερδοσκόποι, οι φαρμακευτικές εταιρίες, που παίζουν με τη ζωή του λαού και με τη στήριξη πολιτικών με ελαστική συνείδηση λυμαίνονται μια ασύλληπτη υπεραξία. Η εργατική τάξη, παλιά και κυρίως νέα τμήματά της, χωρίς, συχνά, την απαραίτητη στήριξη από τη συνδικαλιστική ηγεσία, δίνει, όπως μπορεί, τη μάχη να αποκρούσει τα σχέδια επιστροφής στις εργασιακές σχέσεις του προπερασμένου αιώνα. Η αγροτιά κλείνει τις πληγές της από τους παλιότερους αγώνες απόγνωσης και κατακερματισμένη βλέπει να πλήττεται ήδη από τη βίαιη και εκβιαστική νέα ΚΑΠ. Οι μικρομεσαίοι αντιμέτωποι με παλιούς και νεοφώτιστους εισπράκτορες οι οποίοι δεν ρωτάνε απλά χτυπάνε και φεύγουν, με τα απάνθρωπα ωράρια, δεν εργάζονται γι' αυτούς και τις οικογένειές τους αλλά, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, για τις τράπεζες και τους κάθε λογής τοκογλύφους! Την ίδια στιγμή οι κυβερνητικοί αρμόδιοι σφυρίζουν, στην ουσία, αδιάφορα, δεν μιλάνε για τα ιλιγγιώδη κέρδη των τραπεζών, αυτού του φοβερού ασύδοτου και χωρίς δισταγμούς καρτέλ. Δεν λένε κουβέντα για τα κέρδη των εφοπλιστών και τους εκβιασμούς τους που εκδηλώνονται σε κάθε ευκαιρία. Δεν κάνουν καθόλου λόγο για τη μεγάλη υπερεκμετάλλευση των ντόπιων και ξένων εργατών από τους μεγαλοεργολάβους οι οποίοι παραβιάζουν τα πάντα από τα θεσμοθετημένα και συμβατικά ωράρια ως τους απλούς κανόνες ασφαλείας. Έκλεισαν την υπόθεση του χρηματιστηρίου χωρίς να μάθουν τα εκατομμύρια θύματα ποιοι βρίσκονταν πίσω από το colpo grosso της Σοφοκλέους! Δεν μιλάνε για την καλπάζουσα, καταστροφική και με βαριές συνέπειες για το μέλλον, αποβιομηχάνιση της χώρας στο πλαίσιο ενός βίαια επιβαλλόμενου οικονομικού καταμερισμού από δυνάμεις του σκληρού πυρήνα της ΕΕ και της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Γιατί να μιλήσουν; Ποιος κόβει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται! Αν προσθέσουμε σ' αυτή την εικόνα τα ζητήματα που αφορούν την αναπαλαίωση των σχεδίων Ανάν για την Κύπρο, τη μυρουδιά του πετρελαίου και του θανάτου από τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και ευρύτερα, τα σχέδια της ΕΕ για την κατά γράμμα εφαρμογή της συνθήκης του Μάαστριχτ και της ντιρεκτίβας της Λισσαβόνας, τα γενικότερα πολιτικά σχέδια του δικομματισμού και τις προσπάθειες αναζωογόνησης της κεντροαριστεράς ως νεοφιλελεύθερης αλτερνατίβας, έχουμε μπροστά μας αυτό που λέμε "μέτωπα πάλης" των εργαζομένων, της νεολαίας, των γυναικών.

Θετικά αλλά ανολοκλήρωτα ενωτικά εγχειρήματα

Και η Αριστερά; Η Αριστερά που δεν πετάει μαζί με τα απονέρια και το παιδί; Η Αριστερά που βιώνει το σήμερα αλλά δεν κλείνει τα μάτια στο μέλλον; Η Αριστερά που θέλει -και αυτός είναι ο ρόλος της- να είναι η απαντοχή των εργαζομένων, των αδικημένων; Στη φάση που βρίσκεται σήμερα το κίνημα, η κοινή δράση, η συνεργασία των δυνάμεων της Αριστεράς δεν είναι απλά μια πολιτική πρόταση που την κουβαλάμε από το παρελθόν και ως από συνήθεια την καταθέτουμε. Δεν είναι μια σκοπιμότητα στο παιχνίδι των αντιπαραθέσεων στο χώρο της Αριστεράς για το μοίρασμα των ιματίων που έχουν απομείνει. Είναι μια αναγκαιότητα και απαιτείται πολιτική τόλμη για την κατανόησή της. Είναι μια αναγκαιότητα ως γραμμή άμυνας, σήμερα, για στήριξη του αγώνα του μαζικού κινήματος και της νεολαίας και μέσα απ' αυτόν τον αγώνα να προσπαθήσει να ανοίξει δρόμους σε ένα καλύτερο αύριο.
Εμείς, αριστεροί και αριστερές, ενταγμένοι και ανένταχτοι, ενεργοί πολίτες σε χώρους των μαζικών κινημάτων και της οικολογίας, γνωρίζουμε την κατάσταση στο χώρο της Αριστεράς και της οικολογίας γιατί όλοι τη βιώνουμε. Γνωρίζουμε τον κατακερματισμό που σήμερα μετράει περίπου 40 κόμματα, οργανώσεις και κινήσεις με ανάλογο αριθμό ταυτοτήτων. Γνωρίζουμε τις αντιπαραθέσεις και την πολεμική που για χρόνια διεξάγεται συχνά με στοιχεία βυζαντινισμού. Επίσης παρακολουθούμε με ενδιαφέρον και αγωνία τα διάφορα ενωτικά εγχειρήματα, (την πρόταση του ΚΚΕ για τη συγκρότηση του αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού, δημοκρατικού μετώπου, την εκλογική συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ και την πλατύτερη Πρωτοβουλία για τη Συσπείρωση της Αριστεράς, τις προσπάθειες για τη συγκρότηση του μετώπου της Ριζοσπαστικής Αριστεράς-ΜΕΡΑ κ.α), τα οποία, δυστυχώς, δεν μπόρεσαν να βρουν μια πιο ολοκληρωμένη έκφραση στη χώρα μας όπως συνέβη σε μια σειρά χώρες της Ευρώπης, της Λατινικής Αμερικής και αλλού, όπου αριστερές δυνάμεις, οικολογικά κινήματα, κινήματα πολιτών κατάφεραν να συσπειρωθούν στη βάση συγκεκριμένων στόχων χωρίς να παραγνωρίζουν τις όποιες ιδεολογικές διαφορές που υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν γιατί οι ιδέες δεν υποτάσσονται στη λογική των μέσων όρων αλλά επιβεβαιώνονται ή απορρίπτονται από τη ζωή.
Αναμφίβολα η κατάσταση που εμφανίζεται στο χώρο της Αριστεράς και της οικολογίας και στη χώρα μας έχει, ως ένα βαθμό, την εξήγησή της και μάλιστα μετά την ήττα και πτώση του "υπαρκτού σοσιαλισμού" θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ήταν και αναμενόμενη διότι κάθε ήττα αναζητά τόσο τις αιτίες όσο και τους υπαίτιους και τιμωρεί, ανάλογα. Όμως, τολμούμε να πούμε, έχει και τα όριά της. Προφανώς και απαιτείται γενναιότητα στην αυτοκριτική όλων μας για πράγματα που κάναμε ενώ δεν έπρεπε, για πράγματα που δεν κάναμε -ακόμα και στο πρόσφατο παρελθόν- ενώ μπορούσαμε. Η αυτοκριτική είναι πηγή δύναμης, φρονηματισμού και ανανέωσης όταν είναι γόνιμη, αληθινή και ανοιχτή στο λαό. Αλλά ο κύκλος της αυτοκριτικής δεν μπορεί να είναι διαρκής και αυτοκαταστροφικός.
Η πολυδιάσπαση, οι αντιπαραθέσεις της Αριστεράς αποδυναμώνουν το λόγο και τη δύναμή της, ακυρώνουν τις ιστορικές της εφεδρείες, θολώνουν τις ταξικές της αναφορές, πολύ περισσότερο που οι αναγκαιότητες, οι ασύλληπτοι ρυθμοί στις πληροφορίες, η αντιδραστικοποίηση της διεθνούς ζωής, τα φαινόμενα της κοινωνικής σήψης, η εμφάνιση του νεοφασισμού με ό,τι ανατριχιαστικό μας θυμίζει, οι αγωνίες της νέας γενιάς που της κλέβουν το μέλλον, οι αγωνίες των ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, όσων συνεχίζουν, μέσα σε αντίξοες συνθήκες, να λένε "και όμως γυρίζει…", η ανάπτυξη της θρησκοληψίας και των εθνικισμών, επιτάσσουν, στο πρακτικό επίπεδο, άλλους βηματισμούς, αποφασιστικό γύρισμα της σελίδας, σταθερότητα στους στόχους ώστε να μην επιτρέπουν, να αντιπαλεύουν και να ανατρέπουν τις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού όπως αυτές εκφράζονται από τις παραδοσιακές δυνάμεις της συντήρησης και της μεταλλαγμένης, σήμερα, σοσιαλδημοκρατίας, αυτό που καταγράφηκε ως δικομματισμός.
Το γεγονός ότι όλοι συμφωνούμε, παρά τα λάθη και τα τραύματα του παρελθόντος, για το σοσιαλιστικό όραμα -μια από τις πιο όμορφες εμμονές μας…- αλλά διαφωνούμε για τους δρόμους προς αυτό, δεν μπορεί να ακυρώνει την πολιτική συμπόρρευση, την πολιτική συνεργασία, την ανάγκη απόκρουσης της βάρβαρης επίθεσης στα δικαιώματα των εργαζομένων, των λαών.
Αφού συμφωνούμε -όσοι συμφωνούμε- στο όραμα, σε έναν άλλο κόσμο δίχως εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, αφού όλοι γνωρίζουμε πόσο βραχύ είναι το διάστημα της κυριαρχίας από την επιστροφή των Βουρβόνων, δεν έχουμε κανένα λόγο, αλλά ούτε και δικαίωμα απέναντι στις νέες γενιές, να αποφύγουμε τη συζήτηση, έστω και οδυνηρή καμιά φορά, για τους δρόμους που οδηγούν σ' αυτό. Πολύ περισσότερο που η ίδια η ζωή έθεσε κρίσιμα ερωτήματα και ακύρωσε, στην πράξη, "απόλυτες αλήθειες" όλων μας, αλήθειες που, λαθεμένα, ονομάστηκαν διαλεχτική χωρίς, πολλές από αυτές, να έχουν σχέση μαζί της. Ο δογματισμός και η άρνηση δεν είναι γνωρίσματα της Αριστεράς. Ο δογματισμός τη μετατρέπει σε θρησκευτική αίρεση, η άρνηση σε λέσχη αγνωστικιστών.

ΠΕΝΤΕ ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΛΙΣΗ

Να εναρμονιστούμε με τη θέληση των απλών
αριστερών, προοδευτικών ανθρώπων

Η πρόταση μας για μια τολμηρή πρωτοβουλία στην υπόθεση της συνεργασίας, για υπέρβαση των αδυναμιών του παρελθόντος, για απόρριψη ηγεμονισμών, παραλυτικών ισορροπιών και λογικών δορυφοροποίησης, θα είναι μια συμβολή στην καθημερινή πάλη των εργαζομένων ενάντια στις πολιτικές που επιχειρούν να τα αντιμετωπίσουν όλα, δικαιώματα και κατακτήσεις, από μηδενική βάση!
Ταυτόχρονα η συμφωνία σε ένα πλαίσιο προγραμματικών θέσεων, ο σεβασμός και η κοινή προσπάθεια, χωρίς ταλαντεύσεις, για την υλοποίησή του, αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση για να υπάρχει ο συνεκτικός κρίκος της συνεργασίας, είναι το "συμβόλαιο" εναντίωσης στις λογικές συνεργασιών χωρίς αρχές, η κοινή βάση όπου δεν θα μπορεί να ευδοκιμήσει ο ταχτικισμός, ο παραγοντισμός, οι στενές προσωπικές φιλοδοξίες και η ιδιοτέλεια.
Όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς και της συνεπούς οικολογίας, χωρίς εξαίρεση, συμφωνούν, τουλάχιστον στα λόγια, ότι το δικομματικό πολιτικό σύστημα που διαμορφώνεται εδώ και χρόνια και οι προσπάθειες να αποκτήσει χαρακτηριστικά στρατηγικής μονιμότητας, στρέφεται σε βάρος του λαού και γενικότερα του τόπου, διολισθαίνει σε όλο και περισσότερο αντιδημοκρατικές και συχνά αντιδραστικές επιλογές. Δυστυχώς τις προσπάθειες των μηχανισμών του δικομματισμού ενισχύουν, ηθελημένα ή αθέλητα, δυνάμεις της Αριστεράς με διάφορες ταχτικές και δικαιολογίες οι οποίες, στην πράξη, μετατρέπονται σε κολυμπήθρα του Σιλωάμ ειδικά για τη νεοφιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία και με τον τρόπο αυτό, μοιραία, εμφανίζουν την Αριστερά, ή τμήματά της, ως αναξιόπιστη πολιτική δύναμη και απογοητεύουν, κατά συρροή, έναν ολόκληρο κόσμο.
Από τη μεριά μας, ο καθένας με το δικό του βάρος του λόγου και των καταγραμμένων απόψεων και προτάσεών του, χωρίς να κάνουμε τον τιμητή, αναλαμβάνουμε την ευθύνη επειδή κακώς συχνά σιωπήσαμε, δεν ασκήσαμε τη γόνιμη κριτική μας, δεν αποκαλύψαμε πρακτικές και μεθοδεύσεις που αντί να συμβάλουν στην κατεύθυνση της συσπείρωσης και της ενότητας της Αριστεράς και της συνεπούς οικολογίας, δημιουργούσαν δεδομένα πρόσθετου κατακερματισμού, νέων τραυμάτων στο πολύπαθο σώμα της Αριστεράς, αντί να κάνουμε ένα βήμα μπρος κάναμε βήματα προς τα πίσω.
Με αυτές τις σκέψεις και με τη βεβαιότητα ότι ερμηνεύουμε ορθά τις αγωνίες, τις επιθυμίες αλλά και την απαίτηση του κόσμου της Αριστεράς, κομμουνιστικής και μη, των συνεπών δυνάμεων της οικολογίας, της κοινωνικής Αριστεράς και κυρίως των νέων ανθρώπων, πιστεύουμε ότι ωρίμασαν οι συνθήκες ώστε να τολμήσουμε ένα αποφασιστικότερο, ποιοτικά ανώτερο, ενωτικό εγχείρημα στη βάση της απλής και δοκιμασμένης λογικής και πρακτικής ότι η συνεργασία δεν είναι σκοπός, είναι μέσο. Ότι βαδίζουμε στον ίδιο δρόμο ως το σημείο που συμφωνούμε και προφανώς αυτό, πέρα από την ενιαία πάλη για τα καθημερινά προβλήματα του εργαζόμενου λαού, της νεολαίας, απαιτεί ένα κοινό πλαίσιο προγραμματικών στόχων. Δεν υπάρχει συλλογικός οργανισμός, οποιασδήποτε μορφής, ο οποίος να μπορεί να λειτουργήσει χωρίς κάποιο σχέδιο, χωρίς κάποιους κανόνες, χωρίς κάποιους μηχανισμούς, χωρίς στοιχειώδη αλληλοσεβασμό και εμπιστοσύνη.
Απευθυνόμαστε προς όλες τις δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της συνεπούς οικολογίας, τις δυνάμεις που αντιστέκονται στο δικομματισμό και στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές του, τις δυνάμεις που στη σημερινή ταχτική τους δεν αρνούνται τα θετικά του χθες αλλά ούτε παραγνωρίζουν το σήμερα, αντίθετα επιθυμούν να συνδέουν το σήμερα με το αύριο, σε αγωνιστές που αγωνιούν για τις εξελίξεις στον τόπο μας, για την κατάσταση στο χώρο της Αριστεράς. Με την πρόσφατη αλλά και παλιότερη πείρα σχετικά με το ζήτημα της συνεργασίας, συνεκτιμώντας και συνθέτοντας τις θέσεις και αποφάσεις όλων των δυνάμεων της Αριστεράς και της συνεπούς οικολογίας, προτείνονται πέντε σημεία-όροι συνεργασίας σε υγιείς βάσεις όλων των δυνάμεων της Αριστεράς και της συνεπούς οικολογίας. Συγκεκριμένα:

Πρώτο: Συμφωνία πάνω σε συγκεκριμένους προγραμματικούς στόχους όπου με σαφήνεια θα προσδιορίζουν την πολιτική της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της συνεπούς οικολογίας, αλλά και τα όρια τους. Μια Αριστερά και κινήματα οικολογίας που θα δίνουν συνέχεια και δεν θα απορρίπτουν τα θετικά του παρελθόντος. Θα κρίνουν, χωρίς σκοπιμότητες και εμμονές τα αρνητικά, αλλά την ίδια στιγμή θα τολμούν ρήξεις με λογικές οι οποίες θέλουν να ενσωματώσουν την Αριστερά και τις δυνάμεις της οικολογίας στο σημερινό σύστημα σήψης με το πρόσχημα της "βελτίωσής" του.

Δεύτερο: Συνεννόηση για συντεταγμένη οργανωτική προσπάθεια ώστε να δημιουργηθούν τόσο σε κεντρικό όσο και σε επίπεδο βάσης, εκείνα τα στηρίγματα, οι πλατιές μετωπικές συσπειρώσεις, αποφασισμένες να υλοποιήσουν τους στόχους που θα έχουν συμφωνηθεί. Όλες οι ανάλογες απόπειρες για τη δημιουργία τέτοιων στηριγμάτων στο πρόσφατο παρελθόν, προσέκρουσαν στον ξεχωριστό, του καθένα μας, "κομματικό πατριωτισμό" αλλά και σε φοβίες δυνάμεων της Αριστεράς. Η συσπείρωση που προτείνεται μπορεί και πρέπει να λειτουργήσει με έναν κανονισμό λειτουργίας που θα συνδιαμορφώσουν οι δυνάμεις που συμφωνούν, με βάση την αρχή της δημοκρατίας σ' ότι αφορά τα ζητήματα των προγραμματικών στόχων που έχουν συμφωνηθεί, και με κυκλικό, εναλλακτικό προεδρείο στα πρόσωπα ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Είναι ανάγκη επίσης να υπάρχει ο χώρος, το έδαφος όπου ανοιχτά ζητήματα θεωρητικού χαρακτήρα θα μπορούν και πρέπει να συζητoύνται, μέσα σε ένα πλαίσιο δημοκρατικού, συντροφικού διαλόγου, στη λογική που διατύπωσαν, εύστοχα, οι Ζαπατίστας: Προχωράμε ρωτώντας!

Τρίτο: Ανεξάρτητα από την άποψη που έχει ο καθένας για την αναγκαιότητα ή μη δημιουργίας ενός νέου πολιτικού φορέα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της συνεπούς οικολογίας, δεν επιχειρούμε, ούτε εξάλλου μπορούμε, να καταργήσουμε τις ξεχωριστές πολιτικές, κομματικές οντότητες που, καλώς ή κακώς, υπάρχουν στο χώρο της Αριστεράς. Ο καθένας, αφού το επιθυμεί, διατηρεί την ιδεολογική, οργανωτική του αυτοτέλεια, αλλά συνομολογεί ότι θα υπηρετήσει αυτά που αποφασίστηκαν από κοινού.

Τέταρτο: Συνομολογούμε ότι σε σύντομο χρονικό διάστημα και αφού προηγηθεί μια πλατιά συζήτηση σε όλη τη χώρα, για τη δημιουργία επιτροπών συσπείρωσης στη βάση, να διοργανώσουμε μια πλατιά, ανοιχτή, δημοκρατική, ισότιμη πανελλαδική πολιτική, οργανωτική συνδιάσκεψη της Συσπείρωσης η οποία θα ολοκληρώνει των κύκλο συζητήσεων και θα συνοψίζει τις απόψεις, αλλά, αποφασιστικά, θα καταγράφει το στίγμα ότι ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ στην υλοποίηση αυτών που έχουν συμφωνηθεί χωρίς ταλαντεύσεις και παραλυτικές ισορροπίες.

Πέμπτο: Παρεμβαίνουμε συντεταγμένα και ενωτικά στην καθημερινή δράση, στους αγώνες του μαζικού κινήματος, στους χώρους δουλειάς, στα συνδικάτα, στα σχολεία, στις γειτονιές, ανοίγουμε σταθερό και ιδεολογικά επιθετικό μέτωπο στον δικομματικό νεοφιλελευθερισμό.
Προφανώς και δεν μας αφήνει αδιάφορους η μάχη των βουλευτικών εκλογών ή άλλων γενικότερων πολιτικών, εκλογικών αναμετρήσεων. Προετοιμαζόμαστε, αφού έχουμε καταλήξει στους πολιτικούς στόχους της Συσπείρωσης, να δώσουμε τη μάχη και των βουλευτικών εκλογών, όποτε και αν αυτές γίνουν, με στόχο τη μεγαλύτερη δυνατή εκπροσώπηση στη Βουλή των δυνάμεων της Αριστερής Ριζοσπαστικής Συσπείρωσης και της συνεπούς οικολογίας, όχι αντιπαραθετικά με άλλες δυνάμεις της Αριστεράς που δεν είναι έτοιμες, σήμερα, για τη συνεργασία, αλλά με μονομέτωπο αγώνα ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό.
Σχετικά με το ζήτημα των βουλευτών: Η Αριστερά έχει συνδέσει το όνομά της με σημαντικές ηθικές αξίες και μέσα σ' αυτές έχουν καταγραφεί στη συνείδηση του λαού μας ότι το βουλευτικό αξίωμα δεν αποτελεί βήμα αναρρίχησης και διαπραγματευτικό εφαλτήριο για τις όποιες απαράδεκτες προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά βήμα μάχης. Τα όποια οικονομικά και άλλα οφέλη, που απορρέουν από τη βουλευτική ιδιότητα, διατείθονταν για τις γενικότερες ανάγκες του κινήματος και όχι για προσωπικό βόλεμα. Όταν οι γενικότερες ανάγκες το απαιτούσαν οι βουλευτές εκχωρούσαν τη βουλευτική τους θέση σε άλλους αγωνιστές/στριες ώστε να υπάρχει ανανέωση και να αποφεύγονται κίνδυνοι γραφειοκρατισμού, παραγοντισμού που πάντα ελλοχεύουν για όλους. Η βουλευτική ιδιότητα δεν μπορεί να αποτελεί προνόμιο για τους αγωνιστές της Αριστεράς, αναντικατάστατη ισοβιότητα. Είναι θέση ευθύνης και αφοσίωσης στα λαϊκά συμφέροντα.

Β. ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟ ΜΑΣ ΣΤΙΓΜΑ

Περισσότερο ώριμοι, με μεγαλύτερη εμπειρία στην κατανόηση της διαφορετικότητας, περισσότερο "σοφοί" και εξοπλισμένοι για να υπερβαίνουμε αδυναμίες και καχυποψίες του παρελθόντος, περισσότερο πεισμένοι ότι το εγχείρημα της ενότητας δράσης, της συνεργασίας των δυνάμεων της Αριστεράς και της συνεπούς οικολογίας σε κάθε αναγκαίο επίπεδο και σε μια σχέση πάντα ανοικτή και ισότιμη με τα κοινωνικά κινήματα, είναι ο δρόμος για να ανταποκριθούμε στις ανάγκες και τις απαιτήσεις του κόσμου της εργασίας.
Η προσπάθεια μας θα κριθεί πρώτα απ' όλα στην πράξη, θα δοκιμαστεί από τη δυνατότητα εξωστρεφούς πολιτικής δράσης. Από τη θέληση δηλαδή και την ικανότητά μας να "γειωθούμε" στις μεγάλες κοινωνικές αντιθέσεις και τις σύγχρονες κοινωνικές και λαϊκές ανάγκες. Η σταθερή μας θέση για τη συσπείρωση της Αριστεράς και της συνεπούς οικολογίας δεν θα αξιολογηθεί μόνο στο επίπεδο κεντρικών πρωτοβουλιών, αλλά πρώτα απ' όλα στο βαθμό που θα εκφράζεται μέσα στα προβλήματα και τις ανάγκες του ελληνικού λαού, που θα ενισχύει ενωτικούς λαϊκούς και ταξικούς αγώνες και θα συναντιέται στη δράση και στην αναζήτηση με τα πιο πολύμορφα κοινωνικά κινήματα.
Στόχος και προοπτική μας είναι μέσα από τις κοινές δράσεις και πρωτοβουλίες, μέσα από κοινές δομές διαλόγου, αναζήτησης και αλληλο-επηρεασμού να διαμορφώνουμε όλο και πιο συνεκτικούς και αξιόπιστους όρους συνεργασίας, να επεξεργαζόμαστε στην πράξη το σύγχρονο περιεχόμενο μιας αξιόπιστης αριστερής εναλλακτικής πρότασης στον καπιταλισμό με ορίζοντα τον σοσιαλισμό. Ένα πολιτικό σχέδιο που θα αντιστοιχεί στις ανάγκες της εποχής μας και θα υπερβαίνει λάθη και αρνητικές εμπειρίες του παρελθόντος, που δυσφήμησαν τόσο την Αριστερά όσο και τον σοσιαλισμό.

-Η γενικότερη κατάσταση στον κόσμο, η ιμπεριαλιστική παγκοσμιοποίηση: Η τάση της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης για ένταση του οικονομικού και πολιτικού αυταρχισμού αποτελεί κύριο μέσο επιβολής της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Είναι μια σαφής επιλογή του διεθνοποιημένου κεφαλαίου για την αύξηση των ρυθμών και των πεδίων εκμετάλλευσης τόσο στην περιφέρεια, όσο και στο εσωτερικό των οικονομικά ανεπτυγμένων χωρών. Επικυρώνει παράλληλα την πολιτικοστρατιωτική ηγεμονία των ΗΠΑ στον πλανήτη και τη δυνατότητα να αναλαμβάνουν μονομερώς στρατιωτική και αστυνομική δράση σε πλανητικό επίπεδο. Με πολιτικό δόγμα τον "διαρκή πόλεμο" και εργαλείο διευθέτησης των συνειδήσεων τον "πλανητικό εσωτερικό εχθρό", ο νεοφιλελεύθερος παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, επιχειρεί τη ρύθμιση των ενδοκαπιταλιστικών ανταγωνισμών και τροποποιεί σε αυταρχικότερη κατεύθυνση το πολιτικό, νομικό και ιδεολογικό εποικοδόμημα των αστικών κρατών. Ο "διαρκής πόλεμος" αποτελεί την ανώτερη μορφή διεθνοποίησης της καταστολής και της πειθάρχησης, αφού συμπυκνώνει: Τη στρατιωτική δράση κατά κρατών για "αστυνομικούς" λόγους, τη στρατιωτική δράση κατά κρατών για "προληπτικούς" λόγους, τη στρατιωτική δράση κατά αντάρτικων κινημάτων και κινημάτων αντίστασης, την απειλή ανάληψης στρατιωτικής δράσης κατά οποιοδήποτε κράτους κινείται "εκτός των τειχών". Οι κίνδυνοι για την παγκόσμια ειρήνη, για τα θεμελιακά εργασιακά, κοινωνικά, δημοκρατικά δικαιώματα των εργαζομένων, των λαών, γίνονται καθημερινά όλο και μεγαλύτεροι και απαιτούν ευρύτερο συντονισμό και αποφασιστική δράση λαών και κινημάτων, ώστε να μην περάσουν τα σχέδια των ιμπεριαλιστών, των πολυεθνικών, για έναν κόσμο του ενός τρίτου!
-Για την Ευρωπαϊκή Ένωση: Η ΕΈ ακολουθεί όλο και πιο έντονη νεοφιλελεύθερη και ατλαντική πορεία. Συγκροτείται ταχύτατα σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλο που θα συμμετέχει στο μοίρασμα της λείας, του κόσμου. Ήδη έχει νομιμοποιήσει μια σειρά πολέμους και επεμβάσεις, συμμετέχει σ' αυτούς, όπως πρόσφατα ως δήθεν ειρηνευτική δύναμη στο Λίβανο, όπου εξίσωσε θύτες και θύματα, συμμετέχει ενεργά στον πόλεμο κατά της λεγόμενης "τρομοκρατίας". Όσοι ισχυρίζονται ότι η ΕΕ αποτελεί έναν, εν δυνάμει, διαφορετικό πόλο σε έναν πολυπολικό, κόσμο, παραγνωρίζουν την πραγματικότητα.
Οι καπιταλιστές της Ευρώπης γνωρίζουν καλά πως δεν έχουν μέλλον στον ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ και την Ιαπωνία, αν δεν σαρώσουν τους "αναχρονισμούς", όπως προκλητικά ονομάζουν τα θεμελιακά δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζομένων, που, ως ένα βαθμό, ισχύουν ακόμα στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο.
Τα συνθήματα για "ανταγωνιστικότητα", "ευελιξία", "εκσυγχρονισμό", "δια βίου εκπαίδευση", "απασχολισιμότητα", εκφράζουν τη λογική του ευρωπαϊκού κεφαλαίου να προωθήσει τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις σε βάρος πάντα της ζωντανής εργασίας, της οποίας ο έλεγχος και η διαχείριση αποτελεί βασικό στοιχείο όλων των αστικών πολιτικών. Όλα αυτά επιχείρησε να θεσμοθετήσει, ο σκληρός της πυρήνας, με το λεγόμενο "ευρωσύνταγμα" το οποίο απορρίφτηκε, προς στιγμή, αλλά η λογική του υπάρχει σ' όλες τις αποφάσεις των οργάνων της.
Γι αυτό θεωρούμε αναγκαίο να εκφραστεί στην πράξη, με ισχυρά μέτωπα και διεκδικήσεις για τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων της Ευρώπης η προοπτική μιας άλλης Ευρώπης χωρίς νεοφιλελευθερισμό, χωρίς αυταρχισμό και αντικομμουνισμό, χωρίς ρατσισμό και άλλες διακρίσεις, μιας Ευρώπης της ειρήνης, της προόδου, της οικολογικής ισορροπίας, του σοσιαλισμού.
Γνωρίζουμε τις δυσκολίες του εγχειρήματος, κατανοούμε τον διπλό χαρακτήρα των ευρωπαϊκών κοινωνιών, όπου από τη μια μεριά εγγράφεται ο εθνικισμός, ο μιλιταρισμός και ο ρατσισμός και από την άλλη, στο ίδιο αυτό έδαφος των μεγάλων αντιθέσεων, αναπτύσσονται κινήματα αλληλεγγύης και ευαισθητοποίησης και εκδηλώνονται σημαντικοί εργατικοί αγώνες.
-Για τον πανευρωπαϊκό συντονισμό δράσης: Αυτή η πραγματικότητα, και ανεξάρτητα από την όποια άποψη έχει ο καθένας, η κάθε αριστερή δύναμη για την προοπτική της ΕΕ, επιβάλλει να αντιμετωπίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση με όρους μιας ταξικής εξουσίας, που είναι διαρθρωμένη σε διακρατικό και υπερεθνικό επίπεδο. Όπως στο εθνικό έτσι και στο ευρωπαϊκό επίπεδο, στόχος μας είναι να προωθήσουμε κοινές δράσεις και κινήματα. Κατεύθυνσή μας είναι να προωθήσουμε τον πιο πλατύ συντονισμό, σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, ριζοσπαστικών αριστερών και οικολογικών δυνάμεων, συνδικάτων και κινημάτων πάνω σε κοινούς στόχους, αιτήματα και διεκδικήσεις. Προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στην ΟΝΕ και τις συνέπειες των επιλογών που τη συνοδεύουν σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, στον αγώνα για την ειρήνη, τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, την αναδιανομή του πλούτου, τις ιδιωτικοποιήσεις τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, το δικαίωμα στην εργασία, την προστασία του περιβάλλοντος, την αλληλεγγύη στον τρίτο κόσμο.
Θέτουμε πολιτικούς στόχους με σαφή εναντίωση στο νεοφιλελευθερισμό, συγκεντρώνουμε δυνάμεις, επεξεργαζόμαστε πολιτικές και ταχτικές στα "προνομιακά" πεδία για την Αριστερά, στα κινήματα, αντιπαλεύουμε τον καπιταλισμό σήμερα και αναδεικνύουμε την αναγκαιότητα και τη δυνατότητα από σήμερα για το σοσιαλιστικό αύριο.
-Όχι στο Σύμφωνο "σταθερότητας": Μέσα από αυτό το πρίσμα διατυπώνουμε την άποψη μας για το λεγόμενο Σύμφωνο Σταθερότητας της Ε.Ε. Το Σύμφωνο αυτό εκφράζει με τον πλέον ακραίο τρόπο τον νεοφιλελεύθερο μονεταριστικό δρόμο που ακολουθεί η Ε.Ε. και έχει λειτουργήσει απολύτως αποσταθεροποιητικά για την απασχόληση, τα εργατικά και τα κοινωνικά δικαιώματα στην Ευρώπη. Θέση μας είναι η κατάργηση του.
Αγωνιζόμαστε ενάντια στη στρατηγική της Λισσαβόνας και διεκδικούμε πολιτικές για την οικολογική βιωσιμότητα, την κοινωνική προστασία και την απασχόληση, τον καθολικό και δημόσιο χαρακτήρα των κοινωνικών παροχών, την πολυ-πολιτισμική συνύπαρξη και τα ίσα δικαιώματα για κάθε πρόσωπο που ζει και εργάζεται στην Ευρώπη, ως ένα πρώτο βήμα στη θεμελίωση της στρατηγικής για μιαν άλλη Ευρώπη
Έχουμε την πεποίθηση ότι οι σημερινοί συσχετισμοί μπορούν ν' ανατραπούν και ότι οι λαοί μέσα από σκληρούς αγώνες, συντονισμένους σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, μπορούν να επιβάλουν στους ισχυρούς της Ευρώπης, το δικό τους απελευθερωτικό όραμα.
-Για την Ευρωπαϊκή Αριστερά: Η θέση μας δεν μπορεί να είναι διαφορετική από τη θέση μας για την Αριστερά στη χώρα μας: Προτείνουμε την κοινή δράση και τη συνεργασία, τη σταθερή πολιτική απέναντι στις δυνάμεις που, αμέσως ή εμμέσως, υλοποιούν τους στρατηγικούς στόχους του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, την απόρριψη της κεντροαριστερής αλτερνατίβας η οποία, πέρα από τους γενικότερους αντεργατικούς στόχους που υλοποιεί, απειλεί και την ίδια την ύπαρξη ιστορικών δυνάμεων της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Τα υπαρκτά ιδεολογικά μπλοκ της Αριστεράς στην Ευρώπη δεν μπορούν να αρνούνται και να απορρίπτουν, στην πράξη, την αναγκαιότητα σης κοινής δράσης και της συνεργασίας γιατί, εξ΄ αντικειμένου, ακυρώνουν τις θέσεις τους για την αντιμετώπιση των συνεπειών από τις αποφάσεις του σκληρού πυρήνα της ΕΕ, ακυρώνουν, αποδυναμώνουν την πάλη των λαών, αφήνουν χώρο για την εφαρμογή των πιο επιθετικών, αντεργατικών, αντιδραστικών σχεδίων των ρεβανσιστικών δυνάμεων της Ευρώπης και ταυτόχρονα επιτρέπουν στις ακραίες αντικομμουνιστικές, φασιστικές δυνάμεις να σηκώνουν κεφάλι εκμεταλλευόμενες τις αγωνίες και τα υπαρκτά προβλήματα των εργαζομένων.

Αναζωογόνηση και σταθερή δράση
του αντιπολεμικού κινήματος

Η απειλή πολέμου και ο ίδιος ο πόλεμος στο πλαίσιο της στρατηγικής των ΗΠΑ, της Νέας Τάξης Πραγμάτων και των ισχυρών δυνάμεων της ΕΕ, γίνονται μόνιμα συστατικά και μέσα ελέγχου των αγορών, των φυσικών πόρων και μηχανισμοί γεωπολιτικών αναδιατάξεων. Είναι η νέα όψη του ιμπεριαλισμού στην ιστορική συγκυρία της έλλειψης αντίπαλου, ως κρατική οντότητα, αντίπαλου δέους!
Πρώτιστο μέλημά μας θεωρούμε σήμερα τις πρωτοβουλίες για την αναζωογόνηση του φιλειρηνικού αντιπολεμικού κινήματος. Οι λαϊκές κινητοποιήσεις ενάντια στον πόλεμο και την κατοχή, η υποστήριξη και η αλληλεγγύη σε απελευθερωτικά κινήματα, αποτελούν τον κοινό τόπο της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και των κινημάτων που παλεύουν για έναν άλλο κόσμο ειρήνης και δικαιοσύνης. Στην ίδια πολιτική κοίτη είναι η αντίθεσή μας στην επιχειρούμενη στρατιωτικοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η αντίθεση μας στον ευρωστρατό και στη δύναμη "ταχείας επέμβασης".
Στο πλαίσιο του αντιπολεμικού κινήματος και του γενικότερου αγώνα για την ειρήνη στον κόσμο:
-Απαιτούμε και αγωνιζόμαστε για τον τερματισμό της κατοχής του Ιράκ, την άμεση απόσυρση όλων των ιμπεριαλιστικών στρατευμάτων, υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα το δικαίωμα των Ιρακινών να καθορίσουν οι ίδιοι την τύχη και το μέλλον τους.
-Μαζί με όλο το διεθνές κίνημα, υποστηρίζουμε τον ηρωικό αγώνα των Παλαιστινίων για εθνική στέγη, για ελευθερία και δικαιοσύνη.
-Υποστηρίζουμε το κλείσιμο των βάσεων, την απομάκρυνση των πυρηνικών όπλων από τη χώρα μας, την αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ, την επιστροφή όλων των ελληνικών στρατευμάτων από το εξωτερικό, τη δραστική μείωση των εξοπλισμών και των στρατιωτικών δαπανών.
-Την κατάργηση του ΝΑΤΟ και όλων των επιθετικών στρατιωτικών συνασπισμών, τη διάλυση όλων των δυνάμεων ταχείας επέμβασης.
-Το σεβασμό από τον ΟΗΕ της θεμελιακής του διακήρυξης για το σεβασμό και την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Βασικό μας σύνθημα: Κανένας στρατιώτης έξω από τα σύνορα της χώρας του!

Αντιπαλεύουμε το νεοφιλελευθερισμό στη χώρα μας,
αντιπαλεύουμε το νεοφιλελευθερισμό γενικότερα

Η κυβέρνηση της Ν.Δ. διαψεύδει, συχνά με τρόπο βάναυσο και κυνικό, τις όποιες προσδοκίες είχαν επενδύσει στη διακυβέρνησή της λαϊκά στρώματα. Έχει εγκαινιάσει, υπό το ψευδώνυμο της "ήπιας προσαρμογής", της "μεταρρύθμισης" και με εργαλεία την "απογραφή", τη λεγόμενη "κάθαρση", μια νέα περίοδο παρατεταμένης λιτότητας για τα λαϊκά στρώματα και αναδιαρθρώσεις στο επίπεδο του κράτους. Ήδη η φορολογική επιδρομή ενάντια στα πλατιά λαϊκά στρώματα, με τις αυξήσεις του ΦΠΑ και των ειδικών φόρων κατανάλωσης, τα νέα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνονται κάτω από τις πιέσεις της Ε.Ε. και το νέο πλέγμα νεοφιλελεύθερων παρεμβάσεων και αλλαγών που ετοιμάζει, σε ευρύτατους τομείς, από το ασφαλιστικό και τα εργασιακά θέματα, ως το ωράριο και τις ιδιωτικοποιήσεις, δεν αφήνουν περιθώρια για αυταπάτες σε κανέναν. Από την άλλη με την "κάθαρση" στη Δικαιοσύνη, την εκκλησία και στα διαπλεκόμενα εκδοτικά συγκροτήματα, επιχειρούν να ανασυγκροτήσουν τις σχέσεις κράτους και μηχανισμών πειθάρχησης και κατασκευής συναινέσεων.
Με την ουσιαστική στήριξη της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ σε ζητήματα στρατηγικής σημασίας (άρθρο 16 του συντάγματος, ανασφάλιστη εργασία των νέων εργαζομένων, εργασιακά, Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης, ωράριο, συμφωνία για ξεπούλημα του ΟΤΕ, Ολυμπιακής κλπ), η ΝΔ δείχνει αποφασισμένη να προχωράει στις λεγόμενες "μεταρρυθμίσεις" οι οποίες δεν είναι τίποτ' άλλο από την κατάργηση ό,τι έχει απομείνει από το λεγόμενο κοινωνικό κράτος και το κράτος πρόνοιας. Η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ βρίσκεται αντιμέτωπη με το δίλημμα: Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα! Επιστροφή στις ιδρυτικές του αρχές, στην 3η του Σεπτέμβρη, έστω επικαιροποιημένη όπως υποστηρίζουν κάποια στελέχη του, σημαίνει ότι θα έρθει σε ολοφάνερη αντίθεση με τις γενικότερες επιλογές της Ε.Ε. και της "παγκοσμιοποίησης" που εδώ και χρόνια αποδέχεται, στηρίζει και υλοποιεί. Από την άλλη συνέχιση της πολιτικής νεοφιλελευθερισμού θα "πέφτει" συνέχεια πάνω στη Ν.Δ, παρ' ότι προσπαθεί να το δικαιολογήσει αυτό με την προπαγάνδα για "καλύτερη διαχείριση". Αυτή η αντίφαση προκαλεί και τις έντονες διεργασίες στο χώρο του, διεργασίες που σηματοδοτούν μια πραγματικότητα όπου η παραδοσιακή βάση της σοσιαλδημοκρατίας δυσανασχετεί, βλέπει ότι δεν εκφράζεται από τη σημερινή του ηγεσία, αναζητάει διεξόδους.
Ο νεοφιλελευθερισμός στην Ελλάδα εκφράζεται και από τους δύο εταίρους του δικομματισμού. Είτε ως εφαρμοζόμενη κυβερνητική πολιτική είτε ως δήθεν εναλλακτική πρόταση και προοπτική για τη διακυβέρνηση της χώρας. Η αντιπαράθεση των δύο κομμάτων εξουσίας για το ποιος μπορεί αυθεντικότερα να εξασφαλίσει τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου πειθαναγκάζοντας τη συναίνεση, ή την ανοχή των από κάτω - δίνει τα πολιτικά περιθώρια στη Ριζοσπαστική Αριστερά να διεκδικήσει από καλύτερους όρους την εκπροσώπηση των λαϊκών συμφερόντων και των κοινωνικών αναγκών.
Το μοντέλο καπιταλιστικής μεγέθυνσης που επιβλήθηκε στη χώρα, συνιστά μια γενικευμένη επίθεση σε κάθε εργασιακό και κοινωνικό κεκτημένο σε όφελος του μεγάλου κεφαλαίου, ενώ η συνεχής υποβάθμιση μισθών και συντάξεων, η ακρίβεια, η όλο και πιο εφιαλτική ανεργία, η εξάπλωση της νέας φτώχειας, η εμπορευματοποίηση της παιδείας και της υγείας, που καθιστούν τα κοινωνικά δικαιώματα προνόμιο των λίγων, η παρακμή σημαντικών τμημάτων της παραγωγικής βάσης της χώρας, η απαξίωση των υποδομών, η διαρκής συρρίκνωση της μικρομεσαίας αγροτιάς και η εξουθένωση των οικογενειακών επιχειρήσεων, σχηματίζουν ένα νέο πολύ πιο σκληρό κοινωνικά τοπίο.
Σ' αυτή ιδιαίτερα την περίοδο, που τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα των εργαζομένων, των μικρομεσαίων αγροτών, των μικρών οικογενειακών επιχειρήσεων, της νεολαίας και των γυναικών, παρουσιάζουν πρωτοφανή επιδείνωση ενώ προδιαγράφονται, ακόμα πιο δύσκολες μέρες για τις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις, η Αριστερά μπορεί και πρέπει να αναδειχθεί σε δύναμη αντίστασης και απαντοχής των πλατιών λαϊκών στρωμάτων.
Ο αγώνας για την ήττα του νεοφιλελεύθερου δικομματισμού θα είναι μακρύς και δύσκολος. Είναι αγώνας που χρειάζεται να διεξαχθεί με σαφή οριοθέτηση από λογικές κεντροαριστεράς, αυταπάτες κυβερνητισμού και συνδιαχείρισης του συστήματος από τις δυνάμεις της Αριστεράς. Ένας αγώνας που απαιτεί πρώτ' απ' όλα κοινή δράση και συσπείρωση όλων των δυνάμεων της Αριστεράς στη βάση ρεαλιστικών προγραμματικών στόχων και αξιόπιστης, υγιούς συνεργασίας. Η κοινή δράση είναι όρος για να μπορέσει η Αριστερά να υπερασπιστεί άμεσα αιτήματα των εργαζομένων, να αντισταθεί σε αντεργατικές και αυταρχικές πολιτικές, να δικαιώσει τελικά έναν από τους βασικούς λόγους ύπαρξής της. Η συνεργασία είναι το βήμα στην προσπάθεια για την αλλαγή του πολιτικού συσχετισμού δυνάμεων προς όφελος του λαού και του τόπου.
Η άρνηση της κοινής δράσης αποτελεί πλήγμα κατά της αξιοπιστίας και της αποτελεσματικότητας της Αριστεράς κι απ' την άποψη αυτή είναι σοβαρές οι ευθύνες όσων δυνάμεων της Αριστεράς επιμένουν να την αρνούνται, ή εκείνων που στην πράξη, είτε γιατί δεν θέλουν είτε γιατί δεν μπορούν, την ακυρώνουν και έρχονται σε ευθεία αντίθεση τόσο με το συναίσθημα του κόσμου της Αριστεράς όσο και με τις δικές τους αποφάσεις. Η άρνηση της συνεργασίας θέσεων και αρχών αντικειμενικά λειτουργεί ως στήριξη του δικομματισμού και των πολιτικών του.
Εμείς επιμένουμε. Θα συνεχίσουμε να απευθυνόμαστε σε όλες ανεξαιρέτως τις δυνάμεις της Αριστεράς. Μέτωπα κοινής δράσης και πολιτικής συσπείρωσης ενάντια στον δικομματισμό, υπάρχουν και μας περιμένουν…

Δεν παραγνωρίζουμε τις νέες πραγματικότητες
στις γραμμές της εργατικής τάξης

Όσο αναπτύσσονται τα μέσα παραγωγής οι συγκλονιστικές αλλαγές που εμφανίζονται στη μορφή και στη διάταξη των τάξεων και στρωμάτων, είναι το ίδιο συγκλονιστικές και για τη γενική μορφή όλης της κοινωνίας. Δεν μπορεί αυτές οι αλλαγές να αφήνουν άθικτη, στο πέρασμά τους, την εργατική τάξη. Η εξωτερική της εικόνα είναι διαφορετική. Η εσωτερική της δύναμη αποκτά άλλο χαρακτήρα, άλλη ποιότητα. Η συνολική ταυτότητα της εργατικής τάξης στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και -ανάλογα με τις συνθήκες και τις ταχύτητες αναπροσαρμογών- σε όλες τις χώρες του κόσμου, είναι διαφορετική από χθες.
Ο τομέας των υπηρεσιών αυξάνεται διαρκώς και οι απασχολούμενοι σ' αυτόν σε ορισμένες χώρες υπερκαλύπτουν όλους μαζί τους άλλους εργαζόμενους, τόσο στην αγροτική οικονομία όσο και στη σημερινή βιομηχανία. Το μεγαλύτερο ποσοστό των εργαζομένων στις υπηρεσίες είναι μισθωτοί, ενώ με ραγδαίο τρόπο αυξάνονται οι παλιοί αυτοαπασχολούμενοι, αλλά και οι "νέοι" με το σύστημα του "δελτίου παροχής υπηρεσιών" που στην ουσία είναι μισθωτοί αλλά τυπικά αυτοαπασχολούμενοι.
Με τις νέες τεχνολογίες, με τη ραγδαία επέκταση της χρήσης των ηλεκτρονικών υπολογιστών, την τηλεργασία, ενώ δεν χάνονται όλες οι βιομηχανικές ζώνες με τους χιλιάδες, τα εκατομμύρια στεγασμένων εργατών με άλλα βέβαια εργαλεία στα χέρια τους, ταυτόχρονα αναπτύσσεται με ταχείς ρυθμούς η υπεργολαβία, το φασόν στη νέα του μορφή, η "δουλειά στο σπίτι", όπως λέγεται. Μεγάλες μάζες ειδικευμένου εργατοτεχνικού δυναμικού χάνουν την "άμεση" σχέση που είχαν μέχρι χθες με τον κεφαλαιούχο, με τον ιδιοκτήτη των μέσων παραγωγής. Παράγουν από απόσταση σημαντικό μέρος των προϊόντων, καλύπτουν μεγάλο μέρος των διάφορων υπηρεσιών.
Στο έδαφος αυτών των αλλαγών κάνουν και την εμφάνισή τους οι "νέες" θεωρίες για την έννοια της εργατικής τάξης σήμερα, για τον ιστορικό της ρόλο. Το σπάσιμο της παραγωγής και σε όσο βαθμό γίνεται αυτό για την αποτελεσματικότερη λειτουργία του συστήματος, για την παραγωγή περισσότερων προϊόντων, δεν έχει βέβαια καμιά ουσιαστική σχέση με το σύστημα των σχέσεων παραγωγής αφού, έτσι κι αλλιώς, οι μεγάλοι καπιταλιστές, οι πολυεθνικές, κρατάνε στα χέρια τους το "πακέτο των μετοχών". Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι αλλαγές που συντελούνται στις γραμμές της εργατικής τάξης είναι άνευ σημασίας τόσο για την ίδια, όσο και για όσους συνδέουν αυτή την τάξη με ειδική σχέση στην ιστορική εξέλιξη.
Η εργατική τάξη, που γνωρίζαμε μέχρι χθες, δεν είναι πλέον η ίδια αλλά ούτε τα εργαλεία που χρησιμοποιεί δεν είναι τα ίδια και για να μπορεί να τα χειριστεί χρειάζεται περισσότερα προσόντα απ' ό,τι πριν. Παλιά επαγγέλματα, παλιές ειδικότητες, δεξιότητες, "μαστοριά" ή χάνονται εντελώς ή αλλάζουν ποιοτικά χαρακτηριστικά για να εναρμονιστούν με τις νέες συνθήκες και ανάγκες. Νέα, εντελώς νέα, επαγγέλματα, νέες ειδικότητες δημιουργούνται και, σε περιπτώσεις κάποιες απ' αυτές με τέτοιες ταχύτητες που, πριν καλά-καλά γεννηθούν, έχουν κιόλας παλιώσει.
Η Αριστερά έχει καθήκον να αναλύσει τις αλλαγές που συντελούνται γενικότερα και στις γραμμές της εργατικής τάξης ώστε τόσο ο λόγος όσο και η δράση της να εναρμονίζονται με τις νέες πραγματικότητες, να εκφράζουν και τα νέα τμήματα της εργατικής τάξης που αναπτύσσονται και παίζουν ιδιαίτερο ρόλο στην παραγωγική διαδικασία.

Ζήτημα κλειδί για το μαζικό κίνημα η ενότητα δράσης

Αν οι αιτιάσεις για άρνηση της ενότητας δράσης στο πολιτικό επίπεδο είναι λάθος, η απόρριψή της στο μαζικό κίνημα υπερβαίνει την έννοια του λάθους. Η ενότητα δράσης, η κοινή δράση πάνω στο πρόβλημα δεν είναι ούτε δική μας ανακάλυψη, ούτε κάποιων ευφυών ανθρώπων. Είναι ανακάλυψη της ίδιας της ανάγκης. Μέσα από την ενότητα δράσης μαθαίνουν οι εργάτες, οι εργαζόμενοι, με ποιους έχουν να κάνουν, μαθαίνουν να γνωρίζονται μεταξύ τους, μαθαίνουν το βαθύτερο νόημα της αλληλεγγύης. Αυτό επιμένουμε να υποστηρίζουμε, κόντρα στη διαστρέβλωση και στα διασπαστικά κηρύγματα τα οποία επενδύονται, συχνά, με κούφιες "επαναστατικές" φράσεις ενώ στην πραγματικότητα είναι άθλιος οπορτουνισμός. Γ' αυτό συνεχίζουμε να επιμένουμε στην κλασική γραμμή κοινή δράση για το κοινό πρόβλημα στο εργατικό, μαζικό κίνημα και εναντιωνόμαστε σε ταχτικές και πρακτικές που οδηγούν στην οργανωτική διάσπαση και τον κατακερματισμό δυνάμεων. Πιστεύουμε ότι και στη χώρα μας και σ' όλο τον κόσμο υπάρχουν πέρα από τους κομμουνιστές και αριστερούς συνδικαλιστές και άλλες δυνάμεις, που είτε ανήκουν σε κάποιο από τα ρεύματα του συνδικαλιστικού κινήματος είτε προσεγγίζουν πότε το ένα και πότε το άλλο. Αυτές οι δυνάμεις μπορούν να παλέψουν από κοινού για τα ζητήματα που συμφωνούν. Πολύ περισσότερο όταν έχουμε απέναντί μας ισχυρούς αντιπάλους, πρέπει να προσπαθούμε να βρούμε μαζικούς συμμάχους, έστω ασταθείς, αβέβαιους, προσωρινούς, ταλαντευόμενους. Όποιος δεν το κατάλαβε αυτό δεν κατάλαβε ούτε κόκκο από το μαρξισμό!
Υποστηρίζουμε την οργανωτική ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, τη θέση για ένα σωματείο, ένα εργατικό κέντρο, μια ομοσπονδία, μια ΓΣΕΕ, και αντίστοιχη θέση για όλους τους συνδικαλιστικούς φορείς στο χώρο της αγροτιάς και στους μικρομεσαίους. Η ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, η ενότητα της εργατικής τάξης δεν είναι αυτοσκοπός είναι μέσο. Αυτό το μέσο πρέπει να το ενισχύουμε όσο μπορούμε όχι να το αποδυναμώνουμε. Η ταξική γραμμή δεν λέει να φεύγουμε από τα σωματεία αλλά μέσα εκεί να αγωνιζόμαστε και να πείθουμε τους εργάτες να ψηφίζουν μαχητές συνδικαλιστές και όχι συνδικαλιστές υποταγμένους στο σύστημα. Δύσκολη δουλειά αλλά μονόδρομος για την Αριστερά.

Σταθερή ιδεολογική αντιπαράθεση με τον εθνικισμό

Στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ όπως και οι προηγούμενες του ΠΑΣΟΚ, κινούνται στο γενικότερο πλαίσιο ενός νέου διεθνούς δικαίου που διαμορφώνουν οι κυρίαρχες δυνάμεις του πλανήτη, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους. Δηλαδή, "ταχτοποίηση" των όποιων εκκρεμοτήτων και διαφορών, έτσι που να μη διαταράσσουν και να μην αμφισβητούν τις κεντρικές τους επιλογές. Αυτό διαπιστώνεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο στην υπόθεση της Κύπρου, της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας και στο ζήτημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Η Συσπείρωσή μας υποστηρίζει:

-Για το Κυπριακό: Το Κυπριακό πρόβλημα, κοινωνικοταξικό, στην βάση του, μπήκε σε νέα φάση μετά την απόρριψη από τον κυπριακό λαό του σχεδίου Ανάν και την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ. Το κρίσιμο ζήτημα που τέθηκε και τίθεται είναι αν οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι, Αρμένιοι και Μαρωνίτες, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, θα πάρουν, οι ίδιοι, τη μεγάλη απόφαση, να συμβιώσουν σε μια ενιαία, διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία, σε μια ενιαία και ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία. Από την άποψη αυτή θα πρέπει να αντιμετωπίσουν, από κοινού, το πρόβλημα και να παρακάμψουν τις όποιες παγίδες βάζουν όσοι κάνουν ότι ενδιαφέρονται για λύση, ενώ στην πράξη την τορπιλίζουν. Πιστεύουμε πως αυτό μπορεί να επιτευχθεί αν όλοι όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται για τη λύση του Κυπριακού, μείνουν μακριά από εθνικισμούς και προσπαθήσουν να επουλώσουν τα τραύματα του παρελθόντος, αυτά τα τραύματα που προκάλεσαν τα μεγάλα συμφέροντα και οι προβοκάτορες ένθεν κακείθεν.
Η Κύπρος είναι μια ανεξάρτητη χώρα μέλος του ΟΗΕ και σήμερα μέλος της ΕΕ. Αυτό το γεγονός δεν μπορεί να παραγνωρίζεται. Οι πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας έχουν χρέος να συμβάλουν, στο μέτρο της ευθύνης τους, στην αντιμετώπιση των όποιων προβλημάτων ανακύπτουν στην προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος και όχι να συμπορεύονται με τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού που ούτε ήθελαν ούτε θέλουν λύση στο πρόβλημα.

-Για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις: Σε αντίθεση με υπερβολές που εκφράζονται από δυνάμεις της Τουρκίας και της Ελλάδας, υπερβολές που έχουν να κάνουν τόσο με τις μνήμες όσο και κυρίως με πολιτικές και άλλες σκοπιμότητες, η Συσπείρωσή μας υποστηρίζει ότι η ανάπτυξη σχέσεων, με προοπτική, θα είναι γενικότερα ωφέλιμη για τους δυο λαούς. Οι όποιες ελληνοτουρκικές διαφορές, σαφώς προσδιορισμένες από το διεθνές δίκαιο που αποτελεί και τη βάση επίλυσης προβλημάτων, χωρίς επιδιαιτητές που αλλοιώνουν, για τις δικές τους σκοπιμότητες, το χαρακτήρα του, καθώς επίσης και στα πλαίσια της ειρηνικής συνύπαρξης των δυο γειτονικών χωρών, μπορούν να αντιμετωπιστούν.
Οι δυο λαοί δεν έχουν να μοιράσουν τίποτα μεταξύ τους. Προς την κατεύθυνση ανάπτυξης φιλικών σχέσεων των δυο λαών μπορεί και πρέπει να αναπτυχθούν πρωτοβουλίες από τους φορείς της βάσης. Το ιδιόμορφο καθεστώς της Τουρκίας, οι διώξεις αγωνιστών της δημοκρατίας και της ανεξαρτησίας, δεν πρέπει να μειώνουν, αλλά αντίθετα να αυξάνουν τη δράση μας και την αλληλεγγύη μας προς το λαό της γειτονικής χώρας.
Σχετικά με το ζήτημα της πορείας της Τουρκίας προς την ΕΕ είναι ζήτημα επιλογής του ίδιου του λαού της Τουρκίας στην κρίση του οποίου πρέπει να τεθεί. Πάντως δεν είναι θρησκευτικό ζήτημα, όπως το αναδείχνουν ορισμένες δυνάμεις, αλλά μεγάλο οικονομικό, πολιτικό ζήτημα. Όπως πολιτικό, εσωτερικό ζήτημα της κυρίαρχης τάξης της Τουρκίας, είναι και το γεγονός της συνέχισης του πολέμου, με άλλα μέσα, προς την Κυπριακή Δημοκρατία. Αυτό, στην ουσία, σημαίνει η επιμονή μη αναγνώρισης της Κύπρου όχι μόνο ως χώρα μέλος της ΕΕ, αλλά και ως ανεξάρτητη χώρα μέλος του ΟΗΕ.

-Για την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας: Υποστηρίζουμε σταθερά την άποψη για επιτάχυνση της διαδικασίας διμερών επαφών και συνομιλιών με κατανόηση ευαισθησιών που όλοι κουβαλάμε από το παρελθόν, για στήριξη της γειτονικής μας χώρας που μόλις βγήκε από μια περιπέτεια -στην ουσία μια επιβαλλόμενη εμφύλια διαμάχη- για ανάπτυξη πολύπλευρων σχέσεων ώστε να μπορέσει αυτή η χώρα να ορθοποδήσει σχετικά, ώστε να μην κατορθώνουν οι διάφοροι "σωτήρες", κυρίως οι ξένοι, να εκμεταλλεύονται τη δυστυχία των ανθρώπων, αλλά και τους φανατικούς, που πάντα υπάρχουν, για να παίζουν τα δικά τους παιχνίδια.
Βεβαίως, το ζήτημα του ονόματος δεν θα μπορούσε να αφήνει αδιάφορο κανέναν, πολύ περισσότερο που στο παρελθόν σχετικά με την υπόθεση της Μακεδονίας χύθηκε πολύ αίμα και οι αλυτρωτισμοί δεν έλειψαν από καμιά μεριά. Ένα ζήτημα γεωγραφικά και ιστορικά λυμένο, έστω με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, έγινε μέγα πολιτικό θέμα και με την ανάλογη υποδαύλιση όξυνε τα εθνικιστικά πάθη. Ακόμα και σήμερα οι προβλέψεις του πακέτου Πινέιρο θα μπορούσαν να αποτελέσουν βάση επίλυσης του προβλήματος.

-Για το Κόσσοβο: Είμαστε αντίθετοι στα επικίνδυνα σχέδια για την απόσπαση του Κοσσόβου από τη Σερβική Δημοκρατία. Τα σχέδια αυτά εντάσσονται στη γενικότερη στρατηγική των ιμπεριαλιστών για τη δημιουργία ελεγχόμενων, απόλυτα, προτεκτοράτων στη Βαλκανική αναπαράγοντας και οξύνοντας, για τους δικούς τους λόγους, το λεγόμενο Ανατολικό ζήτημα. Υποστηρίζουμε πολιτικές που θα διασφαλίζουν τα δικαιώματα όλων των μειονοτήτων.
Πιστεύουμε ότι στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, στα ζητήματα του πολέμου και ειρήνης, στα ζητήματα της Κύπρου και των ελληνοτουρκικών σχέσεων, στα ζητήματα των Βαλκανίων, του εθνικισμού θα μπορούσε να υπάρξει κοινή άποψη και συγκροτημένη παρέμβαση από τη Ριζοσπαστική Αριστερά, ως σύνολο. Δυστυχώς δεν επιτεύχθηκε κάτι τέτοιο και έτσι ήταν συνολικά αποδυναμωμένος ο λόγος της τόσο μέσα στη Βουλή, όσο και στο κοινωνικό επίπεδο, πράγμα που δεν έμεινε αναξιοποίητο από τις δυνάμεις του δικομματισμού. Οφείλουμε, όμως, να επιμείνουμε προς την κατεύθυνση αυτή ώστε οι διαφορές που υπάρχουν μεταξύ λαών να αντιμετωπίζονται, έγκαιρα, από τις κυβερνήσεις των γειτονικών χωρών, προτού αναζητηθεί η "βοήθεια" των μεγάλων "φίλων" που όλοι γνωρίζουμε τι συνεπάγεται μια τέτοια "βοήθεια". Τόσο στα γενικότερα ζητήματα όσο και στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής δεν υπάρχουν αταξικές προσεγγίσεις. Από την άποψη αυτή η Αριστερά δεν μπορεί να άγεται και να φέρεται ανάλογα με τις σκοπιμότητες της στιγμής των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων. Δεν μπορεί να ακυρώνει το διεθνισμό της στο όνομα κάποιου εκλογικού οφέλους ή, το χειρότερο, στο όνομα ενός υπολανθάνοντα εθνικισμού και της άρρωστης θρησκοληψίας που, για πολλούς λόγους, στις μέρες μας σηκώνουν κεφάλι οχυρωμένοι πίσω από έναν δήθεν "πατριωτισμό".

Όχι στους εμπόρους των θρησκευτικών αισθημάτων του λαού

Η Αριστερά, κομμουνιστική και μη, με σύνεση αλλά και σταθερότητα αντιτάχθηκε στη θρησκοληψία πληρώνοντας, συχνά, ακριβό τίμημα. Με τις ευλογίες της επίσημης ηγεσίας της εκκλησίας, με τις ευλογίες διάφορων εμπόρων των θρησκευτικών αισθημάτων του λαού μας, εκτελέστηκαν χιλιάδες μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, αριστεροί, προοδευτικοί άνθρωποι, ενώ σπουδαίοι διανοητές της πατρίδας μας υπέστησαν τις πρακτικές συνέπειες των διαφόρων αφορισμών.
Οφείλουμε να αντιπαλέψουμε, με επιχειρήματα την άγνοια. Να αντιπαλέψουμε με επιχειρήματα και αδιάσειστα ντοκουμέντα τα ανιστόρητα και πέρα για πέρα αντιεπιστημονικά επιχειρήματα που ακούγονται για τη συνύφανση ότι εκκλησίας και έθνους-κράτους. Ξέρουμε όλοι σ' αυτόν τον τόπο ποιο ρόλο έπαιξε πάντα το ιερατείο απέναντι στον αγώνα του λαού μας για κοινωνική πρόοδο, απέναντι στους κομμουνιστές, στους αριστερούς, στους προοδευτικούς ανθρώπους. Ποιο ρόλο έπαιξε στην κατοχή και τον εμφύλιο, πιο ρόλο έπαιξε κατά τη διάρκεια της χούντας.
Η Αριστερά χωρίς να επιλέγει τη γραμμή ρήξεις με τα αγνά θρησκευτικά αισθήματα του λαού μας, αυτά τα αισθήματα και την άγνοια που εκμεταλλεύονται οι διάφοροι αγύρτες, χωρίς να επιδιώκει τη ρήξη με τον απλό κληρικό, οφείλει να διατυπώνει καθαρά και με σαφήνεια τις θέσεις της που αφορούν στις σχέσεις κράτους-εκκλησίας και να επιδιώξει να γίνουν πράξη.
Να υπάρξει διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας με ότι μπορεί να συνεπάγεται αυτός ο διαχωρισμός για όλα τα ζητήματα που διαπλέκονται στο σημερινό εταιρικό καθεστώς κράτους-εκκλησίας. Στην κατεύθυνση αυτή να αντιμετωπιστούν οι επιπτώσεις από την κατάργηση της δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας των κληρικών.
Η εκκλησία δεν μπορεί να είναι χώρος κομματικής αντιπαράθεσης που μετατρέπει τους κληρικούς και τις εκκλησίες, τους καλόγερους και τα μοναστήρια, σε κομματικούς, εκλογικούς μηχανισμούς.
Η εκκλησιαστική περιουσία ανήκει στον ελληνικό λαό. Δεν νοείται να έχει καταργηθεί, έστω τυπικά, το καθεστώς των τσιφλικάδων και την ίδια στιγμή να υπάρχουν τεράστιες εκτάσεις γης στην εκμετάλλευση της εκκλησίας και των μοναστηριών.
Να καταργηθεί η μεταξική νομοθεσία περί προσηλυτισμού και η υποχρεωτική κατήχηση στο στρατό.
Να πάψει η κυριαρχία της σκοταδιστικής λογικής που υποχρεώνει τα παιδιά να μαθαίνουν τα θρησκευτικά της αρεσκείας της ελληνικής ορθόδοξης εκκλησίας και όχι, όπως θα ήταν το σωστό εκπαιδευτικά, να μαθαίνουν την ιστορία των θρησκειών.
Να καταργηθεί η υποχρέωση στο θρησκευτικό όρκο, μια υποχρέωση που υπηρετεί συγκεκριμένες σκοπιμότητες.
Ο πολιτικός γάμος πρέπει να είναι υποχρεωτικός και η πολιτεία να μεριμνά ώστε να μην μπορεί η εκκλησία να εκβιάσει κανέναν πολίτη και για το ζήτημα αυτό και για το ζήτημα της βάφτισης.
Να δοθεί αποφασιστική λύση στο ζήτημα της κηδείας με την αναγνώριση του δικαιώματος των συγγενών για καύση, ώστε να πάρουν τέλος τα μακάβρια περιστατικά που βλέπουμε στα νεκροταφεία και δεν αφορούν θρησκευτικούς λόγους αλλά καθαρά κερδοσκοπικούς.
Να προστατεύεται η ελευθερία θρησκευτικής επιλογής. Αν κάποιοι πιστοί κάποιου δόγματος, μόνοι τους, με τη θέλησή τους και με δικά τους χρήματα, επιθυμούν να δημιουργήσουν χώρους στους οποίους θα διαδηλώνουν την πίστη τους, τις μεταφυσικές τους ανησυχίες χωρίς παραβίαση ποινικών διατάξεων, να μην παρεμποδίζονται.

Τρομακτικοί οι κίνδυνοι για το περιβάλλον,
μειωμένα τα αντανακλαστικά όλων μας

Η κατάσταση για το περιβάλλον δεν χειροτερεύει απλά, γίνεται δραματική. Ταξικά τα αίτια της όξυνσης του προβλήματος, ισοπεδωτικές οι συνέπειες για όλους τους κατοίκους του πλανήτη. Αν δεν ενεργοποιηθούμε περισσότερο σήμερα ίσως αύριο να είναι πολύ αργά.
Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής είναι καταστροφικός και απέναντι στη γη, το οικοσύστημα, τη φύση. Η φύση εκδικείται, ιδιαίτερα μετά την εκθετική αναπτυξιακή πορεία των μεταπολεμικών χρόνων του κεϋνσιανισμού και τη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση που έκανε αχαλίνωτες και επέκτεινε σε παγκόσμια κλίμακα τις καταστροφές, με κυριότερη συνέπεια την κλιματική αποσταθεροποίηση και τη συνεπαγόμενη απειλή για την ίδια την επιβίωση του ανθρώπινου πολιτισμού. Είναι όμως οι ίδιες αυτές καταστροφές που ευαισθητοποιούν τα τελευταία χρόνια τα θύματά τους, εκατομμύρια ανθρώπους σ΄ όλο τον κόσμο, που αγωνίζονται για την προστασία των δασών, των ακτών και των θαλασσών, την απαγόρευση της πυρηνικής ενέργειας για οποιαδήποτε χρήση, την αποτροπή της ερημοποίησης, την πρόσβαση σε καθαρό νερό, την προστασία της βιοποικιλότητας αλλά και της διατροφικής αυτοδυναμίας απέναντι στα συμφέροντα των πολυεθνικών μονοπωλίων που προσπαθούν να ελέγξουν την παγκόσμια αγροτική παραγωγή μέσω και των μεταλλαγμένων προϊόντων.
Είναι ακόμα το ίδιο το καπιταλιστικό κέρδος και ένα πελατειακό πολιτικό σύστημα που καταστρέφει τη μοναδική ελληνική φύση, αφού πρώτα κατέστρεψε και έκανε μη λειτουργικό το αστικό περιβάλλον, τσιμεντοποιεί τα πάντα, εκποιεί τη δημόσια γη και τις δασικές εκτάσεις, μπαζώνει παραλίες και ποτάμια, καταστρέφει πλατείες, αρχαιολογικούς χώρους και παραδοσιακά κτίρια, προκαλώντας όμως εντεινόμενες και διευρυνόμενες αντιστάσεις και αγώνες για το δικαίωμα στο φυσικό περιβάλλον, για το δικαίωμα στην πόλη, για να μπει ο άνθρωπος και το περιβάλλον πάνω από τα κέρδη.
Ο αγώνας για την προστασία του περιβάλλοντος είναι αγώνας ενάντια στον παραγωγισμό, τον καταναλωτισμό και την εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών, είναι αγώνας ενάντια στην παράλογη "λογική" της καπιταλιστικής ανάπτυξης, και προδιαγράφει τα χαρακτηριστικά ενός σοσιαλισμού με οικολογικό περιεχόμενο. Είναι ιδεολογικός αγώνας.
Οι αγώνες που έχουν ξετυλιχθεί τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα έχουν αναδείξει μια σειρά άμεσους στόχους τους οποίους και υποστηρίζουμε:
Κατάργηση των αντιδασικών νόμων, καμιά οικοδόμηση δασικών εκτάσεων, καμιά εκποίηση δημόσιας γης, εκτεταμένο πρόγραμμα αναδασώσεων χέρσων εκτάσεων καθώς και φυτεύσεων στο αστικό περιβάλλον.
Στροφή στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, στην εξοικονόμηση και ορθολογική χρήση της, δραστικός περιορισμός της χρήσης οχημάτων με μηχανές εσωτερικής καύσης, προνομιακή βελτίωση, ενίσχυση και χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς ιδιαίτερα σταθερής τροχιάς.
Απαγόρευση της παραγωγής και χρήσης μεταλλαγμένων προϊόντων, αυστηρά μέτρα για την προστασία των καταναλωτών από τα μεταλλαγμένα προϊόντα.
Εφαρμογή του Πρωτοκόλλου του Κιότο παρά την ανεπάρκειά του, ριζική βελτίωση και επέκτασή του για την περίοδο μετά το 2012.
Μέτρα προειδοποίησης και πρόληψης από τις φυσικές και ανθρωπογενείς καταστροφές και αρωγής στους περιβαλλοντικούς πρόσφυγες.

Γ. ΤΑ ΜΕΤΩΠΑ ΠΑΛΗΣ

Αν στα παραπάνω τα οποία καταγράφουν το γενικότερο πολιτικό-ιδεολογικό στίγμα μιας Ριζοσπαστικής Αριστεράς και συνεπούς οικολογίας, δεν ενσωματωθούν τα βασικά μέτωπα πάλης που αφορούν τους εργαζόμενους, τη νεολαία, τις γυναίκες, κλπ, και τη δική μας στάση στους καθημερινούς αγώνες των εργαζομένων, θα ήταν μια συμφωνία αναντίστοιχη με την πραγματικότητα, με τις αγωνίες του κόσμου της εργασίας και του πολιτισμού, με την κοινωνική Αριστερά.
Στις σημερινές συνθήκες επαναβεβαιώνουμε τη θέλησή μας να ενδυναμώσουμε τις προσπάθειές μας για να ενισχύσουμε με όλους τους δυνατούς τρόπους στη χώρα μας, μέσα από το πλήθος των μορφών πάλης, όλα τα κινήματα κατά της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Το Ευρωπαϊκό και το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, οι άλλες αριστερές αντικαπιταλιστικές συσπειρώσεις και κινήματα, αποτελούν σημαντικές στιγμές και διαδικασίες του κινήματος ενάντια στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, αποτελούν μια συγκεκριμένη απάντηση στις ανάγκες συντονισμού, συζήτησης, εμβάθυνσης και κοινής δράσης σε διεθνές επίπεδο και έχουν συμβάλει με καθοριστικό τρόπο στην ανάπτυξη διεθνών κινημάτων παγκόσμιας εμβέλειας, όπως το αντιπολεμικό, και στην συνάντηση κινημάτων.
Θεωρούμε ότι οι κοινές κινηματικές δομές αποτελούν πολύτιμη κατάκτηση του κινήματος και δεσμευόμαστε στο επόμενο διάστημα να εργασθούμε με ακόμα μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, πρωτοτυπία και φαντασία ώστε με πλήρη σεβασμό στην κινηματική αυτονομία, να διευρύνουμε τις πρωτοβουλίες και δράσεις του σε όλο και πιο διαφορετικά επίκαιρα κοινωνικά και δημοκρατικά προβλήματα. Να εργαστούμε ώστε οι πολύμορφες συσπειρώσεις από τα κάτω, να ριζώνουν με επιτροπές πρωτοβουλίας σε όλη την Ελλάδα, να αγκαλιάζουν πλατύτερα στρώματα πολιτών, να καταξιώνονται ως χώρος αυθεντικής συμμετοχής, αυτενέργειας και αυτοοργάνωσης και πρώτα από όλα της νέας γενιάς.
Δεσμευόμαστε να συμβάλουμε για την ενότητας δράσης των εργαζομένων, της νεολαίας και των γυναικών, στους καθημερινούς αγώνες για τα δικαιώματά τους. Η απαραίτητη διακριτή μας παρουσία δεν μπορεί να έχει το χαρακτήρα πατερναλισμού στις σχέσεις μας με τα μαζικά κινήματα. Έχουμε βαθιά πεποίθηση πως όταν το μαζικό κίνημα, οι εργαζόμενοι αντιπαλεύουν αποφασιστικά το νεοφιλελευθερισμό, ανατρέπουν τους σχεδιασμούς του, κατακτούν θέσεις, και όταν η Ριζοσπαστική Αριστερά συμβάλει προς αυτή την κατεύθυνση, είναι γενικότερο όφελος για το λαό και τον τόπο και για την ίδια την Αριστερά η οποία συμμετέχει, δρα, δεν αναμένει την 8η μέρα της δημιουργίας, ούτε κινείται στη λογική "όποιος δεν είναι μαζί μου, στις στενές κομματικές επιδιώξεις μου, είναι αντίπαλος"!
Την ίδια στιγμή έχουμε χρέος απέναντι στον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία, να αποκαλύπτουμε τις αιτίες που παράγουν και αναπαράγουν τα προβλήματα για τους εργαζόμενους και αυξάνουν τα κέρδη του κεφαλαίου. Είναι υποκριτικό να κάνουμε λόγο για τα εργασιακά, ασφαλιστικά, κοινωνικά, δημοκρατικά δικαιώματα των εργαζομένων της χώρας μας και της Ευρώπης, και να μην αποκαλύπτουμε τους συνυπεύθυνους, όλους εκείνους που προσυπόγραψαν τη λευκή βίβλο, τις κατευθύνσεις της Λισσαβόνας και επιμένουν να τα στηρίζουν, όλους εκείνους που υποστήριξαν το λεγόμενο "ευρωσύνταγμα" το οποίο προσπαθούσε να ενσωματώσει στις διατάξεις του, τις αντεργατικές, αντιδραστικές στοχεύσεις των νεοφιλελεύθερων δυνάμεων της ΕΕ, παλιών συντηρητικών και σοσιαλδημοκρατών. Είναι άλλο ζήτημα το όποιο όραμα έχει ο καθένας για την πορεία της ΕΕ και άλλο να αποδέχεται την καταστροφή θεμελιακών δικαιωμάτων των λαών στο όνομα αυτού του οράματος! Η απόκρυψη της αλήθειας και η ουσιαστική άρνηση να αντιπαλέψουμε, από κοινού, τις συνέπειες από τις αποφάσεις του σκληρού πυρήνα της ΕΕ δεν συνιστά αριστερή πολιτική, ακυρώνει την ιστορική ηθική της Αριστεράς.

Ανεργία

Δεσμευόμαστε να συμβάλουμε στον αγώνα για το δικαίωμα όλων στην εργασία. Το μέτωπο κατά της εφιαλτικής ανεργίας, που συνεχώς αυξάνει και πλήττει ιδιαίτερα τους νέους και τις γυναίκες και με βάναυσο τρόπο τους μεγαλύτερης ηλικίας εργαζόμενους, είναι κεντρικό μέτωπο πρωτοβουλιών, δράσης και κινημάτων στην προσπάθειά μας. Ξέρουμε καλά ότι ο χώρος των ανέργων είναι πολυκερματισμένος, πολύμορφος, με πολλαπλές ιδιαιτερότητες και οι άνεργοι δύσκολο να συσπειρωθούν συνολικά και να διεκδικήσουν από κοινού θετικούς στόχους.
Γι αυτό δεν περιμένουμε να έρθουν οι άνεργοι σε μας, αλλά εμείς οφείλουμε να πάμε κοντά στους ανέργους. Στα εργοστάσια που κλείνουν και τα οποία πολλαπλασιάζονται σ΄ όλη την Ελλάδα. Στις πύλες του ΟΑΕΔ όπου συνωστίζονται για την κάρτα ανεργίας. Στις πρωινές πιάτσες στα μεγάλα αστικά κέντρα που ζητάνε ένα μεροκάματο. Στις επιχειρήσεις επινοικίασης εργαζομένων οι οποίες διεξάγουν ένα σύγχρονο δουλεμπόριο.
Κόντρα στο ισχυρό ιδεολογικό ρεύμα του νεο-φιλελευθερισμού που θέλει να παρουσιάσει την ανεργία σαν αποτέλεσμα της ατομικής αποτυχίας των ίδιων των ανέργων, που δεν φροντίσανε για την έγκυρη κατάρτιση τους η δεν έδειξαν την κατάλληλη ευελιξία για την "απασχολησιμότητά" τους, εμείς επιμένουμε ότι η ανεργία είναι αποτέλεσμα της κυριαρχίας του κεφαλαίου επί της κοινωνίας και βέβαια βολεύει συγκεκριμένες κοινωνικές τάξεις. Έτσι και οι λύσεις δεν μπορεί παρά να είναι συλλογικές, βασισμένες και σε διαφορετικές πολιτικές και σε ένα νέο συσχετισμό δυνάμεων,
Το επόμενο διάστημα με αιχμές την υπεράσπιση του 8ωρου από καταστρατηγήσεις και τη θέσπιση του 35ωρου - 7ωρου -πενθήμερου, την αύξηση και επιμήκυνση του επιδόματος ανεργίας, τη διεύρυνση των δημόσιων κοινωνικών και οικολογικών υπηρεσιών, θα επιδιώξουμε να διαμορφώσουμε ένα συνεκτικό πρόγραμμα κατά της ανεργίας. Δεσμευόμαστε να στηρίξουμε πολιτικά τα αιτήματα των Συνδικάτων για μαζικές προσλήψεις στα νοσοκομεία, την εκπαίδευση, τις κοινωνικές υπηρεσίες. Θα σταθούμε στο πλευρό όλων των αγώνων ενάντια στις απολύσεις στα εργοστάσια που κινδυνεύουν με κλείσιμο, σε κάθε κινητοποίηση ανέργων, προσπαθώντας, παράλληλα να κάνουμε την ανεργία κεντρικό μέτωπο του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, αλλά και να συμβάλουμε στη στενότερη σύνδεση των ανέργων με τα συνδικάτα και το ταξικό εργατικό κίνημα. Είναι, για μας, κρίσιμο ζήτημα ιδεολογικής σημασίας να αντιπαλέψουμε τις αντιδραστικές απόψεις που συστηματικά μεθοδεύουν την αντιπαράθεση μεταξύ εργαζομένων και ανέργων, στη λογική του διαίρει και βασίλευε. Ο κάθε απασχολούμενός, σήμερα, ας μη ρωτάει για ποιον χτυπάει η καμπάνα, για όλους χτυπάει! Δυο είναι οι βασικοί μας άξονες στο μέτωπο κατά της ανεργίας: Ολοκληρωμένη στήριξη και εργασιακή αποκατάσταση.

Μισθοί, συντάξεις

Οι μισθοί και οι συντάξεις κυριολεκτικά σαρώνονται, ιδιαίτερα οι πιο χαμηλοί, από τη νέα λιτότητα και την καλπάζουσα ακρίβεια. Με την αλλαγή του νομίσματος τα τελευταία χρόνια ο κάθε εργαζόμενος έχασε πάνω από 10% της αγοραστικής του δύναμης. Οι αυξήσεις που εδώ και χρόνια κινούνται κάτω από τον πληθωρισμό, κάτω από την αύξηση του ΑΕΠ και την παραγωγικότητα, επιφέρουν διαχρονική μείωση των εισοδημάτων από μισθούς και συντάξεις, τη στιγμή μάλιστα που η πλειοψηφία των τελευταίων βρίσκονται κάτω από τα 400 € και προφανώς κάτω από τα όρια της φτώχειας. Δίπλα στους φτωχούς ανέργους πληθαίνει το στρώμα των εργαζομένων με μισθούς και συντάξεις φτώχειας. Σύμφωνα με την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, το βασικό μεροκάματο ανειδίκευτου εργάτη, όπως διαμορφώθηκε από το Σεπτέμβρη του 2006, είναι, μικτό, σήμερα 27,96 ευρώ και ο βασικός μηνιάτικος μισθός 625,95 ευρώ, επίσης μικτός. Και υπάρχουν δυνάμεις που τολμούν να υποστηρίξουν ότι μπορεί να επιβιώσει ένας άνθρωπος, σήμερα, με αυτό το εισόδημα!!!
Το μέτωπο για μια ουσιαστική αναδιανομή του πλούτου και την αύξηση των μισθών και συντάξεων, είναι βασικό μέτωπο των κοινωνικο-ταξικών αναμετρήσεων. Η αναπροσαρμογή μισθών και συντάξεων, χρειάζεται να συμπεριλαμβάνει την κάλυψη του πληθωρισμού, την αύξηση του ΑΕΠ και της παραγωγικότητας, απόδοση απωλειών, διαμόρφωση των κατώτερων αποδοχών, προοδευτικά, στο ύψος του μέσου όρου των 9 πρώτων χωρών της Ε.Ε, που έχουν θεσμοθετήσει με νόμο ή ΣΣΕ κατώτερες αποδοχές (μισθούς μεροκάματα ασφάλειας) και η κατώτερη σύνταξη να ανέρχεται στο 80% του κατώτερου μισθού ή στα 20 ημερομίσθια ανειδίκευτου εργάτη, όπως ίσχυε παλιότερα. Κανείς εργάτης δεν πρέπει να ξεχνάει ότι αν δεν αγωνιστεί σήμερα για ένα καλύτερο μεροκάματο δεν μπορεί να ονειρευτεί έναν καλύτερο κόσμο, ένα καλύτερο αύριο!

Ακρίβεια

Η Ελλάδα σήμερα είναι μία από τις ακριβότερες χώρες της Ε.Ε., την ώρα που έχει από τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας, τα μικρότερα επίπεδα κοινωνικής προστασίας και μισθούς, συντάξεις σε απαράδεκτα χαμηλά επίπεδα.
Η καλπάζουσα ακρίβεια, η οποία δεν αποτυπώνεται στον επίσημο τιμάριθμο, είναι μια από τις χειρότερες μορφές συμπίεσης των λαϊκών εισοδημάτων και άντλησης υπερκερδών από το κεφάλαιο.
Θέλησή μας είναι να ανοίξουμε το μέτωπο κατά της ακρίβειας, παλεύοντας για τον έλεγχο των τιμών στις πηγές διαμόρφωσης των προϊόντων, για πραγματικά μέτρα κατά των μονοπωλιακών και ολιγοπωλιακών καταστάσεων, για την ανακοπή των ιδιωτικοποιήσεων, για ένα γνήσιο τιμάριθμο που θ' αποτυπώνει τις αυξήσεις στα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, για τη μείωση του ΦΠΑ στα είδη πρώτης ανάγκης για τις λαϊκές οικογένειες κ.λ.π.
Σήμερα που η ασυδοσία της "ελεύθερης" αγοράς παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, ένα αριστερής κατεύθυνσης κίνημα καταναλωτών, πρώτα απ΄ όλα των εργαζομένων, είναι όσο ποτέ άλλοτε απαραίτητο. Απαραίτητη είναι, επίσης, η συσπείρωση πολιτών κατά της ακρίβειας σε δήμους και συνοικίες.
Διεκδικούμε μέτρα για την κατοικία, τις μεταφορές, τις δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες (φως, νερό, τηλέφωνο ) των ανέργων, των αποκλεισμένων, των συνταξιούχων. Δωρεάν παιδικούς σταθμούς για τα παιδιά των εργαζόμενων. Αξιώνουμε τη λειτουργία των επιτροπών ελέγχου που έχουν καταργηθεί και συμμετοχή σ' αυτές των εκπροσώπων του συνδικαλιστικού κινήματος.

Ασφαλιστικό

Η κυβέρνηση της ΝΔ δείχνει να είναι αποφασισμένη να πραγματοποιήσει τις διαβόητες "μεταρρυθμίσεις" και στο μεγάλο ζήτημα του ασφαλιστικού. Σύμφωνα και με τις δηλώσεις των "εποπτών" της ΕΕ αλλά και του Δ.Ν.Τ, πρέπει να παρθούν γρήγορα μέτρα και αυτά να κινούνται στις εξής κατευθύνσεις:
α) Στην εγκατάλειψη του λεγόμενου διανεμητικού συστήματος, δηλαδή στην κλιμακωτή κατάργηση του δημόσιου χαρακτήρα του ασφαλιστικού και την εφαρμογή, είτε με τη μέθοδο του σαλαμιού, είτε με την άμεση πλήρη ανατροπή, του κεφαλοποιητικού συστήματος.
β) Στην εφαρμογή μιας σειράς μέτρων με στόχο, όπως υποστηρίζουν οι θιασώτες της άμεσης ή έμμεσης ιδιωτικοποίησης, την περιστολή δαπανών και την αύξηση εσόδων. Γύρω από το θέμα αυτό λένε πολλά και συχνά έντεχνα ακατανόητα αλλά το ψαχνό είναι η αύξηση των ορίων ηλικίας και η μείωση των παροχών.
γ) Η επαναφορά όλου του πακέτου του νόμου Σιούφα που πρόβλεπε τόσο τη σαρωτική ενοποίηση των επικουρικών όσο και στο ύψος των επικουρικών συντάξεων που με το νόμο 2084/92 προβλέπονταν να μην υπερβαίνουν το 20% των κύριων συντάξεων από την 1/1/2008.
Η κυβέρνηση για την επιτυχία των στόχων της έχει συγκροτήσει μια επιτροπή "σοφών", όπως την ονόμασε η οποία θα "μελετήσει" και θα καταθέσει τα συμπεράσματά της, δηλαδή "ξεσκονίζει" τα γνωστά σχέδια Σπράου, Γιαννίτση, που οδηγούν στο αντιασφαλιστικό, αντεργατικό, τριφασικό σύστημα τύπου Χιλής για να πλήξει, ακόμα παραπέρα, μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος της χώρας μας και διεθνώς, τη δημόσια κοινωνική ασφάλιση.
Το ζήτημα είναι πολιτικό, κρίσιμο πολιτικό και δεν αφορά κάποιες αναλογιστικές μελέτες κάποιων "σοφών" με συγκεκριμένη πολιτική, ταξική ταυτότητα. Ως τέτοιο το είδαν και το ανέλυσαν εδώ και χρόνια τόσο τα συνδικάτα όσο και επιστήμονες οι οποίοι δεν εντάσσονται στην κατηγορία των "σοφών" αλλά απλά και ανθρώπινα εξήγησαν πως η κοινωνική ασφάλιση είναι παραγωγική επένδυση, πως όταν πονάει το δόντι δεν κόβουμε το κεφάλι! Από αυτές τις αναλύσεις προέκυψαν και παραμένουν τα ερωτήματα που προκλητικά αγνοούν ή κάνουν πως αγνοούν οι διάφοροι "σοφοί" και οι κυβερνώντες:
Αλήθεια ποιος ευθύνεται για την ανασφάλιστη εργασία Ελλήνων και ξένων εργαζομένων; Ποιος, ουσιαστικά με τη βία, πρόσφερε τα χρήματα των ταμείων, άτοκα, στους τραπεζίτες και τους βιομηχάνους για δεκαετίες, ποιοι κέρδισαν ποιοι έχασαν από αυτή τη μεγάλη απάτη; Ποιος έχει τις κύριες ευθύνες για τη ρεμούλα στη διαχείριση κυρίως των μεγάλων ταμείων; Ποιος ήταν ο "μπατακτσής" που για 5 δεκαετίες αρνούνταν να πληρώσει την αναλογία του στα ταμεία, όπως αυτή προβλέπονταν με νόμο από τις αρχές της δεκαετίας του 1950; Ποιοι ευθύνονται για το καθεστώς των απίστευτων πελατειακών, κομματικών σχέσεων, που ίσχυσε και ισχύει στα ταμεία; Ποιοι συνταξιοδότησαν τους ανασφάλιστους συμπολίτες μας, από την Αίγυπτο, τη Ρουμανία, την Κωνσταντινούπολη κ.α, με τα χρήματα των ταμείων χωρίς να βάλουν δεκάρα τσακιστή από τους κρατικούς προϋπολογισμούς, όπως δεσμεύονταν; Ποιοι έχουν στην ανεργία μισό εκατομμύριο πολίτες, μια τρομερή δύναμη κρούσης της κοινωνίας και μέσα σ' αυτούς πάνω από 100 χιλιάδες πτυχιούχους ανώτατων και ανώτερων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων;
Ας μη σηκώνουν, λοιπόν, το "μπαμπούλα" της χρεοκοπίας οι κυβερνώντες. Αν δεν απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα πράγμα που σημαίνει ότι αυτοί που χρωστάνε οφείλουν να επιστρέψουν τα οφειλόμενα ή τα κλεμμένα, το κράτος να πάψει να είναι ο μεγάλος "μπατακτσής", τα χρήματα των ταμείων να τα διαχειριστούν αυτοί που τα καταθέτουν, τι συζήτηση, πιο διάλογο να κάνουν τα συνδικάτα για τις λεγόμενες "ωριμάνσεις" του συστήματος, για το μεγάλο αριθμό συνταξιούχων, όπως διατυμπανίζεται, για τις διαβόητες στρεβλώσεις, τις δικές τους στρεβλώσεις!

Εργασιακές σχέσεις

Η διαρκής επέκταση των ευέλικτων μορφών εργασίας, η επέκταση της ανασφάλιστης εργασίας και όχι μόνο στους μετανάστες, οι απλήρωτες υπερωρίες, η μη τήρηση των νόμιμων εργασιακών εγγυήσεων, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα, οι αυθαίρετες μαζικές απολύσεις, το νέο δουλεμπόριο των επιχειρήσεων επινοικίασης εργαζομένων διαμορφώνουν ένα νέο "μεσαιωνικό" τοπίο εργασιακών σχέσεων.
Η κυβέρνηση, όπως έχει ήδη εξαγγείλει, προετοιμάζεται για νέα μέτρα στην κατεύθυνση της περαιτέρω απορρύθμισης και ευελιξίας των εργασιακών σχέσεων, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας. Σχεδιάζει, επίσης, την ακόμα μεγαλύτερη ελαστικοποίηση και του 8ωρου με διευθέτηση του συνολικού χρόνου εργασίας με μονομερείς αποφάσεις των εργοδοτών στα πλαίσια του διευθυντικού δικαιώματος, δίνοντας ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση σε νόμους που ψήφισαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.
Καταλυτικό χαρακτήρα για τις εργασιακές σχέσεις στον Δημόσιο Τομέα, παίρνει η προσπάθεια κατάργησης της μονιμότητας στις ΔΕΚΟ. Με πιλότο την προσπάθεια κατάργησης του Γενικού Κανονισμού Προσωπικού για τους νεο-προσλαμβανόμενους εργαζόμενους στον ΟΤΕ, επιχειρείται μια ευρεία επίθεση στη μονιμότητα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων όλων των ΔΕΚΟ, που αν περάσει, στην πορεία δεν θ' αφήσει ανεπηρέαστους ούτε τους σημερινούς εργαζόμενους των ΔΕΚΟ, αλλά και τους δημόσιους υπάλληλους γενικότερα. Αν ανοίξει η κερκόπορτα κανείς δεν θα μείνει αλώβητος.
Η απελευθέρωση του ωραρίου στα εμπορικά καταστήματα συνιστά ένα μεγάλο πλήγμα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και κυρίως στους δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους στο εμπόριο και τις πολυεθνικές αλυσίδες, ιδιαίτερα τις γυναίκες, που εργάζονται κάτω από συνθήκες άγριας πολλαπλής εκμετάλλευσης.
Το μέτωπο κατά των εργασιακών απορυθμίσεων, για την κατοχύρωση και αναβάθμιση των εργασιακών σχέσεων και ειδικότερα το μέτωπο για να μην περάσει το νέο απελευθερωμένο ωράριο στο εμπόριο πρέπει να τροφοδοτήσει πρωτοβουλίες της Συσπείρωσής μας σ΄ όλες τις πόλεις της Ελλάδας.
Για την ριζοσπαστική αριστερά οι εργαζόμενοι/ες δεν μπορεί να είναι πολίτες στην κοινωνία των πολιτών και "σκλάβοι" στους εργασιακούς χώρους, χωρίς δικαιώματα, χωρίς πληροφόρηση, και χωρίς συμμετοχή στις διαδικασίες που παίζουν καθοριστικό ρόλο στην ζωή τους.
Όχι στις ευλύγιστες εργασιακές σχέσεις και τη μερική απασχόληση. Μερικά και ελαστικά απασχολούμενος σημαίνει και μερικά και ελαστικά αμειβόμενος, μερικά και ελαστικά ασφαλισμένος, σημαίνει παραπέρα αποδυνάμωση και συρρίκνωση των συνδικάτων και της διεκδικητικής και διαπραγματευτικής τους ικανότητας.

Ιδιωτικοποιήσεις

Το επιχείρημα των "νεοφιλελεύθερων", όποιου χρώματος, ότι η ιδιωτικοποίηση θα σημάνει αποτελεσματικότερη λειτουργία, είναι δημοκοπικό. Στην ουσία θέλουν καθεστώς εργασιακού μεσαίωνα στις επιχειρήσεις αυτές για να μπορούν, οι ιδιώτες, να αποκομίσουν, εκ του αφαλούς και χωρίς να έχουν καταβάλει ούτε μια δραχμή, ακόμα περισσότερα κέρδη. Από την άποψη αυτή, είτε με πολιτικά κριτήρια, είτε με νομικά δει κανείς το ξεπούλημα, ή την εκχώρηση στους ιδιώτες των δημόσιων οργανισμών και επιχειρήσεων είναι μια καθαρή ΚΛΕΨΙΑ!
Η Αριστερά επιμένει να υποστηρίζει την αναγκαιότητα συγκρότησης μετώπου αντίστασης για το σταμάτημα του ξεπουλήματος των πάντων. Υπό ορισμένες προϋποθέσεις πολλές δημόσιες επιχειρήσεις και οργανισμοί μπορούν να παίξουν σημαντικό ρόλο οικονομικού μοχλού και κοινωνικής πολιτικής. Και μια από τις πιο σημαντικές προϋποθέσεις είναι να πάρει τέλος ο πολιτικός ραγιαδισμός των κυβερνώντων, η υπόκλιση και η πειθαρχία στις επιλογές των ξένων, στο όνομα διάφορων σκοπιμοτήτων επιζήμιων για το λαό και τον τόπο. Οι ΔΕΚΟ και οι στρατηγικές επιχειρήσεις έχουν προβλήματα λειτουργίας και πρώτοι οι εργαζόμενοι σ' αυτές, εδώ και χρόνια, έχουν εντοπίσει και κάνουν συνέχεια συγκεκριμένες προτάσεις για τη λύση τους. Αυτά τα προβλήματα δεν αφορούν τα λεγόμενα "προνόμια" των εργαζομένων, δεν έχουν σχέση με τις εργασιακές σχέσεις. Τα προβλήματα σχετίζονται με τον τρόπο που οι διάφορες κυβερνήσεις, οι διάφοροι μηχανισμοί, οι διάφοροι αετονύχηδες τις χρησιμοποίησαν για ίδιον όφελος. Τις δικές τους ευθύνες σήμερα ρίχνουν στους εργαζόμενους για να περάσουν τα γενικότερα σχέδια ξεπουλήματος και λεηλασίας. Με βάση αυτά τα δεδομένα, όχι μόνο πρέπει να αποκρουστούν οι εκβιασμοί της κυβέρνησης για αλλαγή, ανατροπή, σάρωμα των εργασιακών σχέσεων, η μετατροπή δηλαδή των εργαζομένων σε σύγχρονους δούλους, αλλά να διαμορφωθούν οι όροι για τη σωτηρία αυτών των επιχειρήσεων. Και άλλος δρόμος γι' αυτό δεν υπάρχει από την αποφασιστική, σχεδιασμένη, κοινή αντίσταση και δράση των εργαζομένων σ' αυτές αλλά και όλου του εργαζόμενου λαού. Βεβαίως έχει διαμορφωθεί ένα νομικό καθεστώς το οποίο βρίσκεται στον αντίποδα αυτών των θέσεων και αυτό το καθεστώς έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα. Αλλά και η νομοθεσία και τα δεδομένα αλλάζουν. Σημασία έχει η γενική, πολιτική, στρατηγική του ζητήματος. Και η Αριστερά οφείλει να βλέπει και το σήμερα και το αύριο.

Υγεία, πρόνοια

Η χώρα μας έχει πολύ μικρές κοινωνικές δαπάνες, τα χρέη των ταμείων είναι μεγάλα και ορισμένα αδυνατούν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους στο χώρο της υγείας. Η αδυναμία αυτή μεταφέρεται στα νοσοκομεία, διογκώνοντας τα χρέη των νοσοκομείων. Ωστόσο, οι δυο εταίροι του δικομματισμού έχουν επεξεργαστεί σχέδια να βάλουν στο χέρι τους κλάδους υγείας των ταμείων και την περιουσία τους και να τα εντάξουν σε έναν κρατικό οργανισμό πρωτοβάθμιας υγείας που θα ταλαιπωρεί αντί να υπηρετεί τους ασφαλισμένους. Οι διαπιστώσεις μας ότι η κατάσταση στο χώρο της υγείας και της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης δεν είναι καλή, οδηγούν σε μια συνολική πολιτική και κοινωνική θεώρηση και πάλη, σε μετωπική αντιπαράθεση με τις δυνάμεις και τις πολιτικές που επιδιώκουν τη μετατροπή του κοινωνικού δικαιώματος στην υγεία σε εμπόρευμα. Αγωνιζόμαστε για ένα σύστημα υγείας-πρόνοιας που θα προστατεύει τον πολίτη από τους ιδιώτες και τα κυκλώματα, για υγεία και πρόνοια όχι ανώνυμη εταιρία αλλά δικαίωμα στη ζωή! Για το ζήτημα της υγείας και ειδικά για τα κρίσιμα σημεία (δημόσιος χαρακτήρας, πρωτοβάθμια φροντίδα, μηχανισμοί πρόληψης, κλπ), υπάρχουν κοινές προσεγγίσεις από όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς πράγμα που επιτρέπει και επιβάλει τη διαμόρφωση πλατιάς συσπείρωσης ενάντια στις νεοφιλελεύθερες λογικές που στην ακραία τους εκδοχή θα σημάνουν ότι πρόσβαση στο χώρο της υγείας θα έχουν όσοι διαθέτουν χρήματα και όχι όσοι έχουν ανάγκη. Η υγεία δεν είναι εμπόρευμα, είναι δικαίωμα στη ζωή!

Παιδεία

Η νεο-φιλελεύθερη στρατηγική έχει σαν κύριο μέλημα τον περιορισμό του δημοσίου χώρου και των συλλογικών αξιών της αλληλεγγύης, της ισότητας και της κοινωνικής προσφοράς. Σε αυτή την αντίληψη καμία κοινωνική σφαίρα ή υπηρεσία δεν πρέπει να είναι άβατο για τον ιδιωτικό τομέα ή το κέρδος. Με αυτό το σκεπτικό η ΝΔ, σε συνέχεια των πολιτικών του ΠΑΣΟΚ, σχεδιάζει νέες παρεμβάσεις στο Δημόσιο Σχολείο και τη Δημόσια Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.
Η κατάσταση στο χώρο της Παιδείας είναι ένα καζάνι που βράζει. Παρά τις προσπάθειες και την άθλια προπαγάνδα πολλών μέσων ενημέρωσης να διαμορφώσουν συνείδηση στους πολίτες ότι όλη η εκπαιδευτική κοινότητα, τα παιδιά μας, τα σχολεία, είναι χώρος παραγωγής "καταστροφέων" και κάθε είδους κοινωνικής αρρώστιας, δάσκαλοι και μαθητές αντιστέκονται, συχνά χωρίς τη στήριξη του γενικότερου μαζικού κινήματος. Δίνουν μια μάχη αξιοπρέπειας και αντίστασης αντιμέτωποι συχνά με μηχανισμούς προβοκάτσιας και διαστρέβλωσης. Δεν κλείνουμε τα μάτια στα στραβά που υπάρχουν στον κρίσιμο αυτό χώρο. Όμως δεν θα δεχτούμε την ισοπέδωση για τις ανάγκες της τηλεθέασης. Τα σχολεία δεν είναι πορνεία, όπως θέλουν να τα παρουσιάσουν. Αυτό ενδεχομένως να επιθυμούν αλλά δεν μπορούν να αποφύγουν τα αιτήματα και τους στόχους που θέτει το κίνημα και σ' αυτή τη φάση.
Εμείς, μαζί με τους δάσκαλους, τους μαθητές, τους γονείς, παλεύουμε για τη δωρεάν Παιδεία και όχι για την παιδεία που θα την αγοράζουν εκείνοι που διαθέτουν υψηλό εισόδημα. Αγωνιζόμαστε για την κατοχύρωση του δημόσιου χαρακτήρα των κοινωνικών υπηρεσιών και την ανατροπή των ιδιωτικοποιήσεων που προωθήθηκαν από τις νεοφιλελεύθερες επιλογές. Οι πολιτικές, όμως, που προωθούμε πρέπει να έχουν την ενεργή συμμετοχή των κοινωνικών κινημάτων. Δεν υπάρχουν πολιτικές λύσεις για τα κοινωνικά προβλήματα χωρίς τη συμμετοχή των ανθρώπων που τους αφορά. Τα κοινωνικά κινήματα χρειάζονται και για να αναδεικνύουν τα προβλήματα, και για να συμμετέχουν στις προτάσεις, αλλά και για την εποπτεία των πολιτικών που τελικά εφαρμόζονται. Αγωνιζόμαστε για πραγματική δωρεάν ενιαία δημόσια παιδεία. Να σπάσουμε, μαζί με τη νεολαία, τα όρια των κοινωνικών γκέτο που στήνονται γι' αυτήν. Να συμβάλουμε ώστε να υπάρξει ενιαίος πανεκπαιδευτικός αγώνας ενάντια στη νεοταξική εκπαίδευση της αμάθειας, του κατακερματισμού και των αποκλεισμών.

Αγροτικά προβλήματα

Οι πρόσφατοι αγώνες των αγροτών και η έντονη αναταραχή που υπάρχει σήμερα, αναδείχνουν την εκρηκτικότητα, συνολικά, του αγροτικού προβλήματος στη χώρα μας.
Η εφαρμοζόμενη Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) της Ε.Ε. και η μη εφαρμογή εθνικών πολιτικών για τη βελτίωση των υποδομών στην αγροτική οικονομία και της ποιότητας των αγροτικών προϊόντων οδηγεί σε όλο και μεγαλύτερη εξουθένωση και καταστροφή τους μικρομεσαίους αγρότες και ειδικότερα την αγροτική οικογενειακή εκμετάλλευση.
Ακόμα χειρότερες θα είναι οι επιπτώσεις από τη νέα ΚΑΠ που άρχισε να εφαρμόζεται από τα μέσα του 2005 και αποβλέπει στη μετατροπή της επιδότησης προϊόντων σε εισοδηματικές ενισχύσεις των παραγωγών, αποξενώνοντας την ΚΑΠ από τα προϊόντα και την τύχη τους στην αγορά. Το τρίπτυχο λιγότερα προϊόντα, λιγότερες επιδοτήσεις, λιγότεροι αγρότες αποτελεί τη σαφή πολιτική κατεύθυνση του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης.
Η πρωτοβουλία μας στηρίζει τους μικρομεσαίους αγρότες απέναντι σε ένα σχεδιασμό σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο που οδηγεί στην ταχύτατη εξουθένωσή τους και την ακόμα ταχύτερη μείωση του αγροτικού πληθυσμού τα επόμενα χρόνια, τροφοδοτώντας την ανεργία. Ήδη οι επιπτώσεις στην παραγωγή καπνών, τεύτλων και λαδιού είναι τεράστιες, με δραματική μείωση της παραγωγής και απώλεια πολλών χιλιάδων θέσεων εργασίας.
Θέση μας είναι ότι ο προσανατολισμός της ΚΑΠ πρέπει να αλλάξει σε ριζικά διαφορετική κατεύθυνση από τη σημερινή, με κύριο στόχο τη στήριξη, ειδικότερα των μεσογειακών προϊόντων, στα οποία, μάλιστα, η Κοινότητα είναι ιδιαίτερα ελλειμματική.
Θέση μας, ταυτόχρονα, είναι η ανάγκη διαμόρφωσης μιας νέας στρατηγικής για την αγροτική οικονομία που θα δίνει προτεραιότητα και κίνητρα για τη βελτίωση της ποιότητας των αγροτικών προϊόντων μας, την αναζωογόνηση δημοκρατικών συνεταιρισμών για συνεταιριστικές συλλογικές καλλιέργειες, τις προγραμματισμένες αναδιαρθρώσεις των καλλιεργειών, την ταυτοποίηση επώνυμων αγροτικών προϊόντων, την προώθηση της οικολογικής γεωργίας, τη διαμόρφωση ενός σχεδίου δημόσιων επενδύσεων στην ύπαιθρο κ.λ.π.
Η Συσπείρωσή μας εκφράζει την αμέριστη υποστήριξή της στους αγώνες των βαμβακοπαραγωγών και το αίτημά τους να μη μειωθεί το εισόδημά τους και να απορροφηθεί η νόμιμη παραγωγή τους. Θεωρούμε ότι η στενή κομματικοποίηση αυτών των αγώνων με πολλαπλές συγκεντρώσεις ή η αντιπαράθεση των αγροτών με γεωγραφικούς διαχωρισμούς, δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Θέλουμε να καταστήσουμε αισθητή την παρουσία μας στην ύπαιθρο το επόμενο διάστημα με ενωτικές πρωτοβουλίες για ενωτικούς αγώνες των μικρομεσαίων αγροτών πάνω στα κοινά δίκαια αιτήματα, προβάλλοντας την ανάγκη μιας αριστερής προοδευτικής προοπτικής για θετική διέξοδο από τη σημερινή κρίση της αγροτικής οικονομίας. Να σταματήσουμε το ξεκλήρισμα της φτωχομεσαίας αγροτιάς.

Πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα

Η αντιτρομοκρατική σταυροφορία, το εκβιαστικό και ψεύτικο δίλημμα ασφάλεια ή ελευθερία διαμορφώνουν ένα κλίμα για να επιβληθεί το "κράτος έκτακτης ανάγκης" στο οποίο πολύ ευκολότερα παίρνονται μέτρα που θίγουν το σύνολο των δικαιωμάτων και πολύ ευκολότερα γίνονται αποδεκτά. Αναφέρουμε ενδεικτικά, ευρωένταλμα, συρρίκνωση πολιτικού ασύλου, έκδοση υπόπτων, απαξίωση της συνθήκης της Γενεύης, έκδοση προσφύγων, κατάργηση του τεκμηρίου αθωότητας, έξαρση της προληπτικής καταστολής, νομιμοποίηση των βασανηστηρίων στις ΗΠΑ, ηλεκτρονική επιτήρηση κ.α. Αυτή η νέα γεωμετρία στην αντίληψη των δικαιωμάτων επιτρέπει την εξαίρεση, με άμεσες συνέπειες την αναθεώρηση των αυτονόητων δικαιωμάτων όπως αυτά στην εργασία, , την κοινωνική ασφάλεια, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η πάλη για τα δικαιώματα, για την ενότητα των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων, για την καθολικότητα χωρίς εξαιρέσεις, φύλου, φυλής ή ιθαγένειας δεν είναι απλά ένα στοιχειώδες πολιτικό καθήκον στο πλαίσιο του διαφωτισμού και της νεωτερικότητας. Είναι ο πυρήνας της αντίληψής μας για το σοσιαλισμό και το θεμέλιο στο σχέδιο μετάβασης.
Απαιτούμε:
Πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα .για όλους και όλες χωρίς εξαιρέσεις
Απλή αναλογική σε όλες τις εκλογικές διαδικασίες.
Να μπορεί ο λαός να εκφράζει τη θέληση του, για σοβαρά ζητήματα, μέσα από δημοψηφίσματα.
Να διαλυθούν τα ΜΑΤ, ΜΕΑ, τα ΕΚΑΜ και όλες οι ειδικές δυνάμεις καταστολής των λαϊκών ελευθεριών και κινητοποιήσεων..
Να καταργηθεί ο τρομονόμος.
Πολιτικό άσυλο για όσους διώκονται από αντιδραστικά καθεστώτα.

Απλή αναλογική

Είναι πάγια η θέση της Αριστεράς για την εφαρμογή της απλής αναλογικής ως μόνιμου εκλογικού συστήματος στη χώρα. Αυτή την πρόταση έκανε κατά τη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος. Η πρόταση δεν έγινε δεκτή. Η θέση σήμερα για νομοθετική εφαρμογή της απλής αναλογικής είναι γνωστό ότι δεν μπορεί να έχει άμεση εφαρμογή αλλά στις μεθεπόμενες εκλογές, στην περίπτωση που γίνει αποδεκτό κάτι τέτοιο. Αλλά παρ' όλα αυτά η Αριστερά αξιώνει να ψηφίσει η Βουλή αυτό το σύστημα που διασφαλίζει την ισότητα στη ψήφο και ταυτόχρονα δημιουργεί συνθήκες για άλλες πολιτικές προσεγγίσεις πέρα από τις παγίδες, τα τεχνάσματα και τις πολωτικές καταστάσεις που επιλέγουν οι εταίροι του δικομματισμού.

Μέσα ενημέρωσης

Η κατάσταση που όλοι βιώνουμε σχετικά με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προφανώς δεν είναι καλή. Οάσεις αντικειμενικής πληροφόρησης και ενημερωτικών εκπομπών ιδιαίτερα από μικρής εμβέλειας ΜΜΕ, δεν αλλάζουν την απαράδεκτη πραγματικότητα. Το γεγονός ότι μεγάλοι επιχειρηματίες ελέγχουν το βασικό πακέτο των μετοχών στα ΜΜΕ, προκειμένου να αξιοποιούν αυτά για αλλότριους σκοπούς, είναι από μόνο του μια ανωμαλία. Η Αριστερά, όλες οι συνιστώσες της, θύματα αυτής της μη ομαλής κατάστασης στα ΜΜΕ, διεκδικεί, μέσα και έξω από τη Βουλή, αντικειμενική πληροφόρηση και ενημέρωση. Να σταματήσουν να παράγουν ειδήσεις αυτοί που ελέγχουν τα ΜΜΕ. Να σταματήσουν να κηλιδώνουν, να δικάζουν και να καταδικάζουν πολίτες παράγοντες αυτών των μέσων που στο όνομα της ακροαματικότητας και της σκοπιμότητας ένα εργαλείο δημοκρατίας και ελέγχου το μετατρέπουν σε ιμάντα μεταβίβασης εντολών και προειλημμένων αποφάσεων.

Πολιτισμό

Βιώνουμε μια βαθύτατη πολιτιστική κρίση. Ο πολιτισμός έχει αφεθεί στους νόμους της αγοράς, που σημαίνει στους νόμους των ισχυρών, που διαθέτουν τα ΜΜΕ ή εμφανίζονται ως "μαικήνες" του πολιτισμού, καθώς και στα ισχυρά κράτη που με τους ποικίλους τρόπους που διαθέτουν επιβάλλουν τον πολιτιστικό ιμπεριαλισμό. Ο πολιτισμός γίνεται έτσι θέαμα μεγάλων διαστάσεων, η καθημερινή οπτικοακουστική ρουτίνα και όχι ουσιαστικό βίωμα ενεργούς συμμετοχής και μέθεξης. Ένας πολιτισμός του καναπέ, εμπορικό, καταναλωτικό είδος για παθητικούς δέκτες που πρέπει να πληρώσουν τα όποια ψήγματα ψυχαγωγίας με την πλύση εγκεφάλου των διαφημίσεων. Τα μέσα έχουν υποκαταστήσει τους δημιουργούς.
Οι εθνικοί πολιτισμοί σταδιακά ομογενοποιούνται τείνοντες προς την εξαφάνιση. Επιδιώκεται η επιβολή ενιαίων πολιτιστικών προτύπων, βορειοαμερικανικής, κυρίως, έμπνευσης. Οι ευρωπαϊκές αντιστάσεις είναι ασθενικές και αυτοαναιρούνται συνήθως με την επίκληση των καταναγκασμών του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου.
Η κατάσταση αυτή εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους, ιδιαίτερα για τη νέα γενιά.
Στόχος της Αριστεράς στο πλαίσιο μιας πολυ-πολιτισμικής ευρωπαϊκής και παγκόσμιας κοινωνίας πρέπει να είναι ο σεβασμός και η ανάπτυξη της εθνικής και περιφερειακής πολιτιστικής πολυμορφίας, συμβάλλοντας έτσι στη δημιουργία ενός παγκόσμιου πολιτισμού σε ισότιμη βάση. Να ενισχυθούν και να ενθαρρυνθούν με χρηματοδότηση, υποδομές και προβολή, τόσο κεντρικά όσο και περιφερειακά-τοπικά, όλες οι πρωτοβουλίες, επαγγελματικές και ερασιτεχνικές, που δεν υποτάσσονται στα εμπορευματικά κυκλώματα και προάγουν έναν αυθεντικό πολιτισμό. Κέντρα πολιτισμού και νεότητας σε κάθε γειτονιά, συνοικία, πόλη, δήμο και χωριό που να τα αυτοδιαχειρίζονται οι πολίτες. Μειωμένο εισιτήριο στα δημόσια θεάματα για τη νεολαία, τους άνεργους, τους χαμηλόμισθους. Δημόσιες Ακαδημίες λαϊκού πολιτισμού. Δημοκρατικός-κοινωνικός έλεγχος των πολυμέσων. Παροχή δωρεάν κοινωνικού χρόνου στους πολιτιστικούς φορείς για τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές παραστάσεις και παρουσιάσεις.

Μετανάστες, μετανάστευση

Η μετανάστευση δεν είναι μόνο συνέπεια της ιμπεριαλιστικής υπερεκμετάλλευσης, αποτελεί και σχέση εξουσίας και εκμετάλλευσης στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος
Η συνέχεια της καπιταλιστικής παραγωγής με απόλυτο κριτήριο το κέρδος δημιουργεί σε όλες τις μεγάλες οικονομίες (κυρίως τις ΗΠΑ και την ΕΕ) την ανάγκη για μαζική εισαγωγή εργατικού δυναμικού. Η ανάγκη αυτή καλύπτεται με τη δημιουργία του καθεστώτος του "λαθρομετανάστη" που εξασφαλίζει στους καπιταλιστές αυτό το δυναμικό, αλλά με πολύ μικρότερες αμοιβές και εργατικά, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα. Παράλληλα με εργαλείο τη μετανάστευση αναδιατάσσουν την αγορά εργασίας εγκαθιστώντας όλο και μεγαλύτερες περιοχές "μαύρης" ανασφάλιστης εργασίας, για τους ντόπιους και αλλοδαπούς εργαζόμενους. Ταυτόχρονα οι κυβερνήσεις, τα κυρίαρχα κόμματα και τα ΜΜΕ, καλλιεργούν και αναπαράγουν τη ρατσιστική αντιμετώπιση των μεταναστών με στόχο τη διαίρεση των εργαζομένων, την υπονόμευση των δικαιωμάτων και του ντόπιου εργατικού δυναμικού. Στη χώρα μας από τη δεκαετία του ενενήντα, με τη μετατροπή της Ελλάδας, από χώρα αποστολής σε χώρα υποδοχής μεταναστών, οι πολιτικές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ αδιαφοροποίητα, στήριξαν την κερδοφορία των επιχειρήσεων στο φθηνό και ανασφάλιστο μεταναστευτικό δυναμικό, διατηρώντας μεγάλες κατηγορίες μεταναστών χωρίς χαρτιά, χωρίς δικαιώματα, όμηρο της εργοδοσίας και της αστυνομίας. Την ίδια πολιτική λογική υπηρετεί και ο νέος νόμος της ΝΔ για τη μετανάστευση. Η παραμονή σε ένα ρευστό καθεστώς νομιμότητας-παρανομίας, είναι ο ορίζοντας για την πλειοψηφία των μεταναστών και μεταναστριών που ζουν και εργάζονται στη χώρα μας. Ένας φαύλος κύκλος που επιτρέπει να ανθεί η υπερεκμετάλλευση, τα διαμεσολαβητικά κυκλώματα, η καταναγκαστική πορνεία, η βία οργάνων της δημόσιας τάξης, ο παραλογισμός και η άγνοια της Δημόσιας Διοίκησης , και κυρίως επιτρέπει να κυοφορείται ο ρατσισμός και η ξενοφοβία,
Η αλληλεγγύη στους μετανάστες και τις μετανάστριες, οι κοινοί αγώνες ελλήνων και μεταναστών εργαζομένων, αποτελούν ένα απολύτως κεντρικό μέτωπο, τόσο στο εργατικό κίνημα όσο και για την αριστερά. Θα υποστηρίξουμε όλα τα θρησκευτικά, πολιτιστικά και πολιτικά δικαιώματα των μεταναστών, θέτοντας ως κεντρική μας υποχρέωση τη μάχη ενάντια στο ρατσισμό, και απαιτώντας: Νομιμοποίηση όλων των μεταναστών που βρίσκονται στη χώρα. Ίσα δικαιώματα για όλους τους ξένους εργάτες, άσυλο στους πολιτικούς πρόσφυγες. Όχι στο ρατσισμό, το σοβινισμό και στα πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες.

Ναρκωτικά

Το πρόβλημα των ναρκωτικών καθημερινά όλο και περισσότερο οξύνεται. Είναι πρόβλημα κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό. Απασχολεί χιλιάδες οικογένειες και δεν είναι έξω από τη δική μας αυλή αλλά μέσα σ' αυτή. Η Αριστερά στηρίζει όλες τις προσπάθειες που γίνονται από τις κοινότητες, από διάφορους φορείς για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Αλλά πρέπει να είναι σαφές πως αν δεν γίνει κοινωνική συνείδηση, αν δεν αντιμετωπιστούν, αποφασιστικά, οι αιτίες που παράγουν και αναπαράγουν το πρόβλημα αυτό θα υπάρχει και θα προκαλεί όλη την κοινωνία.

Απευθυνόμαστε προς όλους τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Απευθυνόμαστε σ' όλο τον Κόσμο της Αριστεράς και της οικολογίας και κάνουμε έκκληση να ανταποκριθούμε στα ισχυρά μηνύματα ενότητας που στέλνει η εργατική τάξη, τα πλατιά λαϊκά στρώματα, η νεολαία.
Μια ισχυρή Αριστερή Ριζοσπαστική Συσπείρωση που θα βαδίζει στον ίδιο δρόμο με τις συνεπείς δυνάμεις της οικολογίας, είναι μια αναγκαιότητα, είναι όπλο που το χρειάζεται η εργατική τάξη, ο λαός και ο τόπος. Και αν δεν υπήρχε θα έπρεπε να το ανακαλύψουμε σήμερα!

ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2006.