• Η ΚΕΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

• Επιμένουμε πως μπορούμε…(άρθρο δημοσιευμένο στην Αυγή στις 02/02/2007)
  

• ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2007
  Νεοφιλελεύθερος, ταξικός και αναξιόπιστος
  

• ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 2006:Εκτιμήσεις και συμπεράσματα.

• ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗ ΓΣΕΕ ΚΑΙ Η ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

• ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ
  ΟΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΙ ΤΟΥ ΔΙΠΟΛΙΣΜΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΝΑ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΑΣΗΜΙΚΑ ΚΑΙ ΚΑΡΕΚΛΕΣ…
  

• ΑΤΥΠΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΥΠΟΘΕΣΕΩΝ
  ΑΝΤΙ-ΣΥΝΟΔΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΦΟΡΟΥΜ
  ΝΑΥΠΛΙΟ 25-1-2003
  ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ
  

• ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΦΟΡΟΥΜ

• ΟΧΙ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ! ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ!
  Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ(4/12/05)
  

• ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΜΑΤΖΟΥΡΑΝΗ
  

• ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ Κ.Ε.Δ.Α ΓΙΑ ΤΗΝ Ε.Ε

Αθήνα 8-2-2007 Γιάννης Θεωνάς
μέλος της Γραμματείας της ΚΕΔΑ

Αυτή ήταν η πρότασή μας με λίγα λόγια.
Νομίζουμε πολύ απλή πρόταση, αρκετά κατανοητή, η οποία όμως αποδείχθηκε και πολύ ΄΄ενοχλητική΄΄ για ορισμένους.
Θα κατανοούσαμε εάν είχε απορριφθεί ΄΄μετ' επαίνων΄΄.
Όμως απορρίφθηκε με απαξίωση, αποσιώπηση και με την αιτιολογία ότι ΄΄ήταν μακροσκελής΄΄.
Από τότε μέχρι σήμερα, σε πολυάριθμες ψυχοφθόρες συνεδριάσεις, συναντήσεις και συσκέψεις παρουσιάσθηκαν αρκετές άλλες ΄΄προτάσεις΄΄ και κείμενα, ομολογουμένως συντομότερα, κείμενα τα οποία δυστυχώς μύριζαν μόνο εκλογές και κάθε φορά η ΚΕΔΑ επανέφερε και ανέλυε την πρότασή της, ομολογουμένως μονότονα και κουραστικά για κάποιους.
Επίσης μονότονα και κουραστικά, όλοι οι σύντροφοί μας - όλοι λέμε- έλεγαν πως έχουμε δίκιο και οριζόταν κάποιος για νέο κείμενο που θα ΄΄παίρνει υπ' όψη την πρόταση της ΚΕΔΑ΄΄. Κι ερχόταν πάλι ένα κείμενο που αποτύπωνε για μια ακόμα φορά την πλήρη απόρριψη της πρότασης μας και διατύπωνε πάλι είτε ένα πλαίσιο κοινής δράσης, είτε μία εκλογική διακήρυξη.
Κείμενα σαφώς ΄΄πίσω΄΄ απ' ότι είχε η Πρωτοβουλία κατακτήσει μέχρι σήμερα, πίσω από την διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ, θα 'λεγε κανείς πολύ πίσω και από τις αποφάσεις του Συνεδρίου του ΣΥΝ.
Από μία άποψη, η εμμονή στην πρότασή μας, υπερασπιζόταν κι αυτά τα κείμενα.
Η διακηρυγμένη απ' όλους μας ( και ιδιαίτερα από τον ΣΥΝ) Πολιτική Συνεργασία της Αριστεράς, σαν στρατηγικός στόχος, εκφυλιζόταν σε εκλογικό στόχο, με αμφίβολη τη βεβαιότητα υλοποίησής του ή σε δήλωση προθέσεων για κοινή δράση σ' επί μέρους ζητήματα.
Κατανοούμε απόλυτα τη στάση των συντρόφων μας στην ΄΄Πρωτοβουλία΄΄ κι ελπίζουμε πως κι εκείνοι μας καταλαβαίνουν.
Με πλήρη κατανόηση στις απόψεις τους, συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε - με περισσότερη ένταση- πως μια συνολική Πολιτική συμφωνία της Αριστεράς σε αντιδικομματική , φιλολαϊκή κατεύθυνση όχι μόνο είναι δυνατή, αλλά είναι σήμερα το τελευταίο σημείο άμυνας του κινήματος, η ελάχιστη πράξη υπεράσπισης των λαϊκών συμφερόντων, η πιθανή ΄΄σπίθα΄΄ γενικότερων προοδευτικών κοινωνικών και πολιτικών ανακατατάξεων.
Το ξαναλέμε τώρα στο ΄΄παρά πέντε΄΄, δημόσια και φωναχτά.
Ας δεχτούν οι συνιστώσες της Πρωτοβουλίας σαν βάση συζήτησης τη λογική της πρότασης της ΚΕΔΑ και ας διαμορφώσουμε όλοι μαζί -ίσως και άλλοι- μια Πολιτική Συμφωνία που θα επιτρέπει την κοινή κάθοδο όλων μας και στις εκλογές.
Ας δημιουργήσουμε μια δυναμική που θα ανατρέψει το σκηνικό και τις δημοσκοπήσεις, θα υπερβεί μικροϋπολογισμούς συσχετισμών και πρόσκαιρα ΄΄οφέλη΄΄.
Μια τέτοια προοπτική όπου θα συστρατευθούμε όλοι μας, θα προσφέρουμε όλοι μας και θα ΄΄εκτεθούμε΄΄ όλοι μας, θα συνεγείρει και θα ενεργοποιήσει, πλατιές κοινωνικές δυνάμεις.
Τουλάχιστον ας σκεφθούν οι ηγεσίες της αριστεράς τούτη την πρόταση- έκκληση της ΚΕΔΑ.
Ειπώθηκε πως την Αριστερά την ενώνουν οι αμφιβολίες της και τη χωρίζουν οι βεβαιότητες της.
Τουλάχιστον ας μείνουμε σ' αυτό και ας μην είμαστε εμείς που θα επιβεβαιώσουμε πως την Αριστερά την ενώνουν οι Έδρες και τη χωρίζουν τα Οράματά της.

Σωκράτης Μαντζουράνης
Μέλος Γραμματείας ΚΕΔΑ

Ένας ακόμη Προϋπολογισμός, απόλυτα ταυτισμένος με τις νεοφιλελεύθερες επιλογές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Διεθνών καπιταλιστικών Οργανισμών, του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ, κατατέθηκε στη Βουλή, με πολλές τυμπανοκρουσίες από την Κυβέρνηση της ΝΔ και τον υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών κ. Αλογοσκούφη.
Η πιο σίγουρη εκτίμηση είναι ότι η πολιτική και τα μέτρα που προωθεί, προετοιμάζουν ακόμη χειρότερες μέρες για την μεγάλη πλειοψηφία της εργατικής τάξης και των πλατειών λαϊκών στρωμάτων.
Μια ματιά, σε τρία μόνο στοιχεία κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής, αποδεικνύει την ορθότητα αυτής της εκτίμησης.
Εισοδηματική πολιτική:Η προβλεπόμενη στον Προϋπολογισμό 2007 αύξηση της δαπάνης για αποδοχές και συντάξεις των εργαζομένων στο Δημόσιο, ανέρχεται σε 6,4%.
Στην αύξηση αυτή θα ενσωματωθούν:
-η ωρίμανση του προσωπικού (μισθολογική - βαθμολογική εξέλιξη),
-η αύξηση λόγω πληθωρισμού (εισοδηματική πολιτική),
-η αύξηση των συντάξεων λόγω της εισοδηματικής πολιτικής, της σταδιακής ενσωμάτωσης ποσού 140,8 ευρώ στο συντάξιμο μισθό, της αναπροσαρμογής των κατώτατων ορίων συντάξεων αναπήρων και θυμάτων πολέμου, καθώς και της επέκτασης των μισθολογικών προαγωγών και στους συνταξιούχους στρατιωτικούς, αστυνομικούς κλπ,
-η αύξηση του ειδικού επιδόματος των αστυνομικών, λιμενικών και στρατιωτικών,
-η χορήγηση του ειδικού επιδόματος στους εκπαιδευτικούς,
-οι δαπάνες νέων προσλήψεων και η μονιμοποίηση προσωπικού βάσει του π.δ. 164/04.
Συνεκτιμώντας όλα τα παραπάνω και με πληθωρισμό 3%, σύμφωνα με τον ίδιο τον Προϋπολογισμό, η πραγματική μισθολογική αύξηση θα κινηθεί κάτω από το 2,5%, με ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ 3,8%. Η εκτίμηση αυτή επιβεβαιώνεται και από την ίδια την Κυβέρνηση, η οποία συνυπολογίζοντας όλες τις ωριμάνσεις, προβλέπει ότι ο ρυθμός αύξησης του πραγματικού μέσου μισθού θα κινηθεί γύρω στο 3,0%.
Επιβεβαιώνεται έτσι ότι οι πραγματικοί μισθοί στην Ελλάδα συνεχίζουν να αυξάνονται με ρυθμούς που γενικά υπολείπονται των αντίστοιχων ρυθμών αύξησης της παραγωγικότητας της εργασίας, έτσι ώστε το πραγματικό κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος να παρουσιάζει μακροχρόνια πτωτική πορεία. Η πτώση αυτή δημιουργεί μεγάλα περιθώρια κέρδους στις επιχειρήσεις και είναι ο ουσιαστικότερος λόγος της ανόδου της κερδοφορίας στην Ελλάδα τα τελευταία 15 έως 20 χρόνια.
Ορισμένα συγκριτικά στοιχεία με την Ε.Ε. επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος με βάση 100 για τον μέσο όρο της Ε.Ε. των 15, ανέρχεται στην Ελλάδα σε 75 (στοιχεία έτους 2005) και είναι σημαντικά χαμηλότερο ακόμη και από την Πορτογαλία, που είναι προτελευταία με δείκτη 84. Ταυτόχρονα, η παραγωγικότητα της εργασίας, με βάση 100 για τον μέσο όρο της ΕΕ των 15, από 83 το 2004 ανέβηκε στο 89 το 2004 και υπολείπεται μόλις 2 μονάδες της Γερμανίας και 6 μόνον μονάδες από σημαντικά αναπτυγμένες βιομηχανικές χώρες, όπως η Βρετανία, η Ισπανία, η Δανία και η Σουηδία. Οι κατώτερες αποδοχές ανέρχονταν την 1-1-2006 στην Ελλάδα σε 668 ευρώ το μήνα (οι ετήσιες καθαρές αποδοχές δια 12) και αποτελούσαν μόλις το 63,1% του μέσου όρου των 9 χωρών μελών της Ε.Ε. των 15, που έχουν θεσμοθετήσει κατώτερες αποδοχές και ανέρχονταν σε 1.058 ευρώ. Το 2005, ο μέσος μισθός στην Ελλάδα ανέρχονταν σε 1.441ευρώ και αποτελούσε το 68,2% του μέσου όρου του μέσου μισθού στην ΕΕ15, που ανέρχονταν στα 2.110 euro.
Κοινωνική ασφάλιση: Και ο νέος Προϋπολογισμός κινείται επακριβώς στην κατεύθυνση που έχουν χαράξει με αλλεπάλληλες εκθέσεις τους το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ και η Ε.Ε. για προσαρμογή των συνταξιοδοτικών συστημάτων έτσι ώστε να καλύπτουν τα ευέλικτα πρότυπα απασχόλησης που αναπτύσσονται στην αγορά εργασίας (μερική απασχόληση, άτυπες μορφές απασχόλησης, ελαστική απασχόληση κλπ). Ιδιαίτερη έμφαση δίνει η εισηγητική έκθεση του Προϋπολογισμού, στη δημιουργία της επιτροπής εμπειρογνωμόνων (επιτροπή "σοφών") για το ασφαλιστικό, η οποία καλείται μέσα σ' ένα χρόνο να δώσει "λύσεις" για τη μεταρρύθμιση του ασφαλιστικού συστήματος ύστερα από αποτίμηση της υπάρχουσας κατάστασης, των τάσεων (βλέπε τριφασικό) εξέλιξης του συστήματος και την υποβολή προτάσεων για τη βιωσιμότητά του.
Όχι μόνο δεν παίρνονται μέτρα ενίσχυσης της οικονομικής θέσης των ασφαλιστικών Οργανισμών, αλλά αντίθετα εφαρμόζεται πολιτική που εντείνει το οικονομικό τους αδιέξοδο και την υποβάθμιση των παροχών τους στους ασφαλισμένους.
Έτσι, οι δαπάνες υγείας (πλήν αμοιβών προσωπικού) μειώνονται σταθερά από 0,60% του ΑΕΠ το 2003 σε 0,55% το 2004, 0,54% το 2005, 0,53% το 2006 για να περιορισθούν ακόμη πιο δραματικά στο 0,50% του ΑΕΠ το 2007. Έχουμε, δηλαδή, μια συρρίκνωση των δαπανών υγείας κατά 20% μέσα σε 4 χρόνια.
Το έλλειμμα του κυριότερου ασφαλιστικού Οργανισμού της χώρας, του ΙΚΑ, καλύπτεται με επιχορήγηση από τον Τ.Π. κατά 78,3% το 2005. Η κάλυψη αυτή μειώνεται σε 77,3% το 2006 και παραπέρα σε μόλις 73,9% με τον Προϋπολογισμό του 2007. Ταυτόχρονα, τα χρέη του Κράτους προς το ΙΚΑ από 4.769 εκ.euro στις 31-12-2003, ανεβαίνουν στα 7.504 εκ.ευρώ στις 31-12-2005. Εδώ χρειάζεται να σημειωθεί ότι απέναντι στην νομοθετημένη υποχρέωση τα ελλείμματα του ΙΚΑ να καλύπτονται με το 1% του ΑΕΠ, ο Τ.Π. προβλέπει επιχορήγηση 1.700 εκ. ευρώ ή ποσοστό 0,87% για το 2006 και 1.800 εκ.ευρώ ή ποσοστό 0,86% για το 2007, μειώνοντας την οφειλόμενη επιχορήγηση κατά 249,0 και 287,4 εκ.ευρώ αντίστοιχα για τα δύο αυτά χρόνια.
Αν σ' όλα αυτά συνυπολογισθούν τα 6.500 εκ. ευρώ στα οποία ανέρχεται η εισφοροδιαφυγή μπορούμε να αντιληφθούμε το μέγεθος της οικονομικής ασφυξίας που αντιμετωπίζει το ΙΚΑ και γενικότερα το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας.
Είναι φανερό πως δια της εις άτοπον απαγωγής, το ασφαλιστικό σύστημα οδηγείται σε πλήρες αδιέξοδο, σε τρόπο ώστε οι στόχοι που τίθενται από Ε.Ε. και διεθνείς καπιταλιστικούς Οργανισμούς για την ουσιαστική κατάργηση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης, την προώθηση του τριφασικού ασφαλιστικού συστήματος και το άνοιγμα του δρόμου στην ιδιωτική ασφάλιση, να γίνουν πραγματικότητα.
Φορολογική πολιτική:Η πρώτη φάση της φορολογικής "μεταρρύθμισης" προωθήθηκε με τους φορολογικούς νόμους του 2004 και του 2005 και αφορούσε στη φορολογική ελάφρυνση των επιχειρήσεων, των οποίων ο ανώτερος φορολογικός συντελεστής μειώθηκε από 25 σε 20% για τις προσωπικές εταιρείες και από 35 σε 25% για τις ΑΕ, ΕΠΕ, συνεταιρισμούς και αλλοδαπές επιχειρήσεις που λειτουργούν στην Ελλάδα. Την ίδια στιγμή προωθήθηκε η φορολογική αφαίμαξη των πλατιών λαϊκών στρωμάτων με την αύξηση του ΦΠΑ, την αναπροσαρμογή του ΕΦΚ στα καύσιμα και τα τσιγάρα και την αύξηση των αντικειμενικών αξιών των ακινήτων, με πολλαπλές δραματικές επιπτώσεις στις γονικές παροχές, το φόρο κληρονομιάς και μεταβιβάσεων ακινήτων και στα ενοίκια κατοικιών και επαγγελματικής στέγης.
Με τον νέο φορολογικό νόμο, προβλέπεται νέα προσφορά στο κεφάλαιο με την αποδέσμευση των συσσωρευμένων αποθεματικών των επιχειρήσεων με συντελεστή φορολογίας μόλις 6% και με την ουσιαστική κατάργηση της προοδευτικότητας της άμεσης φορολογίας, αφού και τα προσωπικά εισοδήματα των μεγάλων θα φορολογούνται με συντελεστές 25% μέχρι 30.000 ευρώ και 35% (σταδιακά μέχρι το 2009) για εισόδημα από 30.000 μέχρι 70.000 ευρώ. Κι όλα αυτά με δέλεαρ προς τους χαμηλόμισθους την αύξηση του αφορολόγητου ορίου από 11.000 στις 12.000 ευρώ, που δεν απορροφά ούτε την έλλειψη τιμαριθμοποίησης των φορολογικών συντελεστών τα προηγούμενα χρόνια.
Η αντιλαϊκότητα των φορολογικών ρυθμίσεων της 2ετίας φαίνεται και από το γεγονός ότι, με τα μέτρα της πρώτης φάσης, οι άμεσοι φόροι έφθασαν το 2006 (που δεν υπήρξε καμιά ελάφρυνση για μισθωτούς και συνταξιούχους) στα 18.560 εκ.ευρώ, έναντι 18.371 εκ.ευρώ το 2005 και παρουσίασαν αύξηση μόλις 1%, ενώ οι άμεσοι φόροι θα φθάσουν το 2007 (με τις διαφημιζόμενες ελαφρύνσεις των χαμηλόμισθων) στα 19.450 εκ. ευρώ και θα παρουσιάσουν αύξηση έναντι του 2006 κατά 4,8%.
Ταυτόχρονα, οι αντιλαϊκοί έμμεσοι φόροι έφθασαν το 2006 στα 26.260 εκ.ευρώ, έναντι 23.722 εκ. ευρώ το 2005, αυξημένοι κατά 10,7%, ενώ το 2007 θα φθάσουν στα 28.580 εκ. ευρώ και θα παρουσιάσουν παραπέρα αύξηση κατά 8,8%.
Μ' αυτά και μ'αυτά η σχέση άμεσων-έμμεσων φόρων από 43,64% προς 56,36% το 2005, επιδεινώθηκε στο 41,41% προς 58,59% το 2006 και θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο στο 40% προς 60% το 2007.
Η χρήση της δημιουργικής λογιστικής που από χρόνο σε χρόνο αλλάζει τα ελλείμματα όχι μόνο της διαχείρισης των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ αλλά και της σημερινής κυβέρνησης, οι ιδιωτικοποιήσεις και τα εκατομμύρια ευρώ προμήθειες στους διάφορους διεθνείς μεσίτες, οι ουσιαστικά ανύπαρκτες δημόσιες επενδύσεις για κοινωνικές υποδομές, θέσεις εργασίας και κοινωνική πολιτική, η δραματική υποβάθμιση των τομέων της υγείας και της παιδείας, τα μέτρα πολιτικής για την αγορά εργασίας και την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και της ανταγωνιστικότητας κ.ά., θα επιβεβαιώσουν, χωρίς καμιά αμφιβολία, ότι έχουμε μπροστά μας ακόμη ένα Προϋπολογισμό, νεοφιλελεύθερο, ταξικό και αναξιόπιστο, που αναδιανέμει τα εισοδήματα υπέρ των λίγων.
Η απόκρουσή του αποτελεί ταξικό χρέος κάθε εργαζόμενου, κάθε προοδευτικού πολίτη και του συνδικαλιστικού κινήματος.

Από την εποχή Ρήγκαν και της Θάτσερ, αλλά ιδιαίτερα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την πτώση του "υπαρκτού σοσιαλισμού", όλη η ανθρωπότητα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια επικίνδυνη οικονομικο-κοινωνική "μόδα": Τον λεγόμενο νεοφιλελευθερισμό, δηλαδή την ελεύθερη, ασύδοτη, και χωρίς κανέναν φραγμό και κανόνα, αγορά, τον προσαρμοσμένο ιμπεριαλισμό στα στάδιο των ασύλληπτων δυνατοτήτων των νέων τεχνολογιών, τη νέα τάξη που σε κάποιους παλιότερους θυμίζει ανατριχιαστικές καταστάσεις...
Ο Κεϋνσιανισμός, τα "νιου ντιλ", και λοιποί παρεμβατικοί μηχανισμοί, πάνω στους οποίους στήριξαν τις ελπίδες τους συντηρητικοί και δυτικοί σοσιαλδημοκράτες για την αντιμετώπιση της κρίσης του μεσοπολέμου, έχει κάποια αξία ως μάθημα πολιτικής οικονομίας.
Οι πολιτικές περί κοινωνικού κράτους, περί κράτους πρόνοιας αλλά και οι θεωρίες κάποιων για τη μετεξέλιξη του καπιταλισμού, σαρώνονται από τον κυκλώνα της βολονταριστικής παγκοσμιοποίησης, από τους νεοβουρβόνους...
Θα γυρίσει η κατάσταση…
Το ότι θα γυρίσει η κατάσταση δεν χωρά καμιά αμφιβολία. Η ιστορία μπορεί να είναι "παράξενη", αλλά ποτέ δεν μας ξεγέλασε.
Το ότι οι παλιές και νέες τρομακτικές αντιθέσεις αποτελούν το σύγχρονο γόρδιο δεσμό και αυτός ο δεσμός θα λυθεί ή θα σπάσει, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί, με βάση τους νόμους της κοινωνικής εξέλιξης οι οποίοι είναι ένα ορμητικό ποτάμι που σήμερα, με τις νέες τεχνολογίες, τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Και οι άνθρωποι δεν είναι έξω από το ποτάμι, βρίσκονται μέσα σ' αυτό και ή θα κολυμπήσουν ή θα πνιγούν!
Ποια είναι η πραγματικότητα στη χώρας μας, μέσα σ' αυτό το γενικότερο γκρίζο διεθνές τοπίο, σ' ότι αφορά το εδικό θέμα, τις δημόσιες επιχειρήσεις, τις μονάδες στρατηγικής και κοινωνικής σημασίας;
Όλες οι πολιτικές που ασκήθηκαν ιδιαίτερα στα τελευταία 15-20 χρόνια, υποτάσσονται στη λογική που τόσο κουραστικά προπαγανδίζουν οι κήρυκες του νεοφιλελευθερισμού:
Να απαλλαγή το κράτος από τα βαρίδια.
Να δοθούν οι επιχειρήσεις Κ.Ω. και δημόσιου χαρακτήρα στους ιδιώτες, ακόμα και τζάμπα!
Στη βάση αυτή της λογικής, και κλιμακωτά, δημιουργήθηκε, από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, το γνωστό νομικό πλαίσιο περί Ανωνύμων Εταιριών και, ανάλογα από τις αντιστάσεις που υπάρχουν, αυτές οι επιχειρήσεις ή φιλέτα τους, περνάνε στα χέρια των ιδιωτών.
Ποιος και γιατί ενέταξε αυτές τις επιχειρήσεις, τράπεζες, κοινής ωφέλειας, αμυντικές βιομηχανίες, ναυπηγεία, νοσοκομεία, αστικές συγκοινωνίες κλπ, στο δημόσιο ή στον ευρύ δημόσιο τομέα;
Όλες οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις που, κάποιες απ' αυτές, κάθε άλλο παρά είχαν ανεκτική στάση προς τις σοσιαλιστικές ιδέες!
Αφού, λοιπόν, είναι γνωστό ότι ο τέτοιος χαρακτήρας αυτών των επιχειρήσεων αποτελούσε ρύθμιση στα πλαίσια του συστήματος, γιατί οι κομμουνιστές, οι αριστεροί, οι ριζοσπάστες σοσιαλιστές υποστήριζαν και συνεχίζουν να υποστηρίζουν την αναγκαιότητα για έλεγχο τους από το δημόσιο;
Και για λόγους οικονομικούς, πρακτικούς, αλλά και για λόγους ιδεολογικούς.
Για οικονομικούς και πρακτικούς λόγους επειδή αυτές οι επιχειρήσεις, από τον ίδιο το χαρακτήρα τους, δεν είναι, δεν πρέπει να είναι, κυνηγοί του κέρδους και του πλουτισμού. Το απαραίτητο κέρδος που πρέπει να έχουν είναι για την κάλυψη των αποσβέσεων, για τις ανάγκες αναπαραγωγής και εκσυγχρονισμού τους. Υπό την έννοια αυτή και στο βαθμό που λειτουργούν με αυτά τα κριτήρια και δεν γίνονται χώροι λεηλασίας, είναι όφελος για την κοινωνία, για τους εργαζόμενους. Και για λόγους ιδεολογικούς επειδή στην προοπτική της Αριστεράς, όλων εκείνων που οραματίζονται έναν άλλο κόσμο, οι μονάδες της Κ.Ω και οι λεγόμενες στρατηγικής σημασίας πρέπει να είναι στα χέρια του κράτους, ως μοχλοί, ως παρεμβατικοί μηχανισμοί, στην οικοδόμηση, προοπτικά, ενός συστήματος χωρίς την καπιταλιστική αναρχία.
Στη ξεχασμένη Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, διαβάζουμε:
"Η πορεία προς το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας προϋποθέτει την κοινωνικοποίηση του χρηματοδοτικού συστήματος στο σύνολό του, των βασικών μονάδων παραγωγής, καθώς και του μεγάλου εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου…, έλεγχο των παραγωγικών μονάδων από τους εργαζόμενους…, η υγεία κοινωνικοποιείται, η παιδεία είναι ευθύνη του κοινωνικού συνόλου, η ιδιωτική εκπαίδευση καταργείται…".

"Το σύστημα δεν συνάδει με κρατικές επιχειρήσεις"…
Τα επιχειρήματα των υποστηρικτών της ιδιωτικοποίησης των πάντων, είναι γνωστά, και κάθε φορά μας τα θυμίζουν οι μανδαρίνοι του σκληρού πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι G8 και οι ελεγχόμενοι, απ' αυτούς, διεθνείς οικονομικοί οργανισμοί:
-Το σύστημα της ελεύθερης, "καθαρής" αγοράς, μας λένε, δεν συνάδει με τη λογική επιχειρήσεων υπό κρατικό έλεγχο, έρχεται σε αντίθεση με τον υγιή ανταγωνισμό.
-Αλλά πάνω απ' όλα, τονίζουν, το παλιό καθεστώς εργασιακών σχέσεων, κοινωνικών, ασφαλιστικών, προνοιακών δικαιωμάτων, το παλιό σύστημα συλλογικών συμβάσεων, οι παλιές εγγυήσεις που προβλέπονται για τον αόριστο χρόνο εργασίας, κλπ, κλπ, είναι οι "αγκυλώσεις" του παρελθόντος, αποτελούν τροχοπέδη στον ανταγωνισμό, στην ανάπτυξη και αυτών των επιχειρήσεων.
-Το σύστημα των δημόσιων επιχειρήσεων, επαναλαμβάνουν κουραστικά και μονότονα, είναι διαβρωμένο, δεν έχει γιατρειά. Οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις αυτές είναι τεμπέληδες, απείθαρχοι.
Περίπου αυτά υποστηρίζουν και αυτά τα επιχειρήματα καθημερινά αντιπαλεύουμε, όσοι τα αντιπαλεύουμε σήμερα, διατρέχοντας τον κίνδυνο να ακουγόμαστε και γραφικοί!
Το γεγονός ότι υπάρχουν προβλήματα στις επιχειρήσεις δημόσιου χαρακτήρα δεν είναι κρυφό. Αλλά μην κάνουν ότι δεν ξέρουν τον ένοχο οι σημερινοί γιάπηδες της πολιτικής.
Ποιος απλός εργαζόμενος, πιο συνδικάτο, πιο κόμμα της Αριστεράς αρνήθηκαν την ανάγκη καλύτερης οργάνωσης, καλύτερων διοικήσεων, έλεγχο και σεβασμό των κανόνων στην παραγωγική διαδικασία;
Ποιος συνδικαλιστής, ποιος σοσιαλιστής, ποιος αριστερός, ποιος μαρξιστής υποστηρίζει ότι μπορεί να παραχθεί ρεύμα, να έχουμε καλές επικοινωνίες, καλές μεταφορές, κλπ, χωρίς εργασία;
Δεν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με αυτά τα ερωτήματα.
Όταν επιδιώκεται να πουληθούν τα διόδια στους ιδιώτες αυτό δεν γίνεται γιατί οι "τεμπέληδες" εργαζόμενοι δεν κάνουν καλά της δουλειά τους, αλλά γιατί κάποιοι, με μια υπογραφή, θα έχουν στη διάθεσή τους όλο το καθαρό κέρδος από τα δίκτυα που με το αίμα του έφτιαξε ο λαός μας.
Προφανώς το ίδιο συμβαίνει και με άλλες μονάδες όπως η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, την Ολυμπιακή κλπ, αφού με ξένα κόλλυβα, με ξένα δίκτυα, με τα δίκτυα του λαού, δηλαδή, κάποιοι θα θησαυρίζουν χωρίς να διαθέσουν καθόλου δικό τους σταθερό κεφάλαιο…
Διατυπώνεται ο ισχυρισμός ότι τα μέτρα για αποκρατικοποιήσεις, ιδιωτικοποιήσεις, είναι επιλογές της ΕΕ και αφού είμαστε μέσα δεν μπορούμε παρά να πειθαρχήσουμε.
Πίσω από αυτόν τον ισχυρισμό καθώς επίσης και πίσω από το ραγιαδισμό απέναντι στη διαβόητη παγκοσμιοποίηση, οχυρώνονται συντηρητικές, δυτικές σοσιαλδημοκρατικές και μικτές νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις σ' όλο τον κόσμο ή στις περισσότερες χώρες.

Σχιζοφρενική κατάσταση…

Είναι σχιζοφρένεια! Οι ίδιες δυνάμεις που συνδιαμορφώνουν το οικονομικό πλαίσιο που τους βολεύει, κατόπιν λένε αυτό είναι το πλαίσιο, τι να κάνουμε, πρέπει να το εφαρμόσουμε!
Με την ίδια σχιζοφρενική λογική οι ίδιοι μας είπαν πρόσφατα: Σας φτιάχνουμε ένα "ευρωσύνταγμα", συντηρητικό, νεοφιλελεύθερο, αντιδραστικό και πρέπει να πείτε ναι γιατί στην αντίθετη περίπτωση θα επέλθει το τέλος της ιστορίας, έστω της Ευρωπαϊκής!
Πέρα από τις φλυαρίες και την αγοραία προπαγάνδα, το βασικό, το κρίσιμο ζήτημα, το κίνητρο, για τα όσα συντελούνται στις μονάδες δημόσιου χαρακτήρα, είναι το εύκολο, το έτοιμο κέρδος!
Επειδή κάποιοι γνωστοί, ακραίοι, Βαλκάνιοι νεοφιλελεύθεροι, όπως οι κ. Μάνος και Ανδριανόπουλος αλλά και πρώην αριστεροί όπως ο κ. Ανδρουλάκης, μας ανακαλούν στην τάξη ότι δεν καταλάβαμε τίποτα από το Μαρξ, αφού αυτός μίλησε για τον ανταγωνισμό της οικονομίας και τις ισορροπίες που επέρχονται μέσα από αυτόν τον ανταγωνισμό, τους χρωστάμε έναν αντίλογο: Δεν έπεσε στην προσοχή μας τσιτάτο του μεγάλου διανοητή ότι κάποιοι, χωρίς να διαθέτουν δεκάρα τσακιστή, θα θησαυρίζουν! Τίνος είναι, αλήθεια, το σταθερό κεφάλαιο με το οποίο έγιναν οι εγκαταστάσεις, τα τεράστια δίκτυα στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ; Με τίνος κεφάλαια έγιναν οι εθνικοί δρόμοι; Με τίνος το υστέρημα έγιναν τα νοσοκομεία, τα σχολεία;
Μα δεν μπορούμε, μας αντιτείνουν, να συντηρούμε ζημιογόνες επιχειρήσεις και μάλιστα επιχειρήσεις που το παραγόμενο προϊόν τους δεν έχει καμιά σχέση με τις ανάγκες του σημερινού καταναλωτή.
Ποιος διαφωνεί μ' αυτό; Δεν μπορούμε, πράγματι, να έχουμε στα χέρια του δημοσίου εργοστάσιο παραγωγής σαμαριών, αφού τα συμπαθεί τετράποδα έχουν, σχεδόν, εξαφανιστεί, παρ' ότι αυξάνονται, αλματώδικα, τα δίποδα!
Αλλά τι θα γίνει με τα νησιά μας, για παράδειγμα, και τις άγονες περιοχές, μονίμως ζημιογόνες για την Ολυμπιακή, αν κλείσει αυτό το "μαγαζί" ή το πάρουν, έτοιμο, κάποιοι ιδιώτες!
Τι θα γίνει αν ξεπουλήσουν τις αστικές συγκοινωνίες ή τις δώσουν, μέσα από διαγωνισμό, όπως λένε, γραμμών στους ιδιώτες; Θα συνεχίσει η επιδότηση προς τους ιδιώτες τώρα, ή θα αυξηθούν τα εισιτήρια στο πολλαπλάσιο;
Δεν έχουμε δικαίωμα να κλέψουμε το μέλλον των παιδιών μας
Γνωρίζουμε ποια είναι η γενικότερη κατάσταση, ποιοι και γιατί έχουν το πάνω χέρι σήμερα. Όμως ο κύκλος θα κλείσει, όπως κάθε κύκλος. Όταν το τέλος του κύκλου βρει την αρχή του, εμείς, όσοι θέλουμε έναν άλλο κόσμο, οφείλουμε να αναλογιστούμε τι κάναμε όταν κάλπαζε η "μόδα" της καταστροφής, τι κάναμε όταν καταστρέφονταν θεμελιακές κατακτήσεις των εργαζομένων, τι αφήσαμε ως κληρονομιά στα παιδιά μας.
Να θυμίσουμε σ' αυτούς που καλπάζουν αφηνιασμένα, σαρώνοντας θεμελιακές κατακτήσεις και δικαιώματα λαών και χωρών, ένα γράμμα του Νταίβιντ Λόυντ Τζώρτζ πρωθυπουργού της Αγγλίας προς τον ομόλογό του Κλεμανσώ της Γαλλίας μετά τη σφαγή του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης:
"Σ' ολόκληρη την Ευρώπη, τονίζονταν, κυριαρχεί το πνεύμα της επανάστασης. Υπάρχει ένα βαθύ αίσθημα όχι δυσαρέσκειας, αλλά οργής και αγανάκτησης… Ολόκληρο το υφιστάμενο καθεστώς με τις πολιτικές κοινωνικές και οικονομικές πλευρές του αμφισβητείται από τις μάζες του πληθυσμού από τη μία ως την άλλη άκρη της Ευρώπης…".
Δεν έχουμε στα χέρια μας κάποιο ανάλογο γράμμα σήμερα. Όμως γεγονότα που διαδραματίζονται σ' όλο τον κόσμο, σ' αυτόν το δικό μας κόσμο, με τα 4 δισεκατομμύρια εξαθλιωμένους, τα γεγονότα που διαδραματίζονται και σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κάποιους ανόητους Υπουργούς να λένε ότι ο νόμος θα εφαρμοστεί γιατί είναι πιο ισχυρός από την πείνα, βεβαιώνουν ή μας υπενθυμίζουν ότι κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο του G7…
Δεν πρέπει να ενσωματωθούμε σ' αυτό το σάπιο. Έρχονται στιγμές που καλούμαστε να πούμε το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι, όπως λεει και ο ποιητής. Γι' αυτό, αναμφίβολα, χρειάζεται και γνώση και τόλμη. Η γνώση προκύπτει και από την επιστημονική ανάλυση και από την πείρα και η πείρα είναι γνώση. Η τόλμη προκύπτει από τις αναγκαιότητες και από την κατανόησή τους.
Όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με έναν ισχυρό, αλαζονικό, τυφλά καταστροφικό αντίπαλο, όταν η "μόδα" του λεγόμενου νεοφιλελευθερισμού απειλεί με ισοπέδωση των πάντων, κάνουμε τα αδύνατα δυνατά, χρησιμοποιούμε πείρα και γνώση ώστε να συσπειρώσουμε δυνάμεις για να τον αντιμετωπίσουμε. Δεν ξέρουμε αν αυτό είναι μαρξιστικό, λενινιστικό. Πιστεύουμε, όμως, ότι είναι η κοινή λογική και νομίζουμε ότι με βάση αυτή την κοινή λογική ορισμένες δυνάμεις σε χώρες της Ευρώπης, στη Γερμανία, στη Γαλλία ενάντια στο διαβόητο "ευρωσύνταγμα" και στο νόμο για τις απολύσεις των νέων, βρήκαν κοινή γλώσσα για να περισώσουν ότι μπορεί να περισωθεί, ανοίγοντας κάποιους δρόμους στο μέλλον...

Η κοινωνική ασφάλιση, αναμφισβήτητα, αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος στον 20ό αιώνα.
Κατάκτηση, όμως, που εδώ και μερικά χρόνια βρίσκεται στο στόχαστρο των πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων του νεοφιλελεύθερου παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού.
Στο χορό έχουν μπει επίμονα οι διάφοροι διεθνείς καπιταλιστικοί Οργανισμοί, ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, Διεθνής Τράπεζα κλπ. και φυσικά η Ευρωπαϊκή Ένωση, που με κάθε τρόπο υποδείχνουν την ολοκληρωτική "μεταρρύθμιση" της κοινωνικής ασφάλισης.
Τον Ιανουάριο του 2000, σημειώθηκε άμεση παρέμβαση και των ευρωπαίων βιομηχάνων, οι οποίοι με ένα άτυπο όργανο που διαθέτουν, το "Ευρωπαϊκό Στρογγυλό Τραπέζι" (ERT, European Round Table), αξίωσαν την επείγουσα μεταρρύθμιση των δημόσιων συνταξιοδοτικών συστημάτων, μέσω μιας ανοικτής διαδικασίας συντονισμού ανάμεσα στις Ευρωπαϊκές χώρες.
Όπως τόνιζαν οι βιομήχανοι του ERT στη μελέτη τους, η διαδικασία της ανοικτής μεθόδου συντονισμού, είναι αναγκαία για 4 λόγους τουλάχιστον. Γιατί, οι ευρωπαϊκές χώρες πρέπει τώρα να σκεφθούν τις επιπτώσεις, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, της κατάρρευσης των σημερινών συνταξιοδοτικών συμφωνιών. Γιατί, οι ευρωπαϊκές χώρες αντιμετωπίζουν όμοια προβλήματα δημογραφικών εξελίξεων. Γιατί, η καθυστέρηση συνταξιοδοτικών μεταρρυθμίσεων σε μια χώρα θα δημιουργήσει βάρη σ' όλες τις άλλες χώρες. Και τέλος γιατί, μια ολοκληρωμένη Ευρώπη, έχει ανάγκη την ελεύθερη διακίνηση των εργαζομένων και του κεφαλαίου, η οποία δεν μπορεί να διασφαλισθεί χωρίς ευέλικτες συνταξιοδοτικές διευθετήσεις, που θα επιτρέπουν την κινητικότητα και την δυνατότητα μεταφοράς των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων ανάμεσα σε εργασίες και χώρες.
Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο, που οι υποδείξεις του ERT, το 1993, για την ανάπτυξη, την ανταγωνιστικότητα και την απασχόληση, οδήγησαν στην έκδοση της περιβόητης "Λευκής Βίβλου" του Ντελόρ, που έκτοτε αποτελεί το Α και το Ω της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της Ε.Ε. και συνιστά τη μεγαλύτερη επίθεση στα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα της εργατικής τάξης, έτσι και οι υποδείξεις του 2000, υιοθετήθηκαν πλήρως από τις Συνόδους Κορυφής της Στοκχόλμης και του Λάακεν το 2001, και αποτέλεσαν την υποδομή της ανοικτής μεθόδου συντονισμού των συντάξεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, στη βάση 11 στόχων, οι οποίοι στο εξής θα αποτελούν το περιεχόμενο των εθνικών εκθέσεων στρατηγικής, σχετικά με τις συντάξεις, των χωρών-μελών, η πορεία των οποίων θα ελέγχεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Συμβούλιο.
Στην κατεύθυνση αυτή, όλες οι χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχουν, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, ξεκινήσει μεταρρυθμίσεις των συνταξιοδοτικών τους συστημάτων. Γενικότερος στόχος αυτών των "μεταρρυθμίσεων" ήταν και παραμένει η ουσιαστική κατάργηση του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της ασφάλισης, η προώθηση του τριφασικού συνταξιοδοτικού συστήματος και το άνοιγμα του δρόμου στην ιδιωτική ασφάλιση.
Το τίμημα για την ΟΝΕ και την ευρωπαϊκή καπιταλιστική ολοκλήρωση ήταν και παραμένει η πλήρης καταστροφή του περίφημου ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου.
Ωστόσο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν είναι ακόμη ικανοποιημένη με ό,τι έχει γίνει μέχρι τώρα. Στην πρώτη αξιολόγηση των εθνικών στρατηγικών για "επαρκείς και βιώσιμες", όπως λένε, συντάξεις, η Επιτροπή καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα περισσότερα κράτη-μέλη πρέπει να καταβάλουν ακόμη περισσότερες προσπάθειες για να εξασφαλίσουν επαρκείς και βιώσιμες συντάξεις σε μια κοινωνία που γερνά. Στη δε αξιολόγηση των γενικών προσανατολισμών της οικονομικής πολιτικής του 2002, η Επιτροπή σημειώνει ότι οι μεταρρυθμίσεις που εισήγαγαν ορισμένες χώρες στον τομέα των συντάξεων αποτελούν βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά η μακροπρόθεσμη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών στα περισσότερα κράτη μέλη δεν έχει ακόμη εξασφαλιστεί και υπογραμμίζει την ανάγκη παραπέρα μεταρρύθμισης των συνταξιοδοτικών συστημάτων για να τεθούν αυτά σε "γερές οικονομικές βάσεις" και να ξεπεραστεί η αδυναμία για πιο αποφασιστικά βήματα προς την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών.
Οι κυριότερες υποδείξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην κατεύθυνση παραπέρα "μεταρρύθμισης" των συνταξιοδοτικών συστημάτων, είναι:
- η επιλογή του τριφασικού συνταξιοδοτικού συστήματος, ως καλής ευκαιρίας για τους ευρωπαίους πολίτες να διατηρήσουν το βιοτικό τους επίπεδο μετά τη συνταξιοδότηση. Σήμερα το μεγαλύτερο μέρος των εισοδημάτων από συντάξεις παρέχεται από τα δημόσια συνταξιοδοτικά συστήματα που συνδέονται με το εισόδημα (πρώτος άξονας). Ωστόσο, οι μεταρρυθμίσεις που έγιναν και αυτές που αναμένεται να γίνουν έχουν σκοπό να συγκρατήσουν τη μελλοντική αύξηση των δημοσίων δαπανών για συντάξεις, αφήνοντας μεγαλύτερο πεδίο δράσης στα ιδιωτικά συστήματα. Κατά την Κομισιόν ένα σημαντικό μέσο για να διατηρηθεί η επάρκεια των συντάξεων στο μέλλον, είναι να αναπτυχθούν τα ιδιωτικά επαγγελματικά συστήματα (δεύτερος άξονας) και τα συστήματα ατομικής συνταξιοδότησης (τρίτος άξονας), ώστε τα χαμηλότερα εισοδήματα από τα συστήματα του πρώτου άξονα να μπορούν να αντισταθμιστούν από τις συμπληρωματικές παροχές των ιδιωτικών συστημάτων του δεύτερου και τρίτου άξονα. Επειδή όμως δεν αναμένουν ότι τα εθελοντικά ιδιωτικά συστήματα θα καλύψουν αυτόματα τη διαφορά από τον περιορισμό των δημόσιων συστημάτων, προτείνουν στους κοινωνικούς "εταίρους" να δημιουργήσουν κλαδικά συνταξιοδοτικά συστήματα με βάση τις υποχρεωτικές συλλογικές συμβάσεις, για να επιτευχθούν υψηλότερα ποσοστά κάλυψης των απωλειών των δημόσιων συντάξεων.
-η προώθηση νέων μεταρρυθμίσεων στα συνταξιοδοτικά συστήματα πρέπει να επιταχυνθεί σ' εκείνα τα κράτη-μέλη που έχουν χαμηλά ποσοστά απασχόλησης (πχ Ελλάδα με ποσοστό απασχόλησης 55,4% έναντι μέσου όρου 63,9% στην ΕΕ), υψηλά επίπεδα δημόσιου χρέους και επιταχυνόμενη αύξηση των δαπανών για συντάξεις ( πιο έντονα Ελλάδα, Ισπανία, Γαλλία και Αυστρία).
-η προσέγγιση της πραγματικής ηλικίας συνταξιοδότησης προς την ηλικία της υποχρεωτικής συνταξιοδότησης και η αύξησή της κατά 5 χρόνια μέχρι το 2010.
-η παροχή κινήτρων με πρόσθετα συνταξιοδοτικά δικαιώματα σε όσους παρατείνουν τον επαγγελματικό τους βίο, κάτι που θεωρείται ως σημαντικός τρόπος διατήρησης της επάρκειας των συντάξεων για τα εκ του νόμου προβλεπόμενα συστήματα (δημόσιος τομέας).
-η μείωση του επιπέδου των συντάξεων, είτε με τη μείωση του ποσοστού αναπλήρωσης, είτε με τη διαφοροποίηση της βάσης υπολογισμού των συντάξιμων αποδοχών (υπολογισμός 10ετίας ή και ολόκληρου του εργασιακού βίου, αφαίρεση των τελευταίων ετών με τις υψηλότερες αποδοχές κλπ), είτε με μεταβολή του ποσοστού αναπλήρωσης αντιστρόφως ανάλογα προς την εξέλιξη του προσδόκιμου ζωής.
-η προσαρμογή των συνταξιοδοτικών συστημάτων έτσι ώστε να καλύπτουν τα ευέλικτα πρότυπα απασχόλησης που αναπτύσσονται στην αγορά εργασίας (μερική απασχόληση, άτυπες μορφές απασχόλησης, ελαστική απασχόληση κλπ), καθώς και τους μεταβαλλόμενους ρόλους των ανδρών και γυναικών στην οικονομία και την κοινωνία. Στην κατεύθυνση αυτή, προτείνονται από την Επιτροπή φορολογικά κίνητρα για την προώθηση των ιδιωτικών συντάξεων και αποτελεσματικά μέτρα για να αυξηθεί η συμμετοχή στα επαγγελματικά συνταξιοδοτικά συστήματα και για να καθιερωθούν με συλλογικές συμβάσεις, ώστε να καλύπτουν ολόκληρους κλάδους.
-η μείωση του λεγόμενου μη μισθολογικού κόστους εργασίας (εργοδοτικές εισφορές στην κοινωνική ασφάλιση), στο όνομα της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας και της απασχόλησης.
Από τα προεκτεθέντα γίνεται φανερό, πως μια νέα "μεταρρύθμιση" του ασφαλιστικού συστήματος βρίσκεται μπροστά μας. Η κατεύθυνσή της είναι περισσότερο από σαφής:
1.Θα επιχειρηθεί η ακόμη μεγαλύτερη υποβάθμιση των συνταξιοδοτικών παροχών, με παραπέρα μείωση των ποσοστών αναπλήρωσης, μείωση των συντάξιμων αποδοχών και χειροτέρευση των λοιπών όρων συνταξιοδότησης.
2.Θα επιχειρηθεί η σημαντική αύξηση της πραγματικής ηλικίας συνταξιοδότησης κατά 5 χρόνια μέχρι το 2010 και η παραπέρα αύξηση των ορίων ηλικίας μέσω παροχής κινήτρων παράτασης του επαγγελματικού βίου.
3.Θα προωθηθεί ο πλήρης διαχωρισμός του κλάδου υγείας από τα ασφαλιστικά ταμεία
4.Θα επιχειρηθεί ακόμη πιο συστηματικά η διαμόρφωση του τριφασικού συνταξιοδοτικού συστήματος, που θα προσαρμόζεται στη διαμορφούμενη άτυπη και ελαστική αγορά εργασίας και όπου:
-τον πρώτο άξονα θα αποτελεί το δημόσιο συνταξιοδοτικό σύστημα στο οποίο θα υπαχθούν όλα τα ταμεία κύριας ασφάλισης και θα παρέχει την κύρια σύνταξη. Ο άξονας αυτός θα συρρικνώνεται όσο θα ελαστικοποιείται η απασχόληση και θα τείνει προς μια εθνική σύνταξη κάτω ή γύρω από τα επίπεδα της κατώτερης σύνταξης.
-τον δεύτερο άξονα θα αποτελούν τα ιδιωτικά επαγγελματικά ταμεία στα οποία θα υπαχθούν σταδιακά τα επικουρικά ταμεία, θα λειτουργούν με το κεφαλαιοποιητικό σύστημα και θα "αξιοποιηθούν" για την αναζωογόνηση της χρηματαγοράς με τα αποθεματικά των επικουρικών ταμείων και αυτών που θα δημιουργηθούν με συλλογικές συμβάσεις που ήδη προωθούνται.
-τον τρίτο άξονα θα αποτελεί ο ιδιωτικός τομέας προσωπικής ασφάλισης, ο οποίος θα λειτουργεί με ασφαλιστικά προγράμματα ατομικά ή συλλογικά στα πλαίσια μονομερών πρωτοβουλιών των συνδικάτων ή διμερών συμφωνιών εργοδοτών-συνδικάτων. Ο άξονας αυτός θα αφομοιώσει και τα υπάρχοντα ταμεία πρόνοιας ή εφάπαξ παροχών και θα αναπτύσσεται όσο θα γενικεύεται η ελαστική και μερική απασχόληση και οι νέες άτυπες μορφές εργασιακών σχέσεων.
Το σχήμα αυτό, αν εφαρμοστεί, σε 10-15 χρόνια θα έχει επιφέρει καταλυτικές συνέπειες σε βάρος του δημόσιου και κοινωνικού χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης.
Από τα παραπάνω, γίνεται φανερό ότι οι κίνδυνοι για την κοινωνική ασφάλιση δεν έχουν παρέλθει. Ίσως, τα χειρότερα είναι ακόμη μπροστά μας.
Είναι ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι η κοινωνική ασφάλιση, μια από τις μεγαλύτερες κατακτήσεις του εργατικού κινήματος κινδυνεύει από την απληστία του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, κινδυνεύει να θυσιαστεί στο βωμό των υπερκερδών του κεφαλαίου.
Τα συνδικάτα, οι κοινωνικοί φορείς, οι πολιτικές δυνάμεις, που αναφέρονται στην εργατική τάξη και τα δικαιώματά της, χρειάζεται,
Να τιμήσουν το μεγάλο λαϊκό ξέσπασμα του 2001 και με αποφασιστικούς αγώνες:
Να υπερασπίσουν το δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης και να σταθούν φραγμός στο σύστημα των 3 αξόνων.
Να περιφρουρήσουν τον κλάδο υγείας των ασφαλιστικών ταμείων.
Να αποτρέψουν την άλωση της επικουρικής ασφάλισης και των αποθεματικών της.
Να διεκδικήσουν αποφασιστικά την ικανοποίηση των επεξεργασμένων και απόλυτα τεκμηριωμένων θέσεων και αιτημάτων των Συνδικάτων για την κοινωνική ασφάλιση.

Μετά από μια ενδιαφέρουσα δράση, στις 31 Γενάρη, 1 & 2 Φλεβάρη, γίνεται ιδρυτική σύσκεψη του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ στο Πολυτεχνείο. Η συγκρότησή του αποτελεί μια νέα εμπειρία για το Ελληνικό λαϊκό κίνημα.
Είναι αποτέλεσμα μιας πλούσιας πορείας φυσικών προσώπων, πολιτικών φορέων, κοινωνικών συλλογικοτήτων και κυρίως νέων που αφουγκράσθηκαν τη φωνή του Σιάτλ, του Πόρτο Αλλέγκρε, της Πράγας, του Γκέτεμποργκ, της Γένοβα, της Θεσσαλονίκης, της Φλωρεντίας. Ζύμωσε τον αγώνα των ακτημόνων Ζαπατίστας, με αυτόν των Παλαιστίνιων. Οργάνωσε τον αγώνα ενάντια στον Αμερικάνικο πόλεμο κατά του λαού του Αφγανιστάν. Πρωτοστατεί στον αγώνα ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ. Προέβαλε τα κοινωνικά και ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες ενάντια στη βία, την καταστολή και την κρατική τρομοκρατία. Συνέβαλε στη συγκρότηση του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ.
Αποτελεί εγχείρημα ιστορικής αξίας, και μόνο από το γεγονός ότι συσπείρωσε ανθρώπους διαφορετικής πολιτικής ένταξης που ανάπτυξαν μια πρωτοφανή πολιτική κουλτούρα εμπιστοσύνης, αλληλεγγύης, συντροφικότητας, συλλογικότητας, δημοκρατικής λειτουργίας, ανοχής και συνεννόησης. Ανάδειξε την αξία της πράξης !!
Πλατφόρμα και μοναδικό προαπαιτούμενο συμμετοχής είναι το ελάχιστο: ΝΑΙ στη χάρτα του Πόρτο Αλλέγκρε, ΝΑΙ στην Ειρήνη, ΟΧΙ στον Πόλεμο, ΟΧΙ στο νεοφιλελευθερισμό, ΟΧΙ στο ρατσισμό.
Τόσο λίγα και όμως πολύ ικανά και δυνατά, για να δημιουργήσουν διεθνώς και στην Ελλάδα, το νέο ελπιδοφόρο κίνημα των κινημάτων. Χωρίς πατερναλισμούς, νεποτισμούς και ιδιοκτήτες. Το "Αντιπαγκοσμιοποιητικό" κίνημα προχωρά.
Απαντά στην πολιτική των ΗΠΑ και του Μπους. Καταγγέλλει την ανοχή, συμπόρευση και συνενοχή της ΕΕ. Αντιπαλεύει τη διεθνή τρομοκρατία. Γίνεται ασπίδα για τους Παλαιστινίους απέναντι στη Σιωνιστική πολιτική του Σαρόν, υπερασπίζεται τα δικαιώματα των Αφγανών απέναντι στην Ιμπεριαλιστική επικυριαρχία και τον έλεγχο αερίων και πετρελαίων, ασκεί κριτική στο Σαντάμ Χουσείν, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί ένα διεθνικό ανθρώπινο ποτάμι στο Ιράκ προτάσσοντας την Ειρήνη κατά του προετοιμαζόμενου πολέμου.
Το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ αποτελεί τμήμα του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ και κατάκτηση δημοκρατικής συλλογικής, διαδικασίας και ενοποιητικής κατεύθυνσης διαφορετικών αντιλήψεων, προσεγγίσεων και επιλογών.
Οι αποφάσεις του χαρακτηρίζονται και στηρίζονται στην αρχή της ομοφωνίας και της ανοχής, της έκφρασης του σεβασμού και της αλληλεγγύης στις μικρές συλλογικότητες από τις μεγαλύτερες. Επιχειρεί την κοινή ΠΡΑΞΗ αναδεικνύοντας την ανάγκη να κυριαρχήσει το σύνθημα "ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός". Και αυτός ο κόσμος δεν είναι αόριστος και γενικός, είναι σαφής και προσδιορισμένος. Κόσμος με Ειρήνη, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, με ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες, με κοινωνική προκοπή.
Ετσι κάθε δύναμη, κάθε άνθρωπος, κάθε αγωνία, κάθε ευαισθησία έχουν χώρο έκφρασης, δημοκρατικού διαλόγου και τέλος πεδίο δράσης και συνεισφοράς μέσα απ' το διαφορετικό στη σύνθεση του κοινού στόχου.
Η μιζέρια, η κακόμοιρη κριτική, το όλοι είναι ίδιοι, όλοι κλέβουν, εμείς κατέχουμε τη μοναδική αλήθεια, όλοι είναι στην υπηρεσία του ιμπεριαλισμού, του καπιταλισμού και αναχώματα, δεν έχουν χώρο.
Όμως έχουν χώρο όλοι όσοι κάνουν διαφορετικές προσεγγίσεις για τον ίδιο στόχο. Αναγκαία αρχή είναι ο δημοκρατικός διάλογος για κοινή δράση.
Δεν επιχειρείται η ομοσπονδιοποίηση πολιτικών κινήσεων και κομμάτων. Δεν αναζητείται κεντρικός μηχανισμός "καθοδήγησης", δεν χρειάζονται σ' αυτό το κίνημα ούτε ιδιοκτήτες, ούτε καταπατητές.
Οι συμβολαιογράφοι της Ιστορίας παρήκμασαν, ο συγκεντρωτισμός και η αδιαφάνεια των μηχανισμών δεν λειτουργούν, τα πληρεξούσια στο όνομα της Εργατικής Τάξης δεν ισχύουν, ο ιδεολογικός ηγεμονισμός δεν είναι δεδομένος. Η ζωή απορρίπτει το παλιό, κινείται συνεχώς στη διαλεκτική σχέση της αντίθεσης Κεφαλαίου - Εργασίας και εδώ θα ξεχωρίσουν αυτοί που θα ηγεμονεύσουν, εκείνοι που θα συμπαραταχθούν και όσοι θα απορριφθούν, υστερημένοι και με απαλλοτριωμένο το ιδεολογικό τους οπλοστάσιο και περιχαρακωμένοι σε σχήματα άκαμπτα, εγωιστικά, έξω απ' τη ζωή και αυτό που συνεχώς γεννά.
Το "αντιπαγκοσμιοποιητικό" κίνημα έρχεται να εκφράσει μαζί και σε διαλεκτική σχέση το Εργατικό κίνημα, το αγροτικό σε όλες του τις εκφάνσεις, των μικρομεσαίων επαγγελματοβιοτεχνών, της νεολαίας, το φεμινιστικό, το αντιρατσιστικό, το οικολογικό, το αντισεξιστικό, το Ειρηνικό και όλα τα κινήματα ιδιαίτερων ενδιαφερόντων που εκφράζονται από μη κυβερνητικές οργανώσεις, συλλογικότητες και φυσικά πρόσωπα. Η σχεδόν τρίχρονη πορεία του έδειξε ότι μπορεί να σφυρηλατεί δεσμούς αλληλεγγύης, συνοχής, συναντίληψης, δημοκρατικής λειτουργίας, πλουραλιστικών σκέψεων και επιλογών στη δράση με σύνθεση της διαφορετικότητας.
Το κίνημα αυτό δεν έχει αριστερό διαβατήριο. Η αριστερά το συναντά και πρέπει να το στηρίξει.
Για την αριστερά το Κοινωνικό Φόρουμ πρέπει να αποτελέσει το ευρύ πεδίο της κοινωνικής συμμαχίας. Οι διαφορές μεταξύ αυτών που το συγκροτούν αποδεικνύουν στη ζωή ότι όχι μόνο δεν δημιουργούν φυγόκεντρες τάσεις, αλλά το αντίθετο μάλιστα, αποτελούν την αντικειμενική βάση συνοχής, διαλόγου και κοινής δράσης με αποτελέσματα.
Η αριστερά οφείλει να ενισχύσει αυτή την κοινωνική συμμαχία συμβάλλοντας στη δημιουργία κοινού πλαισίου δράσης. Ενισχύοντας τους δεσμούς της με όλες αυτές τις δυνάμεις για μια κοινή πορεία που θα δοκιμάζει τα όρια και θα δημιουργεί νέες προϋποθέσεις.
Χρειάζεται ειλικρινής παρέμβαση, συντονισμός, ενίσχυση των αγωνιστικών διαθέσεων, χωρίς χειραγώγηση και κατασκευή μηχανισμών. Χρειάζεται εμπιστοσύνη και ειλικρίνεια. Αρμονία διακηρύξεων και πρακτικών. Όχι μηχανισμοί εκβιαστικών επιλογών. Καταδίκες και αναθέματα. Ταξικοί και μη ταξικοί. Όχι οι διαπιστευμένοι και οι χωρίς χαρτιά. Όχι οδοστρωτήρες του Ιμπεριαλισμού και ΑΝΑΧΩΜΑΤΑ.
Εδώ θα πρέπει να επισημανθεί η αδυναμία της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ να κατανοήσει αυτό που συντελείται. Και την ίδια στιγμή την αυτοαναίρεσή της σε σχέση με την πρόσφατη απόφαση της Κ.Ε. που λέει ότι θα δράσει στην κατεύθυνση διαμόρφωσης λαϊκής πλειοψηφίας με "κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις, μαζικά κινήματα, αγωνιστές που συναντώνται σε ένα κοινό τόπο, στον αγώνα κατά του μονοπωλιακού κεφαλαίου, κατά του ιμπεριαλισμού".
Η αδυναμία της αποκομμένης από τις μάζες και τα δρώμενα ηγετικής ομάδας του ΚΚΕ την οδηγεί στην αντίφαση - μέχρι παράνοιας - εκδήλωσης επιθέσεων κατά του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ, με ύποπτους υπαινιγμούς και βαρείς χαρακτηρισμούς.
Η αντιφατικότητα "της ευτυχούς στον κόσμο της" ηγετικής ομάδας υποβάλλει ένα ιστορικό κόμμα σε επιλογές που ακυρώνουν τους λόγους ύπαρξής του όταν χαρακτηρίζουν ΑΝΑΧΩΜΑ του Ιμπεριαλισμού και της σύγχρονης εκδοχής του καπιταλισμού το Εργατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα όπως εκφράζεται απ' τη ΓΣΕΕ, την ΑΔΕΔΥ, τα Εργατικά Κέντρα κ.α., το Σύλλογο φυλακισθέντων και βασανισθέντων, μετανάστες, φοιτητές, γυναικεία κινήματα, μη κυβερνητικές οργανώσεις, τους αγωνιστές της Ειρήνης και του "αντιπαγκοσμιοποιητικού" κινήματος κ.α.
Προφανώς η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ, δίνοντας προοπτική εκλογικής παρουσίας κόμματος στα εργαστηριακά κατασκευάσματα, κοινωνικού χαρακτήρα, όπως το ΠΑΜΕ, το ΠΑΣΥ, το Κίνημα για τις δημοκρατικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες, κατά της Σένγκεν και του "τρομονόμου", Δράση Θεσσαλονίκη 2003 κ.α., συγχέει τους Μπους, Μπερλουσκόνι, Μπλερ, με το Ευρωπαϊκό και Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ.
Έτσι, την ίδια στιγμή παράγουν πολιτικές "συσπείρωσης και συνεργασίας" σε συνδυασμό με υποπροϊόντα της πολιτικής, όπως ταμπέλες, χαρακτηρισμούς, λάσπη, ανεπάρκεια, εσωστρέφεια, αυτό-απομονωτισμό.
Αρέσκεται σε εκμετάλλευση μιας ιστορικής εφημερίδας, του "Ρ", για να χαρακτηρίζει πουλημένους, εκσυγχρονιστές, ουρές του ιμπεριαλισμού ή στηρίγματα, όσους δεν συμφωνούν - οποίο όνειδος; - μαζί της.
Αναφέρεται αριστερά με οργίλους αγωνιστές που μονοπωλούν τον αγώνα, με πρότυπο τον Τσε, κόντρα στα "Φόρα" και "τα πράσινα άλογα". Βάζει απέναντι τους αγωνιστές και τους απειλεί με τους εκπροσώπους της στα διάφορα μαζικά όργανα (ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ - Ε.Κ.). Επιχειρεί με κάθε τρόπο την αποδυνάμωση και τη συκοφάντηση των Κοινωνικών Φόρουμ και των δυνάμεων που τα συγκροτούν.
Η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ αντιλαμβάνεται το κίνημα των κινημάτων όχι σαν μια ανοιχτή διαδικασία διαλόγου και κοινής δράσης που φέρνει στο αιαιαιαιαιαιαιαιάλα και μικρά προβλήματα της εργατικής τάξης και των άλλων σύμμαχων στρωμάτων της αλλά σαν ένα προνομιακό πεδίο ενδοταξικής σύγκρουσης και κοινωνικού ανταγωνισμού που θα καταξιώσει το ΠΑΜΕ και τη Δράση: Θεσσαλονίκη 2003 σαν τους πραγματικούς εκφραστές των λαϊκών συμφερόντων.
Φθάνει στην ακρότητα της πολιτικής ασχήμιας, να καταλογίζει στις δυνάμεις του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ την ευθύνη της "αντεπανάστασης" στην πρώην ΕΣΣΔ. Αιδώς !! Οι συμμαχίες και η εικονική πραγματικότητα στην πολιτική οδηγούν στο περιθώριο και στην ανυποληψία.
Οι καταγγελίες βέβαια δεν περιορίζονται στις δυνάμεις που συγκροτούν την πρωτοβουλία για το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ. Προχωρούν ακόμα περισσότερο και μακρύτερα, περιλαμβάνοντας τόσο το Παγκόσμιο, όσο και το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ, που με μεγάλη ανευθυνότητα, η ηγετική ομάδα του ΚΚΕ, τις χαρακτηρίζει συλλήβδην ρεφορμιστικές και προέκταση του Γαλλικού δακτύλου. Παρά το γεγονός ότι και στη Φλωρεντία, δυνάμεις του ΚΚΕ, αλλά και στο Πόρτο Αλλέγκρε παίρνουν μέρος. Διγλωσσία; Πολιτικό αδιέξοδο; Εκ του αποτελέσματος και τα δύο.
Έτσι επιλέγει χωριστή διαδήλωση στο Ναύπλιο, χωριστή διαδήλωση ενάντια στο Αμερικανοϊμπεριαλιστικό πόλεμο του ΙΡΑΚ στις 15 Φλεβάρη. Αλλά και τον Ιούνη στη Θεσσαλονίκη. Τόσο συσπειρωτικά. Έτσι η ηγεσία του ΚΚΕ οικοδομεί τη συνεργασία σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, ώστε να βρίσκεται σε αρμονία με την απόφαση, του Γενάρη, της Κεντρικής Επιτροπής.
Πανελλαδικό προσκλητήριο δυνάμεων, με αποδέκτες αποκλειστικά και περιοριστικά τις κομματικές δυνάμεις του ΚΚΕ.
Στον ίδιο πόλο χαρακτηρισμών και προχειρότητας εκτίμησης, της πολιτικής κατάστασης, κινείται και το ΝΑΡ.
Την ίδια στιγμή που βλέπουν τη συσπειρωτική ικανότητα του Ευρωπαϊκού και του Εθνικού Κοινωνικού Φόρουμ της Ιταλίας, των μεγάλων γεγονότων της Γένοβα και της Φλωρεντίας, διστάζουν να συμπαραταχθούν στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ και να συμβάλλουν στο δυνάμωμα και την αποτελεσματικότητά του. Ακολουθούν και αυτοί τη δική τους μοναχική πορεία. Και η απορία στο λαό, γιατί 4 συγκεντρώσεις στο Ναύπλιο;
Τέλος θα πρέπει να σημειωθεί και ο τυχοδιωκτικός χαρακτήρας του ΣΕΚ, που αδίστακτα επιχειρεί να εμφανισθεί, με το κομματικό της καπέλο που ακούει στο "Γένοβα 2001", σαν ιδιοκτήτης του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ στην Ελλάδα. Ιδιοποιείται "τίτλους", προβοκάρει δραστηριότητες, ακολουθεί εκλεκτικές καιροσκοπικές συνευρέσεις και συνεργασίες.
Βυζαντινολογεί και ιντριγκάρει κάθε δραστηριότητα του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ. Επιχειρεί απατηλά και κάλπικα να υφαρπάζει συναινετικές αποφάσεις συνδικάτων και τέλος προσπαθεί εκτός Ελλάδας να εμφανίζεται σαν ο εκφραστής του "αντιπαγκοσμιοποιητικού" κινήματος και βέβαια με τη βοήθεια και συνδρομή των εκτός Ελλάδος πατρόνων τους εκλιπαρεί να εκπροσωπείται στα διάφορα τραπέζια.
Η πρωτοβουλία για τη δημιουργία του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ κυοφορήθηκε στη ζωή, στην πράξη και δεν έχει ανάγκη πατρότητας. Είναι πρωτοβουλία σε εξέλιξη και έχει ανάγκη στήριξης, ενίσχυσης, βαθέματος και διεύρυνσης.
Συμπυκνώνει ιδεολογικά την πολυφωνική κοινωνική έκφραση του σημερινού πολιτικού πολιτισμού.
Καλύπτει τα κενά ενάντια στη νεοφιλελεύθερη "παγκοσμιοποίηση" και τον πόλεμο, δίνοντας πρωτοβουλίες σε εκατομμύρια ανθρώπους, στο πεδίο της κοινωνίας και της πολιτικής.
Απορροφά αντιπαλότητες της αριστεράς και συνενώνει κινήματα, πολίτες και οργανώσεις. Πειραματίζεται με νέους κώδικες επικοινωνίας, αναγνωρίζει μαζί με το εθνικό, το διεθνές. Ορίζει τους εχθρούς με σαφήνεια, εκεί που υπάρχουν στο πεδίο των προβλημάτων, των διακρίσεων, της εκμετάλλευσης, της κρατικής βίας, της τρομοκρατίας και του πολέμου.
Προβάλλει και διεκδικεί το δικαίωμα του ανθρώπου στην Ειρήνη, την εργασία, την κοινωνική κατανομή των αγαθών, στην αλληλεγγύη των λαών, στην αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων και στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, στην ισότητα και την κοινωνική προκοπή.
Δοκιμάζει μορφές συμμετοχής.
Η πρόκληση του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ συγκινεί, ευαισθητοποιεί, εξοργίζει και κινητοποιεί. Με γενναιοδωρία, ανοιχτά, χωρίς αποκλεισμούς των αγωνιστών, ενταγμένων και ανένταχτων δίνει το σημάδι των καιρών για ενότητα και δράση.
Η συμμετοχή στην ιδρυτική συνδιάσκεψη του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ και στην προγραμματισμένη 6μηνη δράση του, που κορυφώνεται με τις εκδηλώσεις του Ιούνη 2003 στη Θεσσαλονίκη, κατά τη διάρκεια της Συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτελεί φυγή προς τα εμπρός.
Η συμμετοχή όλων όσων συμφωνούν να αντισταθούν στον πόλεμο, να αποκρούσουν τις συνέπειες του νεοφιλελευθερισμού και να χτυπήσουν το ρατσισμό, είναι αναγκαία και ικανή για να γυρίσει σε άλλη ρότα ο τροχός της Ιστορίας.
Η πρωτοβουλία του Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ θα συνεχίσει τη διεύρυνσή του και μετά τη συγκρότηση. Η διαδικασία θα είναι συνεχής και ανοιχτή στο μέλλον.
Ο φιλόδοξος στόχος για κοινή πορεία πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων δεν είναι θεωρητικός, είναι ΠΡΑΞΗ.
Είναι ο νέος κοινωνικός πρωταγωνιστής με αιχμή τη νεολαία και όλα τα κοινωνικά κινήματα και τους φορείς τους. Είναι παραγωγός σκέψης και δράσης.
Είναι συνθετικός λόγος, πολυφωνικός, πολύχρωμος, διαφορετικός, συλλογικός, άμεσοδημοκρατικός, ακαθοδήγητος, δέκτης και πομπός των νέων αναγκαίων κινημάτων.
Το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ θέλει και μπορεί να εκφράσει τη νέα κοινωνική συνείδηση των ανθρώπων στην προοπτική ενός άλλου εφικτού κόσμου της Ειρήνης, της Ισότητας και της Κοινωνικής προκοπής. Να το στηρίξουμε !!

Είναι αναγκαίο και χρήσιμο να δώσουμε κάποια στοιχεία που αφορούν τη διαβόητη πρόσφατη ασφαλιστική "μεταρρύθμιση", αυτά τα στοιχεία που για συγκεκριμένους λόγους δεν έγινε κατορθωτό να γίνουν γνωστά στους περισσότερους εργαζόμενους, μέσα στον κουρνιαχτό της προπαγάνδας περί "σωτηρίας" της κοινωνικής ασφάλισης. Πριν απ' αυτό όμως θα θέλαμε, ως ΚΕΔΑ, να απευθύνουμε ένα ερώτημα προς όλο το συνδικαλιστικό κίνημα, προς όλες τις τάσεις του: Συμφωνούμε ακόμα για την ομόφωνη θέση του πρόσφατου παρελθόντος για τριμερή χρηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλισης και όπου με ευθύνη των ίδιων των εργαζομένων αυτή θα κατανέμονταν δίκαια και στη βάση της κοινωνικής αλληλεγγύης; Αν απαντούμε καταφατικά τότε το νόμο που ψήφισε πρόσφατα η Βουλή πρέπει να παλέψουμε να τον καταργήσουμε. Και τούτο γιατί αυτός ο νόμος το κρίσιμο ζήτημα που απαντούσε ήταν η απόρριψη της θέσης του εργατικού κινήματος για την τριμερή χρηματοδότηση. Τα άλλα, περί αποφασιστικής συνδρομής του κρατικού προϋπολογισμού και ότι ο νόμος βρίσκεται σ' αυτή τη λογική που υποστήριξαν για δεκαετίες οι εργαζόμενοι, είναι ανακρίβεια, είναι δημαγωγία. Αν τα συνδικάτα, ή τάσεις του συνδικαλιστικού κινήματος έχουν αποφασίσει να ακυρώσουν αυτή τη θέση, για την τριμερή χρηματοδότηση, τότε να μιλήσουν καθαρά και ξάστερα και να αναλάβουν τις ευθύνες τους απέναντι στο ίδιο το κίνημα, αλλά κανείς δεν μπορεί να παίζει παιχνίδια στις πλάτες εκατομμυρίων μισθωτών και συνταξιούχων.
Με το σχέδιο νόμου, που κατέθεσε η Κυβέρνηση και ψήφισε, κατακαλόκαιρο η Βουλή, δείχνει αποφασισμένη να προωθήσει τις νεοφιλελεύθερες επιλογές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΟΟΣΑ και του ΔΝΤ σε βάρος της κοινωνικής ασφάλισης.
Το κυβερνητικό νομοσχέδιο, νόμος πλέον, με σαφήνεια, προωθεί:
α) Το συνταξιοδοτικό σύστημα των τριών πυλώνων, που αποτελεί τη νεοφιλελεύθερη επιλογή για την προσαρμογή του ασφαλιστικού συστήματος στις ελαστικές εργασιακές σχέσεις και τη γενίκευση της μερικής απασχόλησης, μέσω του τρίτου πυλώνα, ο οποίος ανοίγει διάπλατα το δρόμο στην ιδιωτική ασφάλιση.
β) Την ουσιαστική απόρριψη του πάγιου αιτήματος του εργατικού κινήματος για την καθιέρωση υποχρεωτικής 3μερούς χρηματοδότησης του συνταξιοδοτικού συστήματος για όλους τους ασφαλισμένους και με κατανομή των εισφορών, 2/9 οι εργαζόμενοι, 3/9 το κράτος και 4/9 οι εργοδότες. (Η πιο βασική της επιλογή…).
γ) Τον πλήρη διαχωρισμό του κλάδου υγείας από τα Ασφαλιστικά Ταμεία, που αφαιρεί τεράστιους πόρους από τα Ταμεία των εργαζομένων, για να χρηματοδοτηθούν οι κυβερνητικές αναδιαρθρώσεις του τομέα της πρωτοβάθμιας περίθαλψης και η προώθηση των ιδιωτικο-οικονομικών ρυθμίσεων που σχεδιάζει στον τομέα της δημόσιας υγείας.
Σχετικά με τις προωθούμενες αλλαγές του συνταξιοδοτικού συστήματος, κανένα επικοινωνιακό εφεύρημα για επιμέρους ρυθμίσεις, δεν είναι σε θέση να αποπροσανατολίσει τους εργαζόμενους και να αποκρύψει το γεγονός ότι η συνδυασμένη εφαρμογή του νόμου Σιούφα της ΝΔ και της προωθούμενης "μεταρρύθμισης" του ΠΑΣΟΚ:
- αυξάνει τα χρόνια συνταξιοδότησης χωρίς όριο ηλικίας από τα 32 χρόνια που ίσχυαν μέχρι το 1997, σε 37!
- αυξάνει τα όρια ηλικίας από 55 για τους άνδρες και 53 για τις γυναίκες, που ίσχυαν μέχρι το 1997 και από 65 και 60 αντίστοιχα που ισχύουν σήμερα, σε 65 για άνδρες και γυναίκες. Όχι να μας λένε ότι δεν θίγεται και κανένας.
- μειώνει τις συντάξεις κατά 22% (το ποσοστό αναπλήρωσης 80% επί του μισθού του τελευταίου μήνα, γίνεται 70% επί του μέσου όρου των αποδοχών της τελευταίας 5ετίας) και περιορίζει έτσι, το πραγματικό ποσοστό σύνταξης στο 59% του τελευταίου μισθού για τους δημόσιους υπάλληλους και στο 62,5% για τους εργαζόμενους ΔΕΚΟ-ιδιωτικού τομέα.
- οριστικοποιεί το πλήγμα που επέφερε η ΝΔ στα κατώτερα όρια συντάξεων στα σημερινά επίπεδα, αφαιρώντας από το πιο φτωχό τμήμα των συνταξιούχων γύρω στις 22000 δρχ το μήνα ή ποσοστό 15% της πενιχρής σύνταξής τους.
Η απόρριψη από την Κυβέρνηση, αλλά και η εγκατάλειψη από κορυφαίους εκπροσώπους των εργαζομένων, του αιτήματος της 3μερούς χρηματοδότησης, συνιστά πρόκληση τεράστιας πολιτικής σημασίας.
Ενόψει, μάλιστα, του γεγονότος ότι με βάση τα στοιχεία (των Άγγλων αναλογιστών), στα οποία στηρίχτηκε η κυβερνητική χρηματοδοτική πρόταση, η εφαρμογή της 3μερούς χρηματοδότησης (με 2/9, 3/9 και 4/9) θα εξασφάλιζε όχι μόνο κάλυψη όλων των ελλειμμάτων του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ σ' ολόκληρη την περίοδο 2003-2032, αλλά και σημαντικά αθροιστικά πλεονάσματα της τάξης των 17 τρις δρχ. σε τιμές 2002, όπως (αποδείχνει ο παρακάτω πίνακας), η στάση της Κυβέρνησης και των συνομιλητών της που συμφώνησαν σ' αυτή, αγγίζει τα όρια του εμπαιγμού.
Στη βάση λοιπόν της "λογικής" των άγγλων, αλλά αν ικανοποιούνταν το αίτημα για την τριμερή χρηματοδότηση, το αποτέλεσμα θα ήταν το εξής:

Είναι μυθιστόρημα;
Είναι κριτική και αυτοκριτική;
Είναι εκτεταμένο βιογραφικό σημείωμα;
Είναι πολιτική ανάλυση για την Αριστερά του χθες και του σήμερα;
Είναι πόνος και ελπίδα ανακατωμένα, όπως ανακατωμένα, μας λένε, είναι τα πράγματα στον κόσμο;
Είναι η σύγκρουση του χθες, του σήμερα και του αύριου;
Ο αναγνώστης ας απαντήσει όπως αυτός νομίζει. Ο συγγραφέας, ο Σωκράτης, ανοίγει, αντικειμενικά, το θέμα, κάνει την εισήγηση! Αλλά, ποια είναι η πρόθεσή του, όπως δηλώνεται στον πρόλογο;
"Πρόθεσή μου δεν είναι, ούτε διήγημα να γράψω, ούτε ιστορία να κάνω, ούτε "μηνύματα" να στείλω, ούτε κάποιους να "νουθετήσω", αν και κάποιους μπορεί να τους στεναχωρήσω".
Μπορεί να είναι αυτή η πρόθεσή του, αλλά διαφορετικά πράγματα προκύπτουν από τα όσα γράφονται στο βιβλίο.
Το βιβλίο που έχετε στα χέρια σας και όσοι δεν το έχετε να το πάρετε, "Έχει ρεζέρβα τ' όνειρο" και με υπότιτλο πολιτικό παραμύθι, είναι μια μαρτυρία σαν εκείνες που βιώνουν χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι παντού. Άνθρωποι που δεν τους γράφει η ιστορία αλλά που αυτοί γράφουν ιστορία.
Αναφέρεται σε πραγματικά γεγονότα και καταστάσεις που βιώνουν, άλλοτε με συγκλονιστικό και άλλοτε με συνηθισμένο τρόπο, οι πρωταγωνιστές. Όλοι πραγματικά πρόσωπα στο βιβλίο. Επομένως αν μυθιστόρημα σημαίνει μύθος και ιστορία, διαπλοκή πραγματικού και φανταστικού, γεγονότα πραγματικά αλλά πρόσωπα και ονόματα "ψεύτικα", τότε το βιβλίο τούτο δεν μπορεί να είναι μυθιστόρημα γιατί γεγονότα και πρόσωπα είναι αληθινά και όχι μόνο αυτό αλλά και ζωντανοί μάρτυρες με αποδεικτικό υλικό αναντίρρητης και, συχνά, αφύσικης αποδεικτικής αξίας.
Μπορεί ο πεθαμένος να ζωντανέψει;
Μπορεί!
Ο Θόδωρας νίκησε το θάνατο και δεν είναι σχήμα λόγου. Τον κίνησε, στο πρώτο ημίχρονο, κατά κράτος!
Διαλύθηκε το κεφάλι του από τις σφαίρες των Γερμανών και συγκολλήθηκε! Αποτέλεσμα; Το χαρτί του γιατρού που λέει ότι ο ασθενής διαθέτει 30% ικανότητας του εγκεφάλου. Σημειωτέον ότι αυτό το 30% που σώθηκε είναι το καλό μυαλό!!!
Και ο Θόδωρας, με το χαρτί στο χέρι, με ντοκουμέντα, δηλαδή, κατηγοράει πολλές φορές το Σωκράτη και όλους όσους τον γνωρίζουμε με τη βαριά μομφή του άμυαλου αφού κανένας από μας δεν διαθέτει χαρτί που να βεβαιώνει ότι έχουμε, έστω το 30% της ικανότητας του εγκεφάλου μας.
Μήπως, αλήθεια, έχει δίκιο ο Θόδωρας;
Μήπως βλέποντας όλοι μας την κατάσταση στην Αριστερά σήμερα, τις δικές μας αμαρτίες και εμμονές, τα λάθη και καμιά φορά την ισοπέδωσή μας, δικαιώνουμε το Θόδωρα;
Μήπως;
Πείνα και των γονέων! Δυστυχία των κυνηγημένων από τη μακρινή χώρα των Βάσκων, ως τη Μικρά Ασία και κατόπιν προγόνια στη "Μητέρα Ελλάδα".
Όνειρα, ελπίδες, αγώνες ζωής και θανάτου για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά, απογοητεύσεις, θάνατος και ζωή, τραγικό και κωμικό, παλιό και νέο, απολυτότητες και ερωτηματικά, όλα συνυφαίνονται σε ένα πολύχρωμο, όμορφο χαλί, με πολλούς κόμπους που οι περισσότεροι στέκονται στο λαιμό μας. Ένα χαλί που στρώνεται στις 141 σελίδες του βιβλίου.
Δεν ξέρω τι θα πουν οι ειδικοί, οι διαβασμένοι κριτικοί της τέχνης για τις λογοτεχνικές ικανότητες του συγγραφέα.
Δεν ξέρω τι θα πουν αυτοί για τους οποίους άλλοτε σκληρά και άλλοτε γλυκά και ανθρώπινα αναφέρεται ο συγγραφέας.
Ας κρίνει ο καθένας με το δικό του φακό, με τα δικά του βιώματα, με τις δικές του αντιλήψεις για τη ζωή, για τον αγώνα, για την Αριστερά, για την ανθρωπιά!
Πάντως, όπως και να το δει κανείς, ή από τεχνικής ή από πολιτικής πλευράς, δεν μπορεί να παραγνωρίσει ότι πρόκειται για μια κατάθεση ψυχής.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,
Το βιβλίο είναι μια βαθιά, ανθρώπινη αυτοκριτική και κριτική τοποθέτηση γιατί άλλο:
Για το κίνημα, για το ΚΚΕ, για την Αριστερά, για το συνδικαλιστικό κίνημα.
Πονάει το βιβλίο γιατί όπως γράφει, στο τέλος, μακάρι να' ταν όλα τούτα, παραμύθι.
Να σκοτώναμε τους δράκους και να ξεμπερδεύαμε και να γινόταν όμορφο το παραμύθι.
Να ήταν όλα τούτα ψέματα, ένα κακό όνειρο, ν' ανοίγαμε τα μάτια και να χανόταν.
Να γινόταν λέει να 'χαμε ένα κόσμο όπως τον λένε τα βιβλία των παραμυθιών και τον ονειρεύτηκαν οι απλοί αγωνιστές".
Πικρό το τέλος αλλά… ζωντανή και η ελπίδα, όπως τη συνεχίζει στο παραμύθι ο παππούς, ο Θόδωρος, με το μολύβι του Σωκράτη, μιλώντας στο Στεφανή, στο Μιχάλη, στο Σηφαλιό, στην Κλεβάνα και στον Κέβιν από την Αλβανία, στη Τζίλντα και στον Ονούφρι:
Κάποτε, λέει ο Θόδωρας, με απόλυτη αυτοπεποίθηση -την ίδια αυτοπεποίθηση που είχε και τότε, 25ντάρης με το μυδράλιο στο χέρι, με μαύρα μαλλιά, μαλλιά κοράκου χρώμα που ο αέρας τα ανέμιζε αζερβά, - κάποτε θα είμαστε όλοι "σε ένα όμορφο χωριό, όπου όλοι θάχουν δουλειά και όμορφα σπίτια, όπου ποτέ δεν γίνεται πόλεμος και τα παιδιά μόνο θα παίζουν και μαθαίνουν γράμματα, όπου ο καθένας ότι έχει το μοιράζεται με τους άλλους, όπου όλοι είναι το ίδιο και το φαγητό φτάνει και περισσεύει και τα παιχνίδια είναι για όλα τα παιδιά.
Και όλα τα παιδιά θα φορούν κάτι όμορφα κόκκινα παπούτσια…
-Έχει τέτοιο χωριό κύριε;
-Εσείς θα το φτιάξετε. Άμα θέλετε πολύ, θα γίνει".
Ιδεολογική ταυτότητα του συγγραφέα η τελευταία παράγραφος;
Σταθερός στα παλιά;
Ανίατα ρομαντικός;
Ντε και καλά κόκκινα παπούτσια;
Τέλος πάντων ας έχουν και άλλο χρώμα. Ας έχουν όλοι οι άνθρωποι δουλειά και όμορφα σπίτια. Ας έχουν όλοι οι άνθρωποι να φάνε και να μπορούν να ονειρεύονται. Να μη γίνεται ποτέ πόλεμος. Να υπάρχουν πολλά παιχνίδια και όχι μόνο για τα παιδιά αλλά και για τους μεγάλους.
Είναι αυτό που έχει στο μυαλό του ο συγγραφέας, αυτό για το οποίο λεει ο Θόδωρας και χιλιάδες, εκατομμύρια άλλοι αγωνίστηκαν, Αριστερά;
Είναι αυτό ή κάτι άλλο;
Είναι αυτό που είπε και έγραψε ο μεγάλος μας δάσκαλος Δ. Γλυνός:
Αγώνας για να ανθρωπέψει ο άνθρωπος.
Είναι αυτό που είπε και έγραψε ο μεγάλος μας ποιητής:
Χρειάζονται πολλά τον κόσμο γι' να αλλάξεις, γνώση και αγανάκτηση, υπομονή και ατέλειωτη καρτερία, μονάχα η πραγματικότητα θα μας μάθει πως την πραγματικότητα θα αλλάξουμε….
Ο αναγνώστης μπορεί να αφήσει το νου του ελεύθερο να "τρέξει". Αυτό, εξάλλου, δεν μπορούν να μας το απαγορέψουν!
Το βιβλίο είναι μια "πολιτική ανάλυση" της καθημερινότητας, στην οποία υπογραμμίζεται με ξυράφι όχι με μολύβι, ότι οι πρωταγωνιστές, συχνά, έκαναν πράγματα που δεν έπρεπε, δεν έκαναν πράγματα που μπορούσαν.
Συχνά το καθήκον παραμέριζε τη "λεπτομέρεια", αυτή που ο οι απλοί άνθρωποι, λένε ανθρωπιά. Έτσι το λένε! Ανθρωπιά από τη μια απανθρωπιά από την άλλη! Ανθρώπινος ο τάδε απάνθρωπος ο δείνα! Καλός άνθρωπος αυτός, παλιάνθρωπος ο άλλος!
Έτσι, τυχαία, λέγονται όλα αυτά!
Συχνά η γραμμή -λέει ο συγγραφέας- ήταν τόσο σκληρή που δεν σταματούσε ούτε ανάσα να πάρει.
Οι συνθήκες; Οι αναγκαιότητες;
Ίσως.
Αλλά γιατί να μην είναι διαφορετικές οι συνθήκες, διαφορετικές οι αναγκαιότητες;
Γιατί, λένε, δεν εξαρτάται μόνο από μας!
Σύμφωνοι.
Αλλά στο βαθμό που εξαρτάται από μας;
"Ξεχάσαμε το παιδί στο καροτσάκι, μέσα στους πέντε δρόμους, γιατί έπρεπε, και οι δυο, να προλάβουμε τη συνεδρίαση της Αχτιδικής Επιτροπής!"
Οι συνθήκες; Οι αναγκαιότητες;
"Τα πάντα για τον αγώνα, δεν περισσεύει χρόνος για τις λεπτομέρειες…".
Οι συνθήκες; Οι αναγκαιότητες;
"Λεπτομέρειες" τα παιδιά μας; Τότε γιατί τα "πάντα για τον αγώνα;"
Για ποιον ο αγώνας;
Κάναμε το καθήκον μας και με το παραπάνω και ας μας κατηγορούν κάποιοι σήμερα, φαίνεται να λέει ο συγγραφέας με παράπονο!
Προσφέραμε ότι και όσα μπορούσαμε και είμαστε τυχερότεροι από άλλους που πρόσφεραν και τη ζωή τους!
Δεν χρωστάμε καμιά συγνώμη στους ανόητους!
Χρωστάμε μια συγνώμη στα παιδιά μας, γιατί καμιά φορά ξεχνούσαμε τι σημαίνει χάδι!
Χρωστάμε μια συγνώμη στα παιδιά μας που αντί για πατέρα μας φώναζαν θείο!
Βεβαίως, όλες αυτές οι συγνώμες, χωρίς να υπερβάλουμε, χωρίς να ξεγελάμε τα ίδια μας τα παιδιά ότι τάχα η ζωή είναι όμορφη ενώ δεν είναι, γιατί έτσι δεν βοηθάμε, γιατί μια τέτοια αυτοκριτική φτάνει στο άλλο άκρο και εμείς δεν είμαστε σ' αυτό το άκρο.
Απλά να υπογραμμίσουμε ότι τη συνηθισμένη ανθρωπιά, την απλή ανθρωπιά της "καλημέρας", τη βαφτίζαμε -και αλίμονο ακόμα έτσι μπορεί να τη βαφτίζουν ορισμένοι- μικροαστικές ευαισθησίες!
Αλλά δίχως αυτή, και επειδή είμαστε αυτοί που είμαστε, μιλάμε για το δικό μας σπίτι, δίχως αυτή την ανθρωπιά, νοείται Αριστερά;
Τι σόι Αριστερά είναι αυτή που αγωνίζεται να φτιάξει έναν όμορφο κόσμο, χωρίς την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, χωρίς το βιασμό της ανθρώπινης υπόστασης και συνείδησης, αν δεν βάζει, ως πρώτο, αδιαπραγμάτευτο στόχο, την ανθρωπιά.
Τι σόι Αριστερά είναι αυτή που καλλιεργεί τις ατομικές φιλοδοξίες, το βουλευτιλίκι ως αυτοσκοπό, το σύνδρομο του αντιδήμαρχου για ένα μισθό!
Τι σόι Αριστερά είναι αυτή η οποία δεν αγωνίζεται ώστε η ατομική προσωπικότητα να φτάνει στα ανώτατα όρια έκφρασής της, στη συλλογική προσωπικότητα δίχως αυτή να μετατρέπεται σε αγέλη!
Εμείς, όσοι είμαστε κοντά, όσοι βαδίσαμε στον ίδιο δρόμο μαζί με το Σωκράτη για μερικές δεκαετίες, όσοι ζήσαμε καλές και κακές στιγμές όπως συμβαίνει στη ζωή, είπαμε τη γνώμη μας για το βιβλίο πολύ πριν φτάσει στα χέρια σας.
Για πολλούς λόγους μπορεί να είμαστε επηρεασμένοι από πρόσωπα και καταστάσεις γιατί τα ξέρουμε από πρώτο χέρι και έτσι η κρίση μας να θολώνει το τζάμι, όπως θολώνει και το μάτι!
Εσείς, ιδιαίτερα εδώ στη Μυτιλήνη, θα είστε οι καλύτεροι και αντικειμενικότεροι κριτές. Εσείς θα πείτε τι θέλει να πει ο συγγραφέας, με τις κωμωδίες και τις τραγωδίες του έργου που καμιά φορά μπερδεύονται ως έννοιες και δεν ξέρεις αν πρέπει να βάλεις τα γέλια ή τα κλάματα!.
Επιτρέψτε να σας μαρτυρίσω κάτι, ανεξάρτητα από τη γνώμη που θα σχηματίσετε για το βιβλίο:
Τα τελευταία χρόνια, με τις επιθέσεις που δεχόμαστε, από δω και από κει, συχνά ανόητες και φορτωμένες με σκοπιμότητες, αισθανόμαστε όλοι μας, όσοι κάναμε την αποκοτιά να βοηθήσουμε για τη συνεργασία της Αριστεράς, μαζί και ο συγγραφέας, σαν τον συμπολίτη μας της ελληνικής μειονότητας της Αλβανίας:
Όταν βρίσκεται εκεί είναι βρωμοέλληνας, όταν βρίσκεται εδώ είναι βρωμοαλβανός!
Όταν ο Σωκράτης και εμείς, προτείνουμε συνεργασία όλων των δυνάμεων της Αριστεράς και της οικολογίας, μπας και καταφέρουμε να φορέσουν τα παιδιά μας "κόκκινα παπούτσια", και αργότερα να κάνουν εκείνο το όμορφο χωριό που λέγαμε, προτείνουμε δρόμο προς τον οπορτουνισμό!
Όταν κάνουμε κριτική για τα στραβά της Αριστεράς και για τα κόλπα στην υπόθεση της συνεργασίας, για δικολάβους που νομίζουν ότι θα μας κοροϊδέψουν, θέλουμε να σύρουμε άλλους στο δογματισμό!
Αλλά οπορτουνισμός, κατά κανόνα, είναι ασύλληπτος, ακαθόριστος, απροσδιόριστος. Και εμείς είμαστε καθορισμένοι και προσδιορίσημοι!
Αλλά δογματισμός είναι η λογική του Καραγκιόζη, που επειδή είχε σταθερότητα στις απόψεις του, δήλωνε πάντα ότι είναι 30 χρονών και ας είχε φτάσει τα 80. Έχω λόγο εγώ, υπογράμμισε!
Και εμείς λέμε την ηλικία μας! Δεν έχουμε τέτοιο λόγο! Προσπαθούμε να μην κολλήσουμε παιδικές αρρώστιες γιατί στην ηλικία μας δεν είναι μόνο βασανιστικές είναι και επικίνδυνες!
Δεν λέμε ότι η κατάσταση είναι ίδια με εκείνη του 1848 που γράφτηκε το πολιτικό αριστούργημα, το Κομμουνιστικό Μανιφέστο.
Λέμε ότι "Κομμουνισμός για μας δεν είναι μια κατάσταση πραγμάτων που πρέπει να εγκαθιδρυθεί, ένα ιδεώδες στο οποίο η πραγματικότητα πρέπει να προσαρμοστεί. Ονομάζουμε κομμουνισμό την πραγματική κίνηση που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων. Οι όροι αυτής της κίνησης προκύπτουν από τις προϋποθέσεις που τώρα υπάρχουν";

Δεν λέμε ότι φτιάχνουμε έναν όμιλο για να σώσουμε τη μεταλλαγμένη σοσιαλδημοκρατία και μαζί μ' αυτό να περισώσουμε κάτι από τα δικά μας κουρέλια.
Λέμε ότι η Αριστερά, αν θέλει να είναι Αριστερά, δεν μπορεί να έχει πολλές αναγνώσεις, όπως μας συστήσουν οι αγνωστικιστές.
Η Αριστερά που υπάρχει και αν δεν υπήρχε έπρεπε να την ανακαλύψουμε σήμερα, δεν μπορεί να δίνει και στο ληστή ψωμί και στο χωροφύλακα χαμπέρι!
Επιμένει ο Σωκράτης, επιμένουμε και εμείς: Κόκκινα παπούτσια!
Είναι κακό αυτό; Μπορεί για κάποιους να είναι κακό αλλά αυτά είναι τα όριά μας, το σύνορό μας. Αυτά τα όρια, αυτό το σύνορο είναι Αριστερά, που να αγωνίζεται για τους στόχους που βάζει και δεν αλλάζει αυτούς τους στόχους ανάλογα με τους αέρηδες!
Την Αριστερά που έχει τα όνειρά της αλλά κουβεντιάζει για τους δρόμους προς το όνειρο: Την Αριστερά που ξέρει να σπιρουνιάζει το άλογο όταν πρέπει, που ξέρει να το περιποιείται όταν είναι κουρασμένο!
Την Αριστερά που πλένει το παιδί αλλά δεν το πετάει μαζί με τα απονέρια!
Αυτοί είμαστε; Λέει τέτοια πράγματα ο συγγραφέας; Όχι, αλλά μας επιτρέπει να διαλογιζόμαστε. Μας επιτρέπει να λέμε: Αντιπαλέψαμε λιοντάρια και επιβιώσαμε δεν θα μας φάνε οι ψύλλοι, τουλάχιστον την αξιοπρέπειά μας!
Προσπαθήσαμε να κάνουμε το καθήκον μας, όπως εμείς το αντιλαμβανόμαστε: Ν αγωνιστούμε ως το σημείο που συμφωνούμε.
Με την πείρα που αποκτήσαμε και τα τελευταία χρόνια, τολμούμε να βγάλουμε ένα βασικό συμπέρασμα: Δεν μπόρεσε να πάει ο Μωάμεθ στο βουνό. Ας πάει το βουνό στο Μωάμεθ. Ας αφήσουμε χώρο για νέες πρωτοβουλίες από τα κάτω. Ας πάρουν τη σκυτάλη νεότεροι άνθρωποι χωρίς τις δικές μας πληγές. Ας βοηθήσουμε έστω ως το κατάστημα που πουλάει κόκκινα παπούτσια.
Αγαπητοί φίλοι και φίλες,
Το βαρύναμε κάπως το θέμα και ζητάω συγνώμη απ' όλους και πρωτίστως από το συγγραφέα για τα ατοπήματά μου. Αλλά, αν ήθελε να μην πούμε αυτά που είπαμε, ας μην έγραφε το βιβλίο, ας μην έλεγε ότι έχει ρεζέρβα τ' όνειρο!.
Ας μην τελειώσουμε, όμως, έτσι:
Το βιβλίο που έχετε στα χέρια σας, είναι ένα καλό βιβλίο, ένα όμορφο "παραμύθι" χωρίς να είναι παραμύθι.
Είναι μια όμορφη ιστορία χωρίς να είναι ιστορία.
Είναι μια ζεστή έκκληση προς όλους τους αιθεροβάμονες, τους ονειροπόλους, όλους εκείνους που κατέχουν ακόμα το Θείο δώρο της ελπίδας, του ονείρου!

Μήτσος Κωστόπουλος.

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ Κ.Ε.Δ.Α ΓΙΑ ΤΗΝ Ε.Ε

Απάντηση του Γιάννη Θεωνά σε κακόβουλα σχόλια