Αγαπητοί σύντροφοι/σες,

Οι λόγοι που πραγματοποιούμε αυτή την εκδήλωση και με το συγκεκριμένο αντικείμενο, είναι ευνόητοι. Τα περισσότερα στελέχη της ΚΕΔΑ προέρχονται από το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, γενικότερα από το μαζικό κίνημα. Πολλοί σύντροφοί μας διετέλεσαν και είναι ακόμα, στελέχη μεγάλων συνδικαλιστικών, μαζικών οργανώσεων. Από την άποψη αυτή και με την όποια εμπειρία μας μπορούμε και εμείς να συμβάλουμε, να καταθέσουμε ένα μικρό, έστω, πετραδάκι, στην όλη συζήτηση που διεξάγεται για την κατάσταση στο συνδικαλιστικό, μαζικό κίνημα, να αναλύσουμε περισσότερο τις θέσεις και απόψεις που σε άξονες διατυπώσαμε στη διακήρυξη μας και στην 1η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη.
Τι επιδιώκουμε με αυτή τη σύσκεψη στελεχών, φίλων της ΚΕΔΑ;
1. Να επεξεργαστούμε, όσο γίνεται καλύτερα, τον ενωτικό μας ταξικό, αριστερό λόγο. Επιδιώκουμε να επικοινωνήσουμε με δυνάμεις που έχουν τις ίδιες ρίζες με μας, αλλά και με δυνάμεις που προσπαθούν να καταγράψουν τις ανησυχίες και αγωνίες τους και με τρόπο σαφή ή υπολανθάνοντα εναντιώνονται στο καθεστώς της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, της παγκοσμιοποιημένης βαρβαρότητας.
2. Να έχουμε, από οργανωτική άποψη, μια πιο σαφή εικόνα, κατά χώρο, των δυνάμεων εκείνων που είτε έχουν εκφραστεί υπέρ των απόψεων μας, είτε μας εμπιστεύονται αλλά για διάφορους λόγους διστάζουν, δυνάμεων που θα μπορούσαν στο άμεσο μέλλον να υιοθετήσουν την ενωτική μας λογική και τις θέσεις μας, θέσεις δοκιμασμένες, διαχρονικά, στο καμίνι της ταξικής πάλης.
3. Να ενοποιήσουμε τις απόψεις και τους προβληματισμούς μας τόσο για το πώς αντιλαμβανόμαστε τη γενική πορεία και τα μεγάλα ζητήματα του σ.κ., όσο και για τα επί μέρους προβλήματα των εργαζομένων και τις ταχτικές που οφείλουμε να ακολουθήσουμε για την πιο αποτελεσματική πάλη της εργατικής τάξης και τους συνδικαλιστικού της κινήματος.
4. Να καταλήξουμε, με βάση και την πείρα από τη δράση των συνδικαλιστών μας σε διάφορους χώρους, σ' ορισμένους γενικότερους στόχους και στην καλύτερη δυνατή ιεράρχηση των προβλημάτων που βασανίζουν τους εργαζόμενους αυτή την περίοδο.
5. Να συζητήσουμε και να καταλήξουμε σε κάποιες νέες πρωτοβουλίες, είτε σαν ΚΕΔΑ, είτε σαν ΄΄ΧΩΡΟΣ διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς", στη μόνιμη κατεύθυνσή μας για συσπείρωση ευρύτερων δυνάμεων της Αριστεράς αλλά και του συνδικαλιστικού κινήματος στην πάλη ενάντια στον πολύχρωμο νεοφιλελευθερισμό και τις αντεργατικές, αντιδραστικές επιλογές του.

Α. Η ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟ Σ.Κ.

Ως ΚΕΔΑ, με τις θέσεις μας στα βασικά ντοκουμέντα μας, ιδιαίτερα με τη διακήρυξη για το τελευταίο συνέδριο της ΓΣΕΕ, έχουμε ξεκαθαρίσει επαρκώς και δημόσια τις γενικότερες απόψεις μας για το συνδικαλιστικό και γενικότερα για το μαζικό κίνημα. Εκτιμάμε, όμως, πως δεν θα ήταν περιττό, στη σημερινή μας συζήτηση, με βάση και τις τελευταίες εξελίξεις, να επαναλάβουμε ορισμένες βασικές μας θέσεις και εκτιμήσεις.
Η γενικότερη κατάσταση στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα δεν είναι καλή, για να χρησιμοποιήσουμε την πιο επιεική έκφραση. Ίσως είναι η πιο δύσκολη και πιο σύνθετη κατάσταση από τη μέρα που δημιουργήθηκε ο ενιαίος συνδικαλιστικός φορέας της εργατικής τάξης, η Γενική Συνομοσπονδία Εργατών Ελλάδας, το 1918.
Τότε, στις αρχές του 20ου Αιώνα, παρ' όλες τις άλλες δυσκολίες, οργανωτικές, μηχανισμών, κλπ, και με τη μεγάλη ακτινοβολία της Οκτωβριανής σοσιαλιστικής επανάστασης, το κίνημα βρίσκονταν σε ιδεολογική επίθεση. Η εργατική τάξη της χώρας μας από τάξη καθ' εαυτή πρόβαλε στο κοινωνικό γίγνεσθαι ως τάξη για τον εαυτό της. Στη συνέχεια με τη δημιουργία και πολιτικού υποκειμένου που προσπαθούσε να ενοποιήσει ιδεολογικά, πολιτικά τους διάφορους επαναστατικούς ομίλους και να εκφράσει τα γενικότερα ταξικά συμφέροντα της εργατικής τάξης, ένας ολόκληρος κόσμος των γραμμάτων, της τέχνης, του πολιτισμού, διαπίστωνε ότι άρχιζε η συγγραφή μιας συναρπαστικής σελίδας, με κινητήρια δύναμη τη νέα τάξη που εμφανίζονταν και τους συμμάχους της.
Σήμερα και ύστερα από τις ραγδαίες και αρνητικές εξελίξεις στις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, με την τελευταία σκηνή του δράματος που παίχτηκε στο τέλος της δεκαετίας του 1980, το κίνημα βρίσκεται σε ιδεολογική άμυνα.
Δεν έχει σημασία ποιος ή ποιοι είναι οι λόγοι και οι υπαίτιοι γι' αυτό, πότε άρχισε η αντιστροφή για την ήττα που συντελέστηκε, το γεγονός είναι γεγονός. Μόνο όταν δούμε κατάματα την πραγματικότητα μπορούμε να την αλλάξουμε, όπως θα έλεγε ο Μπρεχτ, μόνο τότε μπορούμε να διαμορφώσουμε συνθήκες ιδεολογικής αυτοπεποίθησης και αντεπίθεσης στην πορεία, πράγμα όχι σχετικά εύκολο και ορατό για τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων.

Οργανωτικό ή πολιτικό το πρόβλημα;

Είναι οργανωτικά τα βασικά αίτια για την όχι καλή κατάσταση στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα σήμερα;
Ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό με όσο γίνεται μεγαλύτερη αυτοκυριαρχία και με επιχειρήματα.
Αναμφίβολα και όχι μόνο σήμερα αλλά από την εμφάνιση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος υπήρχαν, υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν οργανωτικά προβλήματα. Και δεν υπάρχει καμιά αντίρρηση ότι η αναγνώριση και λύση τους συμβάλουν για την αποτελεσματικότερη πάλη της εργατικής τάξης στην καθημερινή της ταξική αναμέτρηση.
Όταν αναγνωρίζουμε την ανάγκη για λύσεις σε οργανωτικά προβλήματα εννοούμε, τουλάχιστον για σήμερα, ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα της πολυδιάσπασης, τις 85 κλαδικές ομοσπονδίες και τα 5 περίπου χιλιάδες σωματεία και την ανάγκη συγχωνεύσεων, ενοποιήσεων, στην κατεύθυνση της ένωσης των ίδιων των εργατών.
Εννοούμε την αντιμετώπιση των δυσκολιών για οργάνωση των ανοργάνωτων, των απασχολούμενων στις νέες τεχνολογίες, στο φασόν, τους άνεργους, τους μερικά απασχολούμενους κλπ. Προβλήματα δύσκολα που δεν μπορεί κανείς να λύση με εντολές και μόνο με την ιστορική του εμπειρία.
Εννοούμε αντιμετώπιση προβλημάτων, διαμόρφωση μηχανισμών στις νέες συνθήκες όπου όλα τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα και το κίνημα δεν μπορεί να περπατάει με τον αραμπά. Προφανώς, και θέλουμε να το υπογραμμίσουμε αυτό, δεν εννοούμε διαμόρφωση μηχανισμών διάβρωσης, ενσωμάτωσης ή μοιράσματος κάποιων κονδυλίων, αλλά μηχανισμών για την προώθηση των συλλογικών ταξικών συμφερόντων της εργατικής τάξης.
Για τέτοια προβλήματα βασανιζόμασταν και πάντα θα βασανιζόμαστε σε καθημερινή βάση, πολύ περισσότερο που διάφορες δυνάμεις και σκοπιμότητες εμποδίζουν τη λύση τους, ακόμα και την υλοποίηση ομόφωνων αποφάσεων όλων των τάσεων στις γραμμές τους συνδικαλιστικού κινήματος. Για παράδειγμα η απόφαση του 26ου συνεδρίου της ΓΣΕΕ για ενοποιήσεις συνδικαλιστικών οργανώσεων που ακυρώθηκε, στην πράξη, γιατί "σκάλωσε" στις αντιστάσεις μικροσυμφερόντων και, κυρίως, στις αντιστάσεις δυνάμεων που δεν επιθυμούν κάτι τέτοιο γιατί αυτό επιτάσσουν τα γενικότερα συμφέροντα του κεφαλαίου.
Είναι, όμως, αυτά τα προβλήματα, ή κυρίως αυτά, που διαμορφώνουν την όχι καλή κατάσταση, όπως εκτιμάμε, στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα;
Με κατηγορηματικότητα λέμε όχι! Το μεγάλο πρόβλημα είναι πολιτικό, είναι, δηλαδή, πως βλέπουμε το σωματείο και το διαχρονικό αλλά και σημερινό του ρόλο.
Στις δύσκολες καμπές, όταν έρχονται τα πάνω κάτω, η πολιτική γραμμή συσπείρωσης ευρύτερων δυνάμεων, είτε ως άμυνα είτε ως προετοιμασία αντεπίθεσης, η πολιτική γραμμή της ενότητας δράσης πάνω στο πρόβλημα, είναι χίλιες φορές πιο χρήσιμη και αναγκαία από περίοδες όπου το κίνημα έχει κατακτήσει ταξικό, ιδεολογικό πλεονέκτημα.
Ώσπου να ξεθολώσει ο ορίζοντας -και θα ξεθολώσει- πρέπει να μαλλιάσει η γλώσσα μας για τα "μικρά". Μέσα από την πάλη γι' αυτά ο κάθε εργάτης κατανοεί ποιοι είναι με ποιους, τα όρια βελτίωσης της θέσης του μέσα στο σύστημα καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, ανοίγονται δρόμοι για κάτι μεγαλύτερο, ομορφότερο, σημαντικότερο, όπως έλεγε και ο Μαρξ.

Που διεξάγεται η ιδεολογική αντιπαράθεση;

Προφανώς κάποιοι, οι οποίοι διερωτώνται με αφέλεια και βεβαιώνουν με κακότεχνη επιστημοφάνεια ότι σήμερα δεν υπάρχει εργατική τάξη(!), θα μας πούνε ότι τέτοιες σκέψεις, τέτοιες προσεγγίσεις και πολύ περισσότερο οι αναφορές στον Μαρξ, είναι παλιομοδίτικες, παλαιοκομμουνιστικές. Κάποιοι άλλοι ίσως μας κατηγορήσουν ότι δεν βλέπουμε την πραγματικότητα που ισχύει ειδικά στις ανώτερες συνδικαλιστικές οργανώσεις και το ρόλο που παίζουν οι πλειοψηφίες στα όργανά τους και επιεικώς έχουμε αυταπάτες ότι μπορεί τα σημερινά συνδικάτα να πάρουν γιατρειά.
Από παλιότερα αλλά και από την ίδρυση μας ως Κίνηση αποφεύγουμε να εμπλακούμε σε τέτοιου είδους αντιδικίες με αφορισμούς και ταμπέλες. Πάντα προσπαθούμε να δίνουμε, στο βαθμό των δυνατοτήτων μας, απαντήσεις και θέσεις με επιχειρήματα, χωρίς να παραγνωρίζουμε τις θετική εμπειρία του παρελθόντος, αλλά και τα δεδομένα του παρόντος.
Ας το ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, γιατί οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους:
Ιδεολογική διαπάλη στις γραμμές του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος υπήρχε από τη γέννησή του. Όλοι, όσοι έχουμε διαβάσει ιστορία, γνωρίζουμε ότι ακόμα και στο πρώτο συνέδριο της ΓΣΕΕ υπήρξε έντονη διαπάλη καθώς επίσης και σαφής σύγκρουση των δυο βασικών τάσεων, του ταξικού και του ρεφορμιστικού.
Αυτή η διαπάλη συχνά έφτασε στα όρια των διωγμών, των διώξεων, των φυλακίσεων, ακόμα και των ανοιχτών δολοφονιών εργατών και συνδικαλιστών που αποδέχονταν τη γραμμή της ταξικής πάλης και έμπρακτα το έκαναν στην καθημερινή δράση.
Μέσα από αυτή τη διαπάλη, μέσα στα ενιαία συνδικάτα και με ότι αυτή συνεπάγονταν, πορεύτηκε το κίνημα μέχρι τις μέρες μας. Μέσα και από αυτή τη διαπάλη, μέσα από τα ενιαία συνδικάτα, διαπάλη που κυρίως εστιάζονταν πάνω στα προβλήματα των εργατών, πορευτήκαμε προς τα μπρος ή κάναμε βήματα σημειωτόν. Από τη σωστή δουλειά των πρωτοπόρων δυνάμεων αναπτύσσονταν τόσο οι αγώνες όσο και η ταξική συνείδηση και ενότητα στις γραμμές της εργατικής τάξης.
Όσο και αν κάποιοι μας κατηγορούν, εμείς, η ΚΕΔΑ, θα επιμείνουμε ότι αυτή η δοκιμασμένη γραμμή της ενότητας δράσης μέσα στα ενιαία συνδικάτα, δεν ήταν λάθος, δεν ήταν μαζοχισμός. Ήταν και είναι το πολιτικό εργαλείο για την ταξική ενότητα, παραπέρα για την ενότητα της εργατικής τάξης, ως προϋπόθεση για βήματα και άλματα, αν ιστορικά απαιτηθεί, προς τα εμπρός!
Για την όχι καλή κατάσταση στα συνδικάτα, ειδικότερα για την υπολειτουργία στο πρωτοβάθμιο κύτταρο, στο σωματείο, για τη μεγάλη απομαζικοποίηση, για την αδιαφορία που δείχνουν οι εργατοϋπάλληλοι στο συνδικαλισμό, μεγάλες ευθύνες, για τις δυο τελευταίες δεκαετίες, έχει η παράταξη της ΠΑΣΚΕ, η οποία εμφανίζει και τη μεγαλύτερη επιρροή στο σ.κ όπως αυτή καταγράφεται στα συνέδρια των τριτοβάθμιων οργανώσεων. Από παράταξη του "ριζοσπαστικού ρεφορμισμού", όπως εμφανίζονταν αρχικά, με τις αποφάσεις που πάρθηκαν στο 22ο Συνέδριο στο τέλος του 1983, μετεξελίχθηκε, στο κεντρικό επίπεδο, σε παράταξη-μηχανισμό για την εξυπηρέτηση των γενικότερων επιλογών της κυβέρνησης. Τηρουμένων των αναλογιών αυτή η εξέλιξη μοιάζει μ' αυτό που συντελέστηκε στις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού, όπου το μαζικό κίνημα μετατράπηκε σε ιμάντα μεταβίβασης, με ότι αυτό σήμαινε για το ίδιο αλλά και γενικότερα για το ίδιο το κοινωνικό σύστημα.
Αναντίρρητα η μετεξέλιξη μιας παράταξης σε μηχανισμό, δεν σημαίνει ότι όλες οι δυνάμεις που επηρεάζει είναι το ίδιο, είναι μηχανισμός. Τέτοια εκτίμηση θα ήταν λάθος, θα ήταν και επικίνδυνη για όσους δρούμε στο μαζικό κίνημα. Όμως ασκεί την επίδρασή του, πράγμα που διαπιστώνεται κυρίως στην αποστροφή μεγάλου αριθμού εργαζομένων που εκδηλώνουν την αντίθεσή τους με τη μη συμμετοχή, με την αδιαφορία. Κακώς γίνεται αυτό αλλά δυστυχώς έτσι είναι.
Στο βαθμό που μια τέτοια εκτίμηση αντανακλά την πραγματικότητα, οφείλουμε να την αναγνωρίσουμε και ανάλογα να δράσουμε μέσα στους χώρους δουλειάς. Ας μη φεύγει από την προσοχή μας ότι οι δυνάμεις που αντιτάχθηκαν στα αντιασφαλιστικά σχέδια της κυβέρνησης προέρχονταν, σε μεγάλο βαθμό, από το χώρο της ΠΑΣΚΕ, πράγμα που έδειξε ότι δεν πρέπει να ισοπεδώνουμε τα πράγματα, αλλά, κυρίως, αποκάλυψε τις μεγάλες δυνατότητες που έχει η πρόταση για κοινή δράση πάνω στο κοινό πρόβλημα.
Η συνδικαλιστική παράταξη της ΔΑΚΕ έχει τις δικές της ευθύνες για την κατάσταση που διαμορφώνεται στο συνδικαλιστικό κίνημα. Οι ιστορικές της καταβολές έπαιξαν καταλυτικό ρόλο και στις νέες συνδικαλιστικές δυνάμεις που απευθύνεται σήμερα. Οι θέσεις της για μεγάλα ζητήματα της οικονομίας και της κοινωνίας βρίσκονται στο γενικό πλαίσιο του πολιτικού νεοφιλελευθερισμού πράγμα που αποτελεί στοιχείο παγίδευσης και από μια άποψη ακύρωσης του ρόλου του συνδικαλιστικού κινήματος που ιστορικά και στην ουσία του βρίσκεται στον αντίποδα αυτής της λογικής. Η παράταξη αυτή, στο ιδεολογικό επίπεδο, βρίσκεται σε αντίθεση και με την κλασική ρεφορμιστική άποψη στο κίνημα. Όμως μέσα στις διεργασίες που γίνονται δυνάμεις και αυτού του χώρου στη βάση, μπολιάζονται με τις ιδέες της αντίστασης και στην πορεία, κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, μπορεί να αντιληφτούν ότι αν δεν καταργηθούν τα αίτια που παράγουν και αναπαράγουν την καπιταλιστική εκμετάλλευση, η θέση τους δεν θα αλλάξει ριζικά.
Μέσα σ' αυτό το γενικότερο πλαίσιο η επιμονή μας στην πρόταση για την κοινή δράση είναι ο δρόμος που όχι μόνο μπορεί να βοηθήσει για τη λύση των καθημερινών προβλημάτων, αλλά γενικότερα συμβάλει για να αντιλαμβάνεται ο κάθε απλός εργάτης, υπάλληλος, συνταξιούχος, ότι πίσω από τον έναν εργοδότη, πίσω από το μικρό, πρόβλημα, βρίσκεται και ο συνολικός εργοδότης και το σύνθετο πρόβλημα της πολιτικής.
Η κριτική μας στις παρατάξεις αυτές οφείλει να υπηρετεί δυο συγκεκριμένους στόχους:
Ο πρώτος να ασκεί πίεση ώστε, στο δυνατότερο βαθμό να τις αναγκάζει να συμπορεύονται με τη θέληση και τις διαθέσεις των εργατοϋπαλλήλων και
Ο δεύτερος να πείθονται οι δυνάμεις που βρίσκονται στη γενική τους επιρροή να εντάσσονται στη γραμμή της ταξικής πάλης.

Η Ενωτική ΓΣΕΕ και οι διαστρεβλώσεις.

Προφανώς ορισμένοι θα πουν -και το λένε- ότι ο "μονόδρομος" αυτός της ΚΕΔΑ για την κοινή δράση, μέσα από το ενιαίο συνδικαλιστικό κίνημα, είναι φενάκη. Εξάλλου -θα μας θυμίσουν- υπάρχει παράδειγμα όπου το ταξικό ρεύμα στις γραμμές του κινήματος έδωσε και συνολικές οργανωτικές λύσεις στο πολιτικό, ιδεολογικό ζήτημα, δημιούργησε, όπως είναι γνωστό, την Ενωτική ΓΣΕΕ το 1929.
Μια τέτοια άποψη και ανεξάρτητα από την αυθαίρετη ερμηνεία των θέσεων της ΚΕΔΑ, δεν είναι, κατά τη γνώμη μας, μόνο κοντόθωρη. Είναι και ένα μεγάλο ψέμα που επιχειρεί να καλύψει σημερινές διασπαστικές ταχτικές και λογικές, αυτές που πάντα συδαύλιζε το κεφάλαιο και οι κάθε είδους πράκτορες του στις γραμμές του εργατικού κινήματος, ελληνικού και διεθνούς.
Ναι, υπήρξε απόφαση για τη δημιουργία της άλλης ΓΣΕΕ, της Ενωτικής, όπως έγινε γνωστή, κάτω, όμως, από πολύ συγκεκριμένες συνθήκες.
Αυτή η απόφαση -και ας μην κάνουν πως ξεχνούν ορισμένοι- κρίθηκε, από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της, από το ίδιο το ΚΚΕ, τότε, πολύ γρήγορα ως μη ορθή και αυτό διαπιστώνεται από το γεγονός ότι από την επομένη κιόλας της αναγκαστικής, θα λέγαμε, διάσπασης οι δυνάμεις της "ΕΝΩΤΙΚΗΣ", πήραν πρωτοβουλίες για ενότητα των δυο Συνομοσπονδιών. Και θα επιτυγχάνονταν αν δεν επέρχονταν οι δραματικές εξελίξεις της μεταξικής δικτατορίας.
Εστιάζοντας την προσοχή τους σ' αυτή τη σελίδα του κινήματος, αγνοούν ή κάνουν πως αγνοούν, όλη, συνολικά, την 80χρονη ιστορία του. Το εργατικό ΕΑΜ (ή μήπως και αυτό ήταν λάθος;), το κίνημα ενάντια στους όρκους πίστης και για την ένταξη στη δομή του ενιαίου κινήματος των διαγραμμένων σωματείων, το κίνημα των "115", οι Συντονιστικές Επιτροπές σε κάθε εποχή που ο κρατικός συνδικαλισμός βίαζε τη θέληση της εργατικής τάξης, η ΣΕΔΟ, τη συντονιστική των ΣΑΔΕΟ, κλπ.
Η επιλογή, οι σκέψεις, η ταχτική με τη γνωστή μέθοδο της διολίσθησης για οργανωτική διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος είναι τυχοδιωκτισμός, ανικανότητα, ύποπτα σενάρια! Καμιά σχέση δεν έχουν με το μαρξισμό-λενινισμό, με τον οποίο επενδύονται όλα αυτά, καμιά σχέση δεν έχουν με τη λογική των κομμουνιστών, των αριστερών, του κάθε απλού και τίμιου συνδικαλιστή.
Τη διάσπαση παντού και πάντα την επιδίωξαν και σε πολλές περιπτώσεις το κατάφεραν, οι δυνάμεις του κεφαλαίου, οι διάφοροι Ίρβινγκ Μπράουν. Και σ' ότι μας αφορά, ως ΚΕΔΑ, γι' αυτό το ζήτημα δεν πρόκειται ούτε να παίξουμε, ούτε να σιωπήσουμε.
Μην μας λένε κάποιοι για "ξεπουλημένους" και άλλα ηχηρά παρόμοια. Μια ζωή ολόκληρη με τέτοιους είχαμε να κάνουμε. Να θυμηθούν οι παλιότεροι αγωνιστές -που η σιωπή τους απέναντι στα σχέδια ερωτοτροπίας με την οργανωτική διάσπαση μας προκαλεί κατάπληξη, εκτός και αν έμπρακτα τώρα θεωρούν λάθος όλη τους της ζωή και δράση- με ποιους συνεργάστηκαν στα "115" και πριν. Με ποιους έδιναν τη μάχη ενάντια στους μακρηθεοδωρικούς και στους πατσατζήδες. Με ποιους έδιναν τη μάχη για την ένταξη των διαγραμμένων οργανώσεων στη δύναμη της ΓΣΕΕ.
Και προφανώς δεν έδιναν την οργανωτική μάχη αλλά την πολιτική, ιδεολογική μάχη στο όνομα των ταξικών συμφερόντων της εργατικής τάξης.
Για να μη θεωρηθεί ότι καλυπτόμαστε πίσω από τη γενικολογία, ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους και στη βάση συγκεκριμένων στοιχείων.
Εδώ και μερικά χρόνια, η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ, κυρίως, όπως είπαμε πιο πάνω, με την τακτική της διολίσθησης, αλλά και των σταδιακών "προσαρμογών", αλλάζει την πάγια τακτική του κόμματος στο σ.κ. Σήμερα, εκτιμώντας ότι ωρίμασαν οι συνθήκες και με τη θερμή συνηγορία κάποιων συνδικαλιστών εκτός ΚΚΕ, βάζει ανοιχτά ζήτημα οργανωτικής διάσπασης του σ.κ., στο όνομα της υπεράσπισης των ταξικών χαρακτηριστικών του, με προπαγανδιστικά ομαδικά πυρά, για την ψυχολογική προετοιμασία.
Και όσο είναι λάθος να βάζουμε στο ίδιο τσουβάλι τις δυνάμεις του ΚΚΕ με άλλες δυνάμεις (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ), για τις ευθύνες σχετικά με την άσχημη κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα, (χωρίς να παραγνωρίζουμε και τις δικές τους ευθύνες), το ίδιο λάθος είναι να σιωπούμε απέναντι σε επιλογές που είτε με συγκεκριμένες αποφάσεις, είτε με την ταχτική της διολίσθησης οδηγούν τα πράγματα στην οργανωτική διάσπαση.
Και αυτό υποδείχνουν επίσημα κείμενα ενόψει της πανελλαδικής συνδιάσκεψης του ΚΚΕ στο τέλος του Φλεβάρη, όταν γράφουν:
"Η δομή και οι μορφές συνδικαλιστικής οργάνωσης πρέπει να προσαρμόζονται στις αντικειμενικές εξελίξεις…. Για να προωθηθεί η μορφή οργάνωσης που προτείνουμε είναι απαραίτητο να γίνει καλή προετοιμασία. Να υπάρξει ετοιμότητα στην αντιμετώπιση των αντιδράσεων. Να ανοίξει ουσιαστική συζήτηση μέσα στους εργαζόμενους και να συγκροτηθούν πλατιές επιτροπές αγώνα σαν πρόπλασμα του νέου οργανωτικού σχήματος".
Οι επιλογές της ηγεσίας του ΚΚΕ, σήμερα γύρω από τέτοια ζητήματα, είναι ένα σοβαρό ζήτημα που αφορά πρώτ' απ' όλα ολόκληρο το εργατικό κίνημα αλλά και όλη την αριστερά, κάθε προοδευτικό και δημοκράτη συνδικαλιστή. Και δεν πρόκειται για ένα οργανωτικό, ούτε για ένα εσωκομματικό ζήτημα. Είναι μείζον πολιτικό ζήτημα.

Β. ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΔΡΑΣΗΣ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ.

Η κριτική αυτή στη ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά και στις δυνάμεις εκείνες που συνεργάζονται μαζί του στο συνδικαλιστικό κίνημα (ΔΗΚΚΙ) όπου μερικά μέλη του πρωτοστατούν και με δημόσιες δηλώσεις τους για την οργανωτική διάσπαση του συνδικαλιστικού κινήματος, δημιουργώντας εύλογα ερωτήματα στον κάθε απλό εργαζόμενο, δεν πρέπει να μας οδηγήσει στην αγνόηση, στο γύρισμα της πλάτης για επιλογές άλλων δυνάμεων στις γραμμές του συνδικαλιστικού κινήματος. Εξάλλου αυτές οι επιλογές είναι που τροφοδοτούν τα διασπαστικά σχέδια ανώριμων συνδικαλιστικά ανθρώπων καθώς επίσης αποτελούν και το έδαφος για να παίζουν τα παιχνίδια τους διάφοροι γνωστοί τυχοδιώκτες, ξένοι και ντόπιοι. Το ένα χέρι νίβει τ' άλλο και τα δυο το πρόσωπο!
Από την άλλη μεριά η πολιτική πίεση που ασκούν αυτές οι διασπαστικές διακηρύξεις, σπρώχνουν μέρος των δυνάμεων της Αριστεράς στο συνδικαλιστικό κίνημα σε μια έντονη άμυνα που φτάνει, καμιά φορά, στα όρια της "θεσμολαγνίας" και στην σιωπή για τις ευθύνες του σημερινού κρατικοκυβερνητικού συνδικαλισμού, της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, σε ζητήματα πολλές φορές σημαντικά.
Ο φόβος, δηλαδή, μπροστά στον τυχοδιωκτισμό σπρώχνει προς τα δεξιά. Αυτή η αλληλοτροφοδοσία των αρνητικών προκαλεί έντονες αντιπαραθέσεις στις γραμμές τους ταξικού ρεύματος με βαρύτατες κατηγορίες ένθεν κακείθεν. Και μέσα σ' αυτό το κλίμα της "εσωτερικής" αντιπαράθεσης κάποιοι "ψαρεύουν στα θολά νερά" και το πιο σημαντικό, αυτό που θα έκρινε ποιος είναι με ποιον, η ενότητα δράσης πάνω στο πρόβλημα, αυτό το άλφα και το ωμέγα της ταχτικής μας για πάνω από 8 δεκαετίες, ή χάνεται ή παρακάμπτεται, ή αγνοείται συνειδητά.
Παρά το γεγονός ότι το ζήτημα της κοινής δράσης πάνω στο πρόβλημα δεν μπορεί να δώσει, από μόνο του απαντήσεις σε κρίσιμα ζητήματα ιδεολογίας και θεωρίας, ωστόσο είναι μια βάση για να πατήσει ο διάλογος για γενικότερης σημασίας θέματα στρατηγικής σημασίας που έχουν να κάνουν με το μαρξισμό στις νέες συνθήκες, με θεωρητικές αναζητήσεις.
Μ' αυτή την έννοια προσεγγίζοντας το ζήτημα της κοινής δράσης πάνω στο πρόβλημα, οφείλουμε να υπογραμμίσουμε, εξαρχής, ότι η ΚΕΔΑ δεν κάνει καμιά ανακάλυψη όταν επιμένει να υποστηρίζει αυτή τη θέση τόσο για την Αριστερά και πολύ περισσότερο για τη δράση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος. Η κοινή δράση ή, αλλιώς, η ενότητα δράσης, είναι ανακάλυψη της ίδιας της ανάγκης.

Η κοινή δράση αναγκαιότητα.

Πιστεύουμε, βάσιμα, ότι τόσο στη χώρα μας όσο και διεθνώς, υπάρχουν πέρα από τους κομμουνιστές και αριστερούς συνδικαλιστές και άλλες δυνάμεις που θέλουν και μπορούν να παλέψουν από κοινού για τα ζητήματα που συμφωνούν. Και κάτι τέτοιο χωρίς δεύτερη κουβέντα θα ήταν ωφέλιμο για τους εργαζόμενους. Πολύ περισσότερο όταν έχουμε απέναντι μας ισχυρούς αντιπάλους, πρέπει να προσπαθούμε να βρούμε μαζικούς συμμάχους , έστω ασταθείς, αβέβαιους, προσωρινούς, ταλαντευόμενους.
Δεν προτείνουμε ιδεολογική σύγκλιση στις διάφορες συνδικαλιστικές δυνάμεις. Αλλά η συνεργασία, η κοινή δράση όπου συμφωνούμε είναι και απαίτηση ενός ολόκληρου κόσμου, που συνέχεια μας γυρίζει την πλάτη απογοητευμένος.
Το κεφάλαιο με την άμεση ή έμμεση επιρροή που έχει στο συνδικαλιστικό κίνημα, αξιοποιεί τη γενικότερη αρνητική κατάσταση για να διαμορφώσει εκείνους τους όρους που θα ποδηγετούν, θα ευνουχίζουν το εργατικό κίνημα, θα ακυρώνουν άμεσα και προοπτικά, όσο μπορούν σε μεγαλύτερη χρονική διάρκεια, τη δυνατότητα παρέμβασης της εργατικής τάξης, να τη μεταβάλει σε "κοινωνικό εταίρο". Λόγω δε και της άμεσης ή έμμεσης επιρροής που διαθέτει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα και σύνθετα, δημιουργείται το έδαφος, για σπασμωδικές αντιδράσεις που γίνονται μόνιμη ταχτική για ορισμένες δυνάμεις.
Δεν υποστηρίζουμε ότι η ενότητα στη δράση είναι το μόνο στοιχείο, η μόνη δυνατότητα για την ταξική ενότητα της εργατικής τάξης. Αυτή, η ταξική ενότητα, είναι δύσκολο και σύνθετο καθημερινό ζήτημα. Μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει χιλιάδες τρόπους για να πετύχει αυτόν τον στόχο σαν μια από τις θεμελιακές προϋποθέσεις για την στρατηγική νίκη ενάντια στον καπιταλισμό.
Όμως δεν πρέπει να διαφεύγει από την προσοχή μας ότι η ενότητα δράσης είναι ένα από τα καλύτερα σχολεία των απλών εργατών αλλά και των συνδικαλιστών που δέχονται την αρχή της ταξικής πάλης ή επιθυμούν να μπολιαστούν μ' αυτή.
Την ίδια άποψη που έχουμε για την Ελλάδα, για την ενότητα στη δράση, διατυπώνουμε και για το κίνημα στην Ευρώπη. Οι όποιες ιδεολογικές μας συγγένειες, οι δικές μας ως ΚΕΔΑ και άλλων αριστερών δυνάμεων, δεν μπορούν να αποτελέσουν άρνηση συνεργασίας, απόρριψη της κοινής δράσης με άλλες δυνάμεις. Μπορεί κάποιοι "επαναστάτες" να καταγγέλλουν, για παράδειγμα, τη CGT και με οξύτατους χαρακτηρισμούς τελευταία, ότι δεν εντάσσεται στις ταξικές δυνάμεις αγνοώντας και τη θρυλική ιστορία αλλά και τις νέες πραγματικότητες, αλλά εμείς θα επιμένουμε να λέμε ότι με τέτοιες λογικές κίνημα που να μπορεί να αντιπαλέψει τις επιλογές του πολυεθνικού κεφαλαίου και σε επίπεδο ξεχωριστών χωρών και σε γενικότερο επίπεδο ΕΕ δεν γίνεται.
Όταν μάλιστα εκτιμάμε, εκτίμηση που με την είσοδο του ΕΥΡΩ γίνεται πιο ισχυρή και πειστική, ότι η ΕΕ αποτελεί ένα υπερεθνικό ταξικό κέντρο και επομένως ταξική πάλη χωρίς αιχμή σ' αυτό το κέντρο έχει κοντά ποδάρια, τότε η πρόταση για ενότητα δράσης σε διευρυμένο επίπεδο ΕΕ δεν έχει μόνο ταχτικά χαρακτηριστικά αλλά στρατηγικά στοιχεία.

Γ. ΓΙΑ ΟΡΙΣΜΕΝΑ ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ

Αν και είναι σαφές από τα όσα προηγήθηκαν αλλά και από τις απόψεις των στελεχών της ΚΕΔΑ σημερινές και παλιότερες, θα επαναλάβουμε ορισμένες σκέψεις μας για ζητήματα που μας απασχόλησαν και μας απασχολούν και αφορά τη λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος.
-Υποστηρίζουμε, με την ίδια σταθερότητα όπως και χθες, την οργανωτική ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος. Την παραδοσιακή, δηλαδή, θέση για ένα σωματείο, ένα εργατικό κέντρο, μια ομοσπονδία μια ΓΣΕΕ και αντίστοιχη θέση για όλους τους συνδικαλιστικούς φορείς στο χώρο της αγροτιάς και στους μικρομεσαίους.
-Συχνά ζητήματα απλά, καθημερινής δουλειάς και δράσης, ζητήματα τέχνης και τακτικής στο μαζικό κίνημα, μετατρέπονται, ηθελημένα ή αθέλητα, από δυνάμεις της Αριστεράς σε ζητήματα στρατηγικής σημασίας. Η πάγια θέση της αριστεράς για αντιπροσωπευτικά προεδρεία, αντικαταστάθηκε από τη θέση "εμείς μ' αυτούς δεν έχουμε καμιά δουλειά…". Για τα αντιπροσωπευτικά προεδρεία σ' όλο το φάσμα των συνδικάτων, η ΚΕΔΑ υποστηρίζει, το αυτονόητο, ότι δεν είναι θέση αρχής, ωστόσο συμβάλει στην καλύτερη λειτουργία του συνδικαλιστικού κινήματος. Κανένας δεν λεει ότι στα συνδικάτα μπορεί να ισχύσει ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός γιατί τότε θα έχαναν την πλατιά ταυτότητά τους. Εδώ και χρόνια καταφέραμε να είμαστε μέσα στα όργανα, να προσπαθούμε να συνθέσουμε και την ίδια στιγμή, όπου η κάθε τάση είχε διαφορετική γνώμη, να την καταθέτει δημόσια στην εργατική τάξη. Σ' αυτή την κατεύθυνση κινούμαστε και σήμερα.
- Είναι πολύ της μόδας, τα τελευταία χρόνια, το ερώτημα: "αγώνες ή διάλογος"; Για μας είναι ένα ζήτημα απαντημένο και θεωρητικά και στην πράξη από το ταξικό σ.κ. Καθόλου το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Και αγώνες και διάλογος. Διάλογος που θα στηρίζεται στους λαϊκούς αγώνες και αγώνας που θα εξασφαλίζει για τους εργαζόμενους έναν διάλογο, μια διαπραγμάτευση, με θετικά γι αυτούς αποτελέσματα. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι το εργατικό κίνημα πάντα θεωρούσε ως μεγάλη κατάκτησή του το θεσμό των συλλογικών διαπραγματεύσεων και τη διεκδίκηση και υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας, που σήμερα βρίσκονται στο στόχαστρο του κεφαλαίου για κατάργησή τους, στην πράξη.
Οι αγώνες του σ.κ. δεν μπορεί να είναι "επαναστατική γυμναστική", αλλά πρέπει να καταλήγουν σε αποτελέσματα. Σε συμφωνίες που βέβαια καθόλου δεν ισχύουν στο διηνεκές, αλλά πάντα καθορίζονται από τον κάθε φορά συσχετισμό δυνάμεων. Αυτό θα μπορούσαμε να πούμε είναι νομοτέλεια της ταξικής πάλης. Προφανώς και δεν διαφεύγει της προσοχής μας το γεγονός ότι υπάρχουν και δυνάμεις που το διάλογο τον αξιοποιούν ως πρόσχημα για ποδηγέτηση και ενσωμάτωση. Αυτό να το αποκαλύπτουμε χωρίς να το μετατρέπουμε σε άλλοθι και να οδηγούμαστε στην ισοπεδωτική άρνηση.
-Μεγάλες και ιδιαίτερης σημασίας εκδηλώσεις της εργατικής τάξης, όπως η Πρωτομαγιά, για τις οποίες απαιτείται συστηματική φροντίδα και προσπάθεια ώστε να επιτευχθεί σε βασικά, έστω, ζητήματα ενωτική έκφραση, επιλέγονται, τα τελευταία χρόνια, συνειδητά, δρόμοι διαχωρισμού χωρίς καν να νιώθουν κάποιοι την ανάγκη να αποδείχνουν στην εργατική τάξη ότι συγκεκριμένοι λόγοι, ή άρνηση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας για κάποιο πλαίσιο διεκδικήσεων, επέβαλε την ανάγκη για ανοιχτή διαφοροποίηση.
-Διεξάγεται και όχι μόνο σήμερα μια ολόκληρη συζήτηση σχετικά με την αυτονομία, την ανεξαρτησία, την "ακομματικότητα" του συνδικαλιστικού κινήματος. Αυτή η συζήτηση άλλοτε είναι ειλικρινής κατάθεση αγωνίας και έρευνας, άλλοτε γίνεται εκ του πονηρού. Από το πρώτο συνέδριο της ΓΣΕΕ είχε δοθεί σαφής και κατηγορηματική απάντηση για το ζήτημα. Η ΚΕΔΑ συνεχίζει να υποστηρίζει την άποψη για οργανωτική αυτοτέλεια του συνδικαλιστικού κινήματος.
-Έχει απαντηθεί τόσο θεωρητικά όσο και πρακτικά πως η Αριστερά τοποθετείται απέναντι στο ζήτημα των φορέων άσκησης κοινωνικής πολιτικής στα πλαίσια του καπιταλιστικού συστήματος. Προσεγγίζοντας με ταξικούς όρους το ζήτημα, δεν μπορεί να υπάρχει δεύτερη κουβέντα ότι στην ταξική κοινωνία η κάθε δύναμη, ανάλογα με τα συμφέροντα που εκπροσωπεί και εκφράζει, τοποθετείται και απέναντι σ' αυτούς τους φορείς.
Η Αριστερά, όπως σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής παρεμβαίνει, έτσι και σχετικά με τους φορείς αυτούς έδινε μάχη προβολής των απόψεων των εργαζομένων και αποκάλυψης, ταυτόχρονα, των επιλογών εκείνων που τους αξιοποιούσαν για κομματικούς σκοπούς και σαν πολιτικό, κομματικό υπομόχλιο. Η Αριστερά ποτέ δεν γλιστρούσε στην άποψη ότι επειδή οι φορείς είναι όργανα στα χέρια του αστικού κράτους δεν συμμετέχω σ' αυτούς…
Δεν χωρά αμφιβολία ότι από φορέα σε φορέα υπάρχουν διαφορές. Από την άποψη της ουσίας, όμως, τα πράγματα δεν αλλάζουν. Όλοι, από το Κοινοβούλιο μέχρι την τελευταία Τοπική Επιτροπή του ΙΚΑ, είναι χώροι άσκησης πολιτικής και κατά συνέπεια χώροι αντιπαράθεσης γι' αυτή την πολιτική. Ας μην ξεχνάμε ότι με τον αγώνα των εργαζομένων και του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, από μέσα και από έξω, καταργήθηκαν το ΕΣΑΠ και ΣΚΟΠ.
Τα ίδια ισχύουν και για τους φορείς αυτού του χαρακτήρα που διαμορφώθηκαν και διαμορφώνονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα όπου με συστηματική, επίμονη δουλειά στην ΟΚΕ της Ε.Ε παρεμποδίστηκαν αποφάσεις ή προωθήθηκαν επεξεργασίες που επηρέασαν θετικά αποφάσεις του Ευρωκοινοβουλίου.
Κάτω από τα δεδομένα αυτά και με βάση την πλούσια πείρα του παγκόσμιου και του ελληνικού εργατικού κινήματος, τα πράγματα είναι σχετικά απλά για το πώς βλέπουμε και πως λειτουργούμε σ' αυτούς τους φορείς, υπογραμμίζοντας πως αντιπαλεύουμε κάθε σκέψη και πράξη ενσωμάτωσης σ' αυτούς τους φορείς, αντιπαλεύουμε την ουσία της ρεφορμιστικής θεωρίας της "τριμερούς".

Δ. ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

Στο γενικότερο επίπεδο και ύστερα από το χτύπημα της 11ης Σεπτέμβρη στις ΗΠΑ, στην ημερήσια διάταξη των επιτελών του παγκόσμιου πολυεθνικού κεφαλαίου, με πιλότο τις ΗΠΑ, μπήκαν μεγάλα, κεφαλαιώδη ζητήματα που σχετίζονται με τα γενικότερα συμφέροντα των εργαζομένων, με τα ανθρώπινα δικαιώματα, με τις πολιτικές ελευθερίες και τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών. Είναι από τους πιο σημαντικούς στόχους και είναι αυτονόητο αυτό γιατί το πέρασμα των αντεργατικών, αντιλαϊκών πολιτικών μπορεί να γίνει καλύτερα στην περίπτωση που αφαιρεθούν σημαντικές δημοκρατικές κατακτήσεις και διαμορφωθεί κλίμα φόβου και τρόμου στις γραμμές του εργατικού και λαϊκού κινήματος.
Μέσα στα σχέδια του κεφαλαίου και των εκπροσώπων του στο πλαίσιο του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, είναι η ανατροπή του συστήματος συλλογικής διαπραγμάτευσης και σύναψης συλλογικών συμβάσεων. Δηλαδή θέτουν υπό αμφισβήτηση και προσπαθούν να καταργήσουν, στην πράξη, μια άλλη μεγάλη κατάκτηση του εργατικού κινήματος όπως αυτή διαμορφώθηκε στα τελευταία 100 χρόνια, με αγώνες και θυσίες.
Άλλος και εξίσου σημαντικός τους στόχος είναι η αφαίρεση ασφαλιστικών, συνταξιοδοτικών, προνοιακών δικαιωμάτων, στο όνομα της διαβόητης ανταγωνιστικότητας.
Το κεφάλαιο και οι πολιτικοί του εκπρόσωποι πιστεύοντας, σήμερα, μετά τις ανατροπές στις χώρες του πρώην "υπαρκτού σοσιαλισμού", με τη σχετική συγκυριακή κάμψη που εμφανίζουν τα κινήματα, ότι έχουν πλεονέκτημα, θέλουν να πάρουν τη μεγάλη ρεβάνς και επιχειρούν κατάργηση των κεκτημένων σ' όλη τη γκάμα που προσδιορίζεται με τις έννοιες "κοινωνική πολιτική", "εργασιακές σχέσεις", "κοινωνικά, δημοκρατικά δικαιώματα".
Απέναντι σ' αυτή την κατάσταση, το φιλειρηνικό, το συνδικαλιστικό, μαζικό, κίνημα οφείλει να αντιτάξει τη δική του λογική αντίστασης και να κάνει τις αναγκαίες προσαρμογές στην ταχτική του, όπου κρίνεται αναγκαίο. Το παγκόσμιο φιλειρηνικό κίνημα, το παγκόσμιο εργατικό κίνημα, το παγκόσμιο συνδικαλιστικό μαζικό κίνημα, έχουν μια τεράστια πείρα, ένα πλούτο που οφείλουν να τον αξιοποιούν ιδιαίτερα οι μάχιμοι αγωνιστές στα συνδικάτα, στα μαζικά κινήματα.
Ο αγώνας, σήμερα, για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες που απειλούνται, πρέπει να συνδεθεί με τα άμεσα προβλήματα των εργαζομένων. Εξάλλου αποτελούν, ουσιαστικά, μια αδιάσπαστη ενότητα.
Με αυτή τη σκέψη και στο πλαίσιο των γενικότερων στόχων που καταγράψαμε στην πρόσφατη Συνδιάσκεψη της ΚΕΔΑ, θα μπορούσαμε σήμερα να κάνουμε μια συνόψιση και αναπροσαρμογή με βάση την επικαιρότητα. Συγκεκριμένα:
-Το θέμα των ΣΣΕ αντικειμενικά αποκτά μια προτεραιότητα αυτή την περίοδο. Η ΕΓΣΣΕ και οι κλαδικές ΣΣΕ βρίσκονται στη διαδικασία της καταγγελίας και της διαπραγμάτευσης. Από τη μεριά μας πρέπει να επιμείνουμε με όσο το δυνατόν πιο συλλογικές, δημοκρατικές, μαζικές διαδικασίες, να διαμορφωθούν, να διεκδικηθούν και κυρίως να υπογραφούν ΣΣΕ υπέρ των εργαζομένων στη βάση της απαίτησης για κάλυψη απωλειών, για κάλυψη του τιμάριθμου, για απόδοση μέρος από την αύξηση της παραγωγικότητας.
-Το συνταξιοδοτικό-ασφαλιστικό, θα κυριαρχήσει, όπως όλα δείχνουν και αυτή την περίοδο. Έχουμε μιλήσει για το θέμα κι έχουμε διατυπώσει τις απόψεις μας τόσο ως ΚΕΔΑ όσο και ως "ΧΩΡΟΣ…". Με σαφήνεια θέσαμε το πολιτικό πλαίσιο διεκδίκησης και αντιπαράθεσης, πλαίσιο σύνθεσης των θέσεων όλων των δυνάμεων της Αριστεράς. Στο ζήτημα αυτό και με δεδομένο ότι αφορά τη συντριπτική πλειοψηφία της εργατικής τάξης, θα αντιπαλέψουμε κάθε επιλογή που θα κατακερματίζει το κίνημα και θα επιτρέπει να υλοποιηθούν τα σχέδια της κυβέρνησης είτε με την ταχτική του σαλαμιού είτε με όποια άλλη επιλέξει στην ίδια πάντως λογική της "λευκής βίβλου" και των κατευθύνσεων της ΕΕ.
Να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας και να μην καμφθούμε από τις αλλοπρόσαλλες επιθέσεις και αιτιάσεις σε βάρος μας, ώστε να ενισχύσουμε ενωτικές πρωτοβουλίες και να αποκρούσουμε προσπάθειες είτε τρομοκράτησης των εργαζομένων, είτε κομματικής οικειοποίησης των αγώνων της εργατικής τάξης. Κατ' επανάληψη το δηλώσαμε ότι με το ζήτημα αυτό δεν θα παίξουμε ούτε εξουσιοδοτήσαμε κανέναν τυχοδιώκτη να στρώσει το χαλί για να περάσουν τα αντιδραστικά σχέδια της κυβέρνησης!
-Το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων θα βρίσκεται για καιρό στην επικαιρότητα και οι θέσεις μας είναι γνωστές. Υποστηρίζουμε σταθερά ότι μονάδες κοινής ωφέλειας και στρατηγικής σημασίας πρέπει να ανήκουν στο δημόσιο, γενικά στα χέρια του ελληνικού λαού. Αντιπαλεύουμε και τις παλιές δεξιές και τις νέες "αριστερές" απόψεις που συμπίπτουν στο βασικό, ότι "καπιταλισμό έχουμε, δεν μας ενδιαφέρει ο χαρακτήρας αυτών των επιχειρήσεων…".
Στην ΟΑ πήραμε ορισμένες πρωτοβουλίες με θετική αποδοχή εκ μέρους των εργαζομένων, αλλά και θετική επίδραση στις δυνάμεις της Αριστεράς και του ΧΩΡΟΥ. Μπορούμε να γενικεύσουμε αυτή την εμπειρία. Προτείνεται να εξετάσουμε τη δυνατότητα οργάνωσης μιας Ημερίδας με θέμα τις Ιδιωτικοποιήσεις και τον Δημόσιο Τομέα, γενικότερα.
-Θεωρούμε τα θέματα της Υγείας και της παιδείας, ζητήματα πρώτης γραμμής τα οποία ήδη τροφοδοτούν αγώνες και κινητοποιήσεις στους αντίστοιχους χώρους, όχι όμως σε εκείνο το επίπεδο που θα μπορούσαν να αντιστρέψουν συνολικά την κατάσταση υπέρ των γενικότερων συμφερόντων του λαού. Σε συνεννόηση και με τις άλλες συνιστώσες του ΧΩΡΟΥ οι οποίες διαθέτουν στελέχη στην Παιδεία και την Υγεία, μπορούμε να εξετάσουμε τη δυνατότητα κάποιων πρωτοβουλιών, όπως περιοδείες, ανακοινώσεις, συσκέψεις κλπ., ή κεντρικότερες εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις.
- Για το μεγάλο πρόβλημα της ανεργίας και των ανέργων, υποστηρίζουμε τις πάγιες θέσεις του κινήματος όπως τις έχει επεξεργαστεί εδώ και χρόνια. Δυο σημαντικά ζητήματα πρέπει να συγκεντρώσουν την προσοχή μας: Το πρώτο να προσπαθήσουμε να υπάρξει εντονότερη πίεση ώστε να γίνει δεκτό το αίτημα για ασφάλιση των ανέργων με όλα τα δικαιώματα, (συνταξιοδοτικά, ασφαλιστικά, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, κλπ), το δεύτερο η οργάνωση κινήματος ανέργων. Επειδή, από την πείρα φαίνεται ότι παρά τις προσπάθειες είναι δύσκολο να οργανωθεί κίνημα με κάποια αυτονομία, να στηρίξουμε πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση των δήμων, τόσο για την καταγραφή τους όσο και, κυρίως, για το συντονισμό ενεργειών και αντιστάσεων προς την κεντρική εξουσία υπέρ των ανέργων.
-Η θέση της ΚΕΔΑ για τους ξένους εργάτες, για τους οικονομικούς μετανάστες είναι θέση αρχών στη βάση της αναγνώρισης, της υπεράσπισης των εργασιακών, ασφαλιστικών, κοινωνικών, πολιτικών τους δικαιωμάτων. Οι ξένοι εργάτες πρέπει να ενταχθούν κανονικά με όλα τα δικαιώματα στις γραμμές των σωματείων που εργασιακά τους καλύπτουν. Κάθε άλλη προσέγγιση η οποία ενδεχόμενα να γίνεται από την πίεση διάφορων προβλημάτων, υποκρύπτει, ή είναι, ρατσιστική προσέγγιση.
-Με βάση τα συμπεράσματα και τις θέσεις της σημερινής μας δουλειάς, έτσι όπως τελικά θα διαμορφωθούν, να προχωρήσουμε στο επόμενο διάστημα στην διοργάνωση σύσκεψης συνδικαλιστών όλων των δυνάμεων που συμμετέχουν στο "ΧΩΡΟ…" σε μια προσπάθεια, αν γίνει κατορθωτό, να ενοποιήσουμε τις θέσεις και κυρίως τη δράση μας στο σ.κ. Σε συνεργασία με όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς να εξετάσουμε τη δυνατότητα διοργάνωσης μιας Συνδιάσκεψης συνδικαλιστών της Αριστεράς από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
-Με βάση αυτή τη λογική της συμπόρεσης και ύστερα από συζήτηση αποφασίστηκε να δημιουργηθεί μια συνδικαλιστική επιτροπή απ' όλες τις συνιστώσες του "ΧΩΡΟΥ…" με στόχο να καταγράψουμε τις συνδικαλιστικές δυνάμεις του "ΧΩΡΟΥ…", να γνωριστούμε και ν' αποκτήσουμε μια επαφή και να επιχειρήσουμε την ενιαία συνδικαλιστική έκφραση των δυνάμεων κατά χώρο και γενικότερα. (Στη συνδικαλιστική επιτροπή του "ΧΩΡΟΥ.." προτάθηκε να μετέχουν από τη μεριά της ΚΕΔΑ, η σ/σα Νίτσα και ο σ/φος Σωκράτης). Θα συναντήσουμε επιφυλάξεις, προκαταλήψεις και την πολεμική από τη μεριά των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, για την προσπάθεια αυτή. Όμως δεν θα υποχωρήσουμε σε σκοπιμότητες πολύ περισσότερο που η πρόταση μας για ενότητα και κοινή δράση απευθύνεται σε όλες τις ταξικές δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος, στο ΠΑΜΕ, στην παράταξη που στηρίζει το ΔΗΚΚΙ, στις ανεξάρτητες κινήσεις σε διάφορους χώρους. Θα δοκιμάζεται αυτή η ενωτική μας ταχτική κυρίως στις αρχαιρεσίες στα πρωτοβάθμια σωματεία, όπου εμφανίζονται και τα περισσότερα προβλήματα τα τελευταία χρόνια. Επιδίωξη μας είναι να υπάρξουν πλατιά ψηφοδέλτια ΕΝΟΤΗΤΑΣ με τη συμμετοχή όλων των παρατάξεων, κινήσεων και ομάδων της Αριστεράς, ανένταχτων συναδέλφων με κύρος και επιρροή στο χώρο τους, αλλά και συναδέλφων που σήμερα βρίσκονται στη γενική επιρροή των παρατάξεων του δικομματισμού. Και σχετικά με αυτό το τελευταίο να κάνουμε καθαρό ότι δεν βλέπουμε όλο τον κόσμο, όλους τους συνδικαλιστές, σαν όργανα του κεφαλαίου. Αυτή η ισοπέδωση μας ξεκόβει από το κίνημα, είναι λάθος.
-Να προσπαθήσουμε ώστε τους επόμενους μήνες να υπάρχει μια εικόνα των αρχαιρεσιών και να σχεδιάσουμε συγκεκριμένες ενέργειες για τη δημιουργία ψηφοδελτίου ΕΝΟΤΗΤΑΣ. Είναι μια διαδικασία που πρέπει να τη σχεδιάσουμε σε συνεννόηση και με όποιες δυνάμεις της Αριστεράς υπάρχουν κατά χώρο, με βασική επιδίωξη να συμμετέχουν όλες οι δυνάμεις του "ΧΩΡΟΥ…" και άλλοι αριστεροί εκτός "ΧΩΡΟΥ…", να υπάρχει παρουσία και έκφραση τους τόσο στα όργανα του σ.κ. όσο και στην καθημερινή δράση.
- Να προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε, όπου μπορούμε, πυρήνες συνδικαλιστών της ΚΕΔΑ, κατά σωματείο, όπως παλιά είχαμε τις κλαδικές επιτροπές της ΕΣΑΚ.
-Με τόλμη να προωθήσουμε στα όργανα νέους συνδικαλιστές και συνδικαλίστριες. Το κίνημα αιμορραγεί, νέοι άνθρωποι δεν επιθυμούν να συμμετάσχουν. Αν αυτό αγκαλιάσει όλη τη σημερινή γενιά, αύριο θα το βρούμε μπροστά μας με ότι αυτό θα σημάνει για τη λειτουργία και δράση του κινήματος. Η δική μας δουλειά είναι να πείσουμε το νέο άνθρωπο ότι είναι μια συναρπαστική υπόθεση να βάλει την ατομική του ικανότητα στην υπηρεσία της συλλογικής, είναι μια συναρπαστική υπόθεση να αγωνίζεσαι για το σύντροφό σου χωρίς να προσδοκάς από αυτό οφέλη, είναι μια συναρπαστική υπόθεση να παλεύεις για τα κοινά και πιο συναρπαστική για το συνδικαλιστικό κίνημα. Σημαντικά θα συμβάλει, προς μια τέτοια κατεύθυνση η επίμονη προσπάθεια για πλατιά δημοκρατική λειτουργία των σωματείων και των οργάνων τους, οι γενικές συνελεύσεις, οι συγκεντρώσεις σε χώρους δουλειάς, οι τακτικές ανοικτές συνεδριάσεις των διοικητικών συμβουλίων, που σήμερα ως καθόλου λειτουργούν.
Προτείνουμε μια μεγάλη καμπάνια για μαζικές εγγραφές νέων μελών. Μέσα από αυτή την καμπάνια, που το κύριο βάρος θα σηκώσουν τα πρωτοβάθμια σωματεία, να αναδειχτούν οι μεγάλες αξίες της αλληλεγγύης, της συλλογικότητας, της αντίστασης, της ανθρωπιάς.
-Μπορούμε και πρέπει να οργανώσουμε περιοδείες της ΚΕΔΑ και του ΧΩΡΟΥ, σε τόπους δουλειάς με συζητήσεις και συσκέψεις.
-Στη βάση και της σημερινής δουλειάς, να προετοιμάσουμε και να κυκλοφορήσουμε, πλατιά, διακήρυξη που θα συνοψίζει τις θέσεις και τους στόχους της ΚΕΔΑ για το συνδικαλιστικό κίνημα.
Τέλος θα θέλαμε να καταγράψουμε μια σκέψη μας για την ΠΣΟ.
Προφανώς όλοι είμαστε επηρεασμένοι από τη θετική συνεισφορά της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Οργάνωσης, της ηρωικής ΠΣΟ. Δυστυχώς οι παρενέργειες των αρνητικών εξελίξεων της δεκαετίας του '80, δεν άφησαν έξω αυτή τη μεγάλη οργάνωση. Στην πραγματικότητα σήμερα δεν υπάρχει, όπως τη γνωρίσαμε. Προκύπτει, κατά τη γνώμη μας θέμα για διεθνή συντονισμό δράσης του παγκόσμιου συνδικαλιστικού κινήματος. Αν η σημερινή ΠΣΟ αποτελέσει τη μαγιά εμείς δεν θα είχαμε αντίρρηση. Αλλά για να παίξει ένα σημαντικό ρόλο τόσο για το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα όσο και για το νέο κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, αυτή η οργάνωση θα πρέπει να υποστηριχτεί από δυνάμεις όλων των Ηπείρων. Η Κίνα σε μια τέτοια κατεύθυνση θα μπορούσε να διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο.

Αγαπητοί σύντροφοι και συντρόφισσες,

Η γενικότερη πολιτική κατάσταση διακρίνεται από έντονη ρευστότητα. Διάφορες μερίδες της άρχουσας τάξης ενώ ομοφωνούν στο χτύπημα των δικαιωμάτων της εργατικής τάξης, του εργαζόμενου λαού, μαλώνουν μεταξύ τους για τα κομμάτια της πίττας, για το μοίρασμα διάφορων τεράστιων κονδυλίων. Αυτός ο εσωτερικός τους ανταγωνισμός, οι διαπλοκές με ξένους παράγοντες, οι σχεδιασμοί για πολιτικές ρεζέρβες, μπορεί να σπρώξουν πιο γρήγορα τα πράγματα σε πολιτικές αναμετρήσεις και αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό.
Από τη μεριά μας δυο ζητήματα πρέπει να είναι στην προσοχή:
Το πρώτο να παρεμποδίσουμε, όσο μπορούμε, να μην δεχτεί νέα πλήγματα η Αριστερά, να ισχυροποιηθεί στο σύνολό της, ώστε να ανοίγονται θετικές πολιτικές προοπτικές για την άλλη λύση. Σε μια τέτοια κατεύθυνση να ασκήσουμε την πιο έντονη αλλά συνετή και πειστική κριτική ενάντια σε εκείνες τις δυνάμεις της Αριστεράς που δεν θέλουν τη συνεργασία, ώστε να πιέζουμε στην κατεύθυνση του γενικού μας στόχου και,
Το δεύτερο να προετοιμαζόμαστε από τώρα για τις αναγκαίες προσαρμογές στην ταχτική μας στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, γενικότερα στο μαζικό, ώστε να μπορέσουμε να ξεμπλοκάρουμε έναν κόσμο από τις παγίδες του δικομματισμού και να συμβάλουμε στην πιο πλατιά συσπείρωση δυνάμεων στην κατεύθυνση υπεράσπισης των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Αθήνα 16 Φλεβάρη 2002. Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΚΕΔΑ.